شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : محمود احمدی نژاد در انتخابات موفق به کسب رای 24 میلیون تن از ایرانیان شده است. این ادعای وزیر کشور او بوده و کسی هم حق تردید در آن را نداشته است. اما او و حامیانش هر روز دنبال کسب افتخارات جدید و مصادره افتخارات این و آن هستند، حتی اگر پاس گل یک ملی‌پوش، برد یک بازی نمایشی فوتبال، مدال یک قهرمان و یا بازوبند یک پهلوان باشد؛ اما در عین حال آنها طوری رفتار می‌کنند که گویی در این‌همه افتخار، ذره‌ای اعتبار نمی‌یابند.
کلمه – حسین ناصری نیا: در دو هفته اخیر، محمود احمدی نژاد سه بار افتخارآفرینی کرده است، یا به عبارت بهتر برای او افتخار آفریده شده است.
او ابتدا در مراسمی با برنامه‌ریزی معاونش، بازوبند پهلوانی را دریافت کرد، بازوبندی که در صد سال اخیر به بازوی هیچ غیر پهلوانی بسته نشده بود. احمدی نژاد سپس به جای رفتن به جلسه هیات دولت در قم، در تهران ماند تا با مورالس و جمعی از اعضای تیم ملی، فوتبال بازی کند و از کریم باقری پاس گل دریافت کند و گل بزند و در نهایت هم تیمش برنده شود. سومین بار کسب افتخار رئیس دولت نیز روز دوشنبه اتفاق افتاد.
بهداد سلیمی، قهرمان فوق سنگین وزنه‌برداری جهان، روز دوشنبه به ورزشگاه 12 هزار نفری آزادی رفت. به او گفته بودند که قرار است احمدی نژاد در مراسمی، مدال را بار دیگر به گردن او بیاویزد. او چند ساعت قبل از مراسم، همین موضوع را به خبرنگار ایسنا گفت و از هر برنامه دیگری ابراز بی‌اطلاعی کرد. اما ماجرا چیز دیگری بود.
این قهرمان ملی چند ساعت بعد از مصاحبه‌اش با ایسنا، در مراسمی با عنوان «نمايش توانمندی‌های سازمان هلال احمر جمهوری اسلامی ايران» در سالن دوازده هزار نفری آزادی، حضور یافت و مجری برنامه اعلام کرد که این قهرمان وزنه‌برداری، مدال طلای خود را به احمدی نژاد اهدا می‌کند.
محمود احمدی نژاد در انتخابات دهم ریاست‌جمهوری موفق به کسب رای 24 میلیون تن از ایرانیان شده است. این ادعای وزیر کشور او بوده و کسی هم حق تردید در آن را نداشته است. با این همه، وقتی که حمید سوریان، قهرمان کشتی فرنگی ایران، پس از یک بار اهدای مدالش به احمدی نژاد، امسال مدالش را به ملت ایران اهدا کرد، جنجالی در سایتهای حامی او برپا شد. گویی که یک افتخار بزرگ از کف رفته بود.
احمدی نