شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : روزنامه رسالت در یادداشتی با عنوان "شوک محرم به دموکراسی" تلاش کرده تا با اشاره به مصاف 72 نفر در برابر سی هزار نفر در کربلا، نفی مردمسالاری را نتیجه بگیرد. آقای نبوی! اگر نویسنده‌ی شما قصد یا انگیزه‌ای برای مطالعه‌ی تاریخ ندارد، حداقل او را به دیدن سریال مختارنامه در این هفته‌ها دعوت کنید، تا رفتار ابن‌زیاد را با اقتدارگرایان و مخالفان امروزی مردمسالاری مقایسه کند و همچنین سرنوشت ظالمان و حق‌کشان را که با طلا و وعده، لشکر جمع کردند، ببیند تا به خطا نگوید که مصاف حسین و یزید، مصاف حق و دموکراسی بود! آیا امام حسین با مردمسالاری و رای مردم مخالف بود که تا وقتی از اقبال و همراهی مردم کوفه مطمئن نشد به سوی ایشان حرکت نکرد، یا یزید و ابن‌زیاد طبق اصول امروزی مردمسالاری با مخالفانشان رفتار می‌کردند؟
کلمه – گروه سیاسی: اگرچه با کسانی که به استفاده ابزاری از دین عادت کرده‌اند، نمی‌توان به سادگی از حقیقت دین سخن گفت و اگرچه هیچ تجربه‌ی خوبی از مشابهت‌سازی‌های تاریخی نداریم و بارها دیده‌ایم که اقتدارگرایان به یاری رسانه‌ها و ابزارهای یکسویه توجیه مخاطبان، واقعیت‌های تاریخی را هم تحریف و پیش پای منافع خود قربانی می‌کنند، اما از باب اینکه سکوت در برابر انحرافات و بدعت‌ها جایز نیست، درباره یادداشتی که امروز در روزنامه رسالت منتشر شده، نمی‌توان سکوت کرد.
امروز این روزنامه مدعی اصول در یادداشتی با عنوان “شوک محرم به دموکراسی” تلاش کرده تا با اشاره به مصاف 72 نفر در برابر سی هزار نفر در کربلا، نفی مردمسالاری را نتیجه بگیرد و از جمله نوشته است: “در جوامع دموكراتيك امروزين، تدابير و سياست‌ها مطابق هوي و هوس اكثريت مردم وضع مي‌گردد، نه بر مبناي حکمت حق.”
در این یادداشت همچنین آمده است: “شيعيان و ايرانيان، زمينه‌هاي تاريخي و اعتقادي نيرومندي عليه دموکراسي داشته و دارند. پيام صريح دموکراسي اين است: ”ريسمان اکثريت“ را بگير و برو. ايراني و شيعه، هميشه اين واهمه را داشته و دارد که با اين فرمول، از اردوگاه ”ابن‌سعد“ سر در بياورد. واهمه دارد که در نامعادله ، 72 در مقابل 30000، طرف 30000 را بگيرد. و هر ساله، محرم، اين هراس از دموکراسي را زنده مي‌کند.”
این برداشت عجیب و دور از واقعیت، در حالی در روزنامه رسالت منتشر شده که نه تنها تاریخ اسلام و آرا و اندیشه‌های پیامبر و ائمه معصومین پر از مضامینی علیه این نگاه انحرافی و نیز مملو از تاکیدهای مداوم بر رای و نظر و حقوق و آزادی مردم است، بلکه ریشه و خاستگاه قیام امام حسین (ع) هم چیزی جز تاکید بر همین حقوق و آزادی‌ها نیست و برخلاف آنچه نویسنده رسالت تصور کرده و بر روی کاغذ آورده، قیام شهید کربلا، قیامی علیه حکومت جائر زمان، علیه بیعت اجباری و علیه سوء‌استفاده‌گرانی است که بر منبر پیامبر نشسته‌اند و بر ضد سیره‌ی او عمل می‌کنند و به نام دین خدا، بندگان خدا را به بازی می‌گیرند.
روی سخن، با آقای مرتضی نبوی، مدیر مسئول این روزنامه است که برخلاف برخی تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ها، اسلام خود را از جلسات مداحی بی‌محتوا و برخی منابر بی‌خاصیت و دور از معرفت نگرفته است.
