شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : جناب دادستان، خود بهتر از من به‌ياد داريد كه پارسال وقتي در همين ايام در شروع مسئوليت جديد، در بازداشتگاه 209 اوين به ديدارم آمديد چه در سر داشتيد و چه وعده‌هايي داديد؛ چگونه با توجه به اتهام‌هاي ساختگي، و به‌ويژه ضرب و جرح و شكنجه‌ي زمان دستگيري‌ام، درپي آزادساختن سريع من، يا برگزاري فوري دادگاه بوديد... حدود شش ماه بعد، در ديدار دوم، و اين بار در زندان رجايي‌شهر كرج، وقتي كه درپي يافتن «تواب» در ميان زندانيان سياسي بوديد تا شايد از اين طريق بتوانيد بالاترين منافع سياسي را براي يك جريان سياسي حداقلي به‌دست آوريد، به‌خوبي متوجه شديد كه اين برنامه در ميان زندانيان شاخص جنبش سبز، از ابتدا محكوم به شكست است. اجازه دهيد كه اندكي صادق باشيم! مشكل ندادن مرخصي به امثال ما، هيچكدام از اين موارد نيست؛ علت اصلي همان‌گونه كه دوبار مستقيم خدمت شما مطرح كردم اين است كه مقام‌هاي سياسي و امنيتي كه حرف آخر را مي‌زنند، ما را به گروگان گرفته‌اند. علت‌اش هم روشن است؛ آن‌ها مي‌ترسند؛ بيم دارند وقتي از زندان بيرون آمديم، نكند حرفي از دهانمان بيرون بيايد و بگوييم كه در مراحل مختلف «دستگيري، بازجويي، بازپرسي و شركت در دادگاه» زير فشار روحي و رواني بوده‌ايم، و از آن بدتر، مورد ضرب و شتم و شكنجه قرار گرفته‌ايم.
عیسی سحرخیز که به تازگی اخباری درباره وضع جسمی وخیم او در زندان رجایی‌شهر منتشر شده است، در نامه‌ای به جعفری دولت آبادی، دادستان تهران، از اظهارات وی در ساختارشکن و اصلاح ناپذیر خواندن سه زندانی رجایی‌شهر – سحرخیز، زیدآبادی و باستانی – به شدت انتقاد کرد و از چند نمونه از تحرکات غیرقانونی این مقام قضایی برای تواب‌سازی و فریب زندانیان سیاسی پرده برداشت.
سحرخیز که به نوشته رسانه‌های سبز، آنچنان دچار تنگی نفس و افزایش شدید فشار خون شده که پزشکان بهداری زندان درخواست انتقال وی به بیمارستان را مطرح کرده‌اند، در نامه خود فاش کرده که جعفری دولت آبادی ابتدا وعده برگزاری سریع دادگاه و آزادی سحرخیز را می‌داده، اما کمی بعد در بین زندانیان سیاسی به دنبال تواب می‌گشته و البته در این تلاش خود شکست خورده است.
این زندانی سیاسی همچنین از ممانعت مسئولان قضایی از اعطای مرخصی به وی با وجود بیماری شدید، انتقاد کرده و خطاب به دادستان تهران نوشته است: اجازه دهيد كه اندكي صادق باشيم! مشكل ندادن مرخصي به امثال ما، هيچكدام از اين موارد نيست؛ علت اصلي همان‌گونه كه دوبار مستقيم خدمت شما مطرح كردم اين است كه مقام‌هاي سياسي و امنيتي كه حرف آخر را مي‌زنند، ما را به گروگان گرفته‌اند. علت‌اش هم روشن است؛ آن‌ها مي‌ترسند؛ بيم دارند وقتي از زندان بيرون آمديم، نكند حرفي از دهانمان بيرون بيايد و بگوييم كه در مراحل مختلف «دستگيري، بازجويي، بازپرسي و شركت در دادگاه» زير فشار روحي و رواني بوده‌ايم، و از آن بدتر، مورد ضرب و شتم و شكنجه قرار گرفته‌ايم.
متن کامل نامه عیسی سحرخیز را که در اختیار کلمه قرار گرفته، در ادامه می‌خوانید:
به نام خداوند جان و خرد
نقد صوفي نه همه صافي بي‌غش باشد/ اي‌بسا خرقه كه مستوجب آتش باشد
خوش بود گر محك تجربه آيد به ميان/ تا سيه‌روي شود هر كه در او غش باشد
جناب آقاي جعفري دولت‌آبادي
دادستان محترم تهران
در اخبار و گزارش‌هاي رسمي آمده بود كه جنابعالي درخصوص سه تن از زندانيان مطبوعاتي تبعيد شده به زندان رجايي‌شهر، ايشان (عيسي سحرخيز، احمد زيدآبادي و مسعود باستاني) را «ساختارشكن» و «اصلاح‌ناپذير» خوانده و براين اساس، آنان و خانواده‌هايشان را از «مرخصي» _كه از نگاه ما «حق»، و از ديد شما «امتياز» تلقي مي‌شود_ محروم دانسته و مي‌دانيد.
