شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : مورد برمه درسهای بسیاری هم برای مردم و هم برای حاکمان دارد. جنبشهای مردمی در سراسر دنیا ثابت کردهاند سرکوب و حبس و زندان و شکنجه گامهای بس شکنندهای در راه حکمرانی هستند. تنها آنکه مقاومت را وا مینهد از پا میافتد. پیروزی نهایی از آنِ مردمی است که هیچ ندارند جز ایستادگی و پایداری بر خواستههایشان.مورد برمه نویدی است به تمامی جنبشهای آزادیخواهانهای که با تکیه بر قدرت مردم به پیش میروند و هشداری است برای همه حاکمانی که مردم را نادیده گرفته و به هیچ میانگارند.
کلمه- مسعود شریف : آزادی آنگ سان سوچی -رهبر مخالفان دولت برمه- موجی از شادی را برای طرفداران جنبش آزادیخواهی در برمه برانگیخت. شادی و شعفی که تنها مختص مردم سرخورده و سرکوب شده برمه نبود و همه آزادیخواهان جهان در آن سهیم بودند. لحظه شکستهشدن حصر خانگی او لحظه پیروزی مقاومت مردمی بود که به رهبری او علیه حاکمیت نظامیان بر این کشور مبارزه میکنند و نوید امیدی برای آنان که بهرغم تحمل مشقات و سختیهای فراوان با تسلط زور عریان حاکمان به مخالفت بر میخیزند و از سرنوشت محکومان سر باز میزنند.
آنگ سان سوچی 15 سال در حبس خانگی به سر برد و در تمام این دوران جنبش مردمی برمه دست از مقاومت نکشید؛ جنبشی که با انتخابات سال 1990 شکل گرفت و بیش از 21 سال به حیات خود ادامه داد و میدهد؛ جنبشی که بر حقوق نقضشده مردم توسط نظامیان حاکم بر این کشور تأکید کرده و میکند.
سوچی پس از سالها دوری از وطن در سال 1988 درست با آغاز تظاهرات گسترده علیه ۲۵ سال حکومت نظامی در برمه به کشور خود بازگشت و به عنوان رهبر مخالفان انتخاب شد و حزب «اتحاد ملی برای دموکراسی» را بنا نهاد. پس از آن در انتخابات سال 1990 شرکت کرد و با کسب 80 درصد کرسیهای مجلس به پيروزي رسيد اما نیروهای نظامی از پذیرش نتیجه انتخابات سرباز زدند و آن را ابطال کردند. مردم برمه از آن تاريخ تا همین چند روز پیش که انتخاباتی فرمایشی در تأیید حکومت نظامیان برگذار شد به پاي صندوقهاي رأي نرفتهاند. سوچی که از سال 1989 و پیش از انتخابات به بهانه اتهامات امنیتی در حبس خانگی به سر میبرد تا سال 1995 اجازه خروج از منزل خود را نداشت. این اولین دوره حبس او بود. اما او دوره دیگری هم از سال 2003 تا 2009 به حبس محکوم شد که باز هم تمدید و تا دو روز پیش ادامه داشت. در طول دوران حبس خانگی، سوچی همواره در محاصره حلقهای از نظامیان قرار داشت و هر گونه رفت و آمدی به منزل او ممنوع بود. او پس از آزادی در کنفرانس مطبوعاتی در دفتر حزب خود (NLD) در واکنش به انتخابات نمایشی هفته گذشته گفت: «مردم ما در سال 1990 یکبار در انتخابات شرکت کردند و دیگر نیازی به انتخابات مجدد نیست.»
بیش از دو دهه است مقاومت جنبش مدنی مردم برمه ادامه دارد. جنبشی که با انتخابات سال 1990 و در اعتراض به نادیده گرفتن رأی مردم شکل منسجمی یافت. از آن تاریخ تاکنون بسیاری روانه زندانها شدند. بنا به آمار رسمی برمه حدود 2100 زندان سیاسی دارد. با اینهمه مردم برمه همچنان برای رسیدن به خواستههای خود تلاش میکنند. آزادی سوچی، رهبر مخالفان، مرحله دیگری از راه دشوار آزادی را برای آنان رقم میزند.
مورد برمه درسهای بسیاری هم برای مردم و هم برای حاکمان دارد. مشهور است که «تنها نبردی را میبازیم که رهایش میکنیم». جنبشهای مردمی در سراسر دنیا ثابت کردهاند سرکوب و حبس و زندان و شکنجه گامهای بس شکنندهای در راه حکمرانی هستند. تنها آنکه مقاومت را وا مینهد از پا میافتد. پیروزی نهایی از آنِ مردمی است که هیچ ندارند جز ایستادگی و پایداری بر خواستههایشان.
مورد برمه نویدی است به تمامی جنبشهای آزادیخواهانهای که با تکیه بر قدرت مردم به پیش میروند و هشداری است برای همه حاکمانی که مردم را نادیده گرفته و به هیچ میانگارند.