آقای نبوی! آیا به واقع شما هم با این دیدگاه نویسنده‌ی متن مذکور موافقید که تمام قیام بزرگ‌مظلوم تاریخ را در این خلاصه کرده که جنگش نابرابر و 72 به سی هزار بود؟ و آیا شما هم مانند بسیاری از مدعیان امروزی حیدری و حسینی بودن، فراموش کرده‌اید که امام بعد از مشخص شدن بدعهدی و بی‌وفایی کوفیان، خواستار ترک کربلا و رفتن به سمت دیگری بود، اما لشکر مقابل نگذاشت و امام را وادار به بیعت یا جنگ کرد؟
فعال باسابقه‌ی اصولگرا! آیا امام حسین با مردمسالاری و رای مردم مخالف بود که تا وقتی از اقبال و همراهی مردم کوفه مطمئن نشد به سوی ایشان حرکت نکرد، یا یزید و ابن‌زیاد طبق اصول امروزی مردمسالاری با مخالفانشان رفتار می‌کردند؟ این چه برداشت غلطی از دین و مردمسالاری است؟
حرکت حسین‌بن علی (ع) از مدینه به مکه، برای نرفتن زیر بار بیعت اجباری با حاکم ظالم و گناهکاری بود که می‌خواست او را به زور وادار به اطاعت کند. حرکت امام از مکه به کربلا هم برای پاسخ گفتن به دعوت هزاران تن از مردم شهر کوفه بود که ایشان را به یاری طلبیده بودند. به راستی، کدامیک از این دو حرکت را می‌توان علیه مردمسالاری تفسیر کرد؛ یا بدتر از آن، لزوم حکومت اقلیت بر اکثریت، آن هم با زور، را از آنها نتیجه گرفت؟ اتفاقا این دو حرکت که، اگر بنا به تفسیر امروزی باشد، عین دموکراسی و احترام به نظر مردم و مخالفت با استبداد حاکم است!
اگر نویسنده‌ی شما قصد یا انگیزه‌ای برای مطالعه‌ی تاریخ ندارد، حداقل او را به دیدن سریال مختارنامه در این هفته‌ها دعوت کنید، و البته پیشاپیش بگویید به لباس سبز ابن‌زیاد نگاه نکند که رنگ را می‌توان دزدید، بلکه رفتار ابن‌زیاد را با اقتدارگرایان و مخالفان امروزی مردمسالاری مقایسه کند و همچنین سرنوشت ظالمان و حق‌کشان را که با طلا و وعده، لشکر جمع کردند، ببیند تا به خطا نگوید که مصاف حسین و یزید، مصاف حق و دموکراسی بود!
بد نیست بدانید که بسیاری از مردم، جمعه‌شب‌ها وقتی این سریال را می‌بینند، داغ بسیاری از ظلم‌ها و جفاهای یک‌سال و نیم اخیر برایشان زنده می‌شود و چه‌ها که بر زبان نمی‌رانند. آنها مقایسه می‌کنند، مانند همیشه‌ی تاریخ که به فرموده‌ی امام علی (ع) در عهدنامه‌ی مالک اشتر، مردم مقایسه می‌کنند. حال در این مقایسه، به نظر شما، رفتار امروز چه کسانی شبیه عبیدالله‌بن‌زیاد است، و رفتار چه کسی مبتنی بر آزادی، عدالت، حق و کرامت مردم، و دیگر ارزشهایی است که جان‌مایه‌ی مفهوم امروزی مردمسالاری است؟
اگر با اینها هم قانع نمی‌شوید، فراز ابتدایی پیام امام خمینی (ره) در عاشورای سال 57 را با هم می‌خوانیم تا ببینیم ایشان به کدام برداشت از قیام عاشورا معتقدند: “با حلول ماه محرّم، ماه حماسه و شجاعت و فداکارى آغاز شد؛ ماهى که خون بر شمشیر پیروز شد، ماهى که قدرت حق، باطل را تا ابد محکوم و داغ باطل بر جبهه ستمکاران و حکومتهاى شیطانى زد، ماهى که به نسلها در طول تاریخ، راه پیروزى بر سر نیزه را آموخت، ماهى که شکست ابرقدرتها را در مقابل کلمه حق به ثبت رساند، ماهى که امام مسلمین، راه مبارزه با ستمکاران تاریخ را به ما آموخت، راهى که باید مشت گره کرده آزادیخواهان و استقلال طلبان و حق گویان بر تانکها و مسلسلها و جنود ابلیس غلبه کند و کلمه حق، باطل را محو نماید. امام مسلمین به ما آموخت که در حالى که ستمگر زمان بر مسلمین حکومت جائرانه مىکند، در مقابل او اگر چه قواى شما ناهماهنگ باشد بپاخیزید و استنکار کنید و اگر کیان اسلام را در خطر دیدید، فداکارى کنید و خون نثار نمایید.”
آقای نبوی! عاشورا در تاریخ زنده مانده است و خواهد ماند، به خاطر اینکه نماد ظلم‌ستیزی و مبارزه زورگویان و مظلوم‌کشان تاریخ بوده است. کسی هم تاکنون نتوانسته است، و ان‌شاء‌الله پس از این هم نخواهد توانست برداشتی به نفع زورمندان و علیه حق‌طلبان از آن ارائه کند. حسین نماد همه مظلومان تاریخ است و ظالمان را سزاوار نیست که به نام او، حق مردم را سلب کنند و رای آنها را بدزدند.
شما هم بهتر است اگر دنبال نفی رای مردم و حق مردم هستید، توجیه معقول‌تری – اگر یافتید – ارائه کنید و اگرنه، لااقل تاریخ را و به خصوص قلب تاریخ یعنی فلسفه‌ی شهادت امام حسین (ع) را تحریف نکنید. در هرحال با واقعیت کربلا و روح متعالی عاشورا در نیفتید، که آنها که چنین کرده‌اند، عاقبت خوبی ندیده‌اند.