اقدامي «تبعيض‌آميز» كه در آن جنايتكاران و قاچاقچيان حائز شرايط بهره بردن از مرخصي هستند اما زندانيان سياسي ، عقيدتي، مطبوعاتي و… به‌دلايل سياسي و جناحي بايد محروم بمانند و حتي در ميان خودشان نيز رفتاري دوگانه ببينند!
جناب دادستان
اين مايه‌ي شگفتي فراوان من و دوستانم است كه چگونه يك فرد مسئول طي مدت يك‌سال مي‌تواند اين ميزان دگرگون شود كه براساس مستندات يك پرونده قضاوت‌هاي متفاوتي انجام دهد و احكام مختلفي صادر كند!
خود بهتر از من به‌ياد داريد كه پارسال وقتي در همين ايام در شروع مسئوليت جديد، در بازداشتگاه 209 اوين به ديدارم آمديد چه در سر داشتيد و چه وعده‌هايي داديد؛ چگونه با توجه به اتهام‌هاي ساختگي، و به‌ويژه ضرب و جرح و شكنجه‌ي زمان دستگيري‌ام، درپي آزادساختن سريع من، يا برگزاري فوري دادگاه بوديد. آن هم دادگاهي كه با توجه به تاكيد شما 382 روز پس از دستگيري به‌صورت غيرقانوني در پشت درهاي بسته تشكيل شد و به‌صورت آشكار يك جرم مطبوعاتي، معجزه‌آسا به جرم امنيتي تبديل گرديد تا اصل 168 قانون اساسي زير پا گذارده شود!
شما حدود شش ماه بعد، در ديدار دوم، و اين بار در زندان رجايي‌شهر كرج، وقتي كه درپي يافتن «تواب» در ميان زندانيان سياسي بوديد تا شايد از اين طريق بتوانيد بالاترين منافع سياسي را براي يك جريان سياسي حداقلي به‌دست آوريد، به‌خوبي متوجه شديد كه اين برنامه در ميان زندانيان شاخص جنبش سبز، از ابتدا محكوم به شكست است.
جناب آقاي جعفري دولت‌آبادي
آن زمان بود كه تغيير سياست داديد، راه ديگري برگزيديد و حتي اجازه نداديد تا امثال من براي درمان _در بدترين شرايط جسمي_ به بيمارستان منتقل شوند. به اين دليل است كه اكنون بيش از سه ماه از درخواست‌هاي مكرر پزشكان متخصص زندان مي‌گذرد اما هنوز اجازه نداده‌ايد تا يك عكس‌برداري ساده‌ي «ام.آر.آي» از من به‌عمل آيد تا امكان بازگشت به شرايط زندگي بر روي صندلي چرخدار به حداقل برسد و باز زمينگير نشوم. از آن بدتر، طي هفته‌ي جاري، وقتي نياز به يك عمل جراحي اضطراري پيدا كردم تا خون‌ريزي داخلي چندماهه‌ام پايان يابد، باز ضرورت تخصصي پزشكان معالج براي عمل در خارج از زندان را رد كرديد، تا تبعيت از يك فرمان سياسي به اوج خود برسد.
جناب دادستان محترم
در برابر پرسش مربوط به مرخصي ما سه نفر (سحرخيز، زيدآبادي و باستاني) مي‌فرماييد: «از نظر من مرخصي وقتي امكان‌پذير است كه آن‌ها اصلاح شده باشند. اگر كسي محكوم شده باشد، بيايد بيرون دوباره مرتكب جرائم جديد شود، مبناي منطقي ندارد. مرخصي كه بعضي‌ها مي‌گويند حق زنداني است، به‌نظر ما يك امتياز است و ما زماني امتياز مي‌دهيم كه يا در قبالش اصلاح صورت گرفته باشد يا مغايرتي با محكوميت نداشته باشد.»
اكنون اين پرسش مطرح است كه مگر شما به اصل 37 قانون اساسي باور نداريد كه تصريح مي‌كند: «اصل، برائت است و هيچ‌كس از نظر قانون مجرم شناخته نمي‌شود…»
جناب جعفري دولت‌آبادي
بفرماييد كه شما از كجا مي‌دانيد كه ما درصورت كسب مرخصي، چون آن معدود افرادي عمل خواهيم كرد كه به‌قول شما «آمدند بيرون و عليه نظام بيانيه داده و خود را اسير نظام معرفي كرده و جرم امنيتي ديگري مرتكب شدند…»
جناب دادستان محترم تهران
شما چرا به بيش از 90درصد ديگر زندانيان استناد نمي‌كنيد كه با قرار كفالت، وثيقه و … مرخص شدند و به‌زعم شما مشكلي هم ايجاد نكردند؟
از آن بدتر، شما ما را «ساختارشكن» خوانده‌ايد و به‌صراحت گفته‌ايد: «اسامي مذكور نيز به‌طور مرتب ساختارشكني مي‌كنند. ما چطور به اين افراد امتياز بدهيم…»
جناب جعفري دولت‌ابادي
درخواست من از جنابعالي اين است كه يك‌بار و براي هميشه بفرماييد چه نهادي، چه زماني، و چگونه «ساختارشكني» را فعل جرم معرفي كرده است كه مستحق مجازات باشد؟
به‌گمان من، حال كه چنين قانوني در كشور وجود ندارد و چنين جرمي تعريف نشده است، براساس آنچه به شما «آموخته‌اند» يا از شما «خواسته‌اند» اكنون هر آن كس كه نقد و انتقادي به رهبري نظام داشته باشد «ساختارشكن» معرفي مي‌شود. درصورتي‌كه از ديد فرد موردنظر، گفتار و نوشتار او اقدامي شرعي و قانوني در چارچوب اصول «امر به معروف و نهي از منكر» و «نصيحه الملوك» است. حتي به فرض وقوع جرم نيز ميزان مجازات آن در قانون تعيين شده و حتي دادگاه‌هاي فرمايشي بيش از حد مجازات، احكام سنگين صادر كرده‌اند.
جناب دادستان
حال بفرماييد بر چه اساسي شما اين حق را به‌خود مي‌دهيد كه خانواده‌هاي اين زندانيان را از ديدار عزيزانشان بابت جرمي فرضي كه انجام داده و مجازات شده‌اند، محروم سازيد؟
بر چه اساسي براي اين «ساختارشكني» استمرار قائل شده‌ايد و آن را در درون زندان هم درحال تكرار مي‌بينيد؟
جناب دادستان
من در مورد خودم بحث زيادي مطرح نمي‌كنم؛ چون بارها به‌صراحت گفته و نوشته‌ام كه اگرچه به قانون اساسي التزام دارم اما از نظر شرعي، زير بار «حاكم جائر» و «غيرمتقي» نمي‌روم؛ چون براساس اصل 109 قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران، شرط رهبري «عدالت»، «تقوا» و «بينش صحيح سياسي و اجتماعي، تدبير، شجاعت، مديريت و…» است.
اما در مورد دو نفر ديگر، شما بايد بفرماييد به‌عنوان مثال آقاي مسعود باستاني كي و كجا عليه آقاي خامنه‌اي صحبتي كرده و مطلبي نوشته است كه بتوان آن را ساختارشكني خواند؟
مگر اينكه نقد صريح رقيب اصلي اصلاح‌طلبان در سايت خبري «جمهوريت» يا حمايت مستقيم و غيرمستقيم از مواضع آيت‌الله هاشمي رفسنجاني را در انتخابات 88 هم‌رديف ساختارشكني بخوانيد و بدانيد!
اين موضوع درمورد آقاي زيدآبادي هم صادق است؛ با اين تفاوت كه او حمايتش را از اصلاح‌طلبان و شيوه‌هاي مسالمت‌جويانه بيان داشته است.
بفرماييد آيا حمايت از آقايان كروبي و موسوي و خاتمي مصداق ساختارشكني است؟ چون زيدآبادي در دوران زندان 18 ماهه‌ي خود نه حرف جديدي زده و نه بيانيه‌اي صادر كرده است. تنها سخن او، گفت‌وگو با معاون شما بوده است كه اخيرا” تاكيد داشته است: «من اگرچه حكم خود را غيرعادلانه و غيرقانوني مي‌دانم، اما به اين حكم التزام عملي دارم.»
جناب آقاي جعفري دولت‌ابادي
اجازه دهيد كه اندكي صادق باشيم! مشكل ندادن مرخصي به امثال ما، هيچكدام از اين موارد نيست؛ علت اصلي همان‌گونه كه دوبار مستقيم خدمت شما مطرح كردم اين است كه مقام‌هاي سياسي و امنيتي كه حرف آخر را مي‌زنند، ما را به گروگان گرفته‌اند. علت‌اش هم روشن است؛ آن‌ها مي‌ترسند؛ بيم دارند وقتي از زندان بيرون آمديم، نكند حرفي از دهانمان بيرون بيايد و بگوييم كه در مراحل مختلف «دستگيري، بازجويي، بازپرسي و شركت در دادگاه» زير فشار روحي و رواني بوده‌ايم، و از آن بدتر، مورد ضرب و شتم و شكنجه قرار گرفته‌ايم.
جناب دادستان محترم
اين سخني است كه مي‌تواند هرچه بيشتر مقام‌هاي تحت رهبري آيت‌الله خامنه‌اي و حتي شخص ايشان را دست‌اندركار نقض گسترده‌ي حقوق بشر، به ايرانيان و جهانيان معرفي كند و در آينده‌ي نه چندان دور، در محكمه‌اي منصفانه، مجازاتي عادلانه نصيب آنان كند!
والسلام
عيسي سحرخيز
17 آذر 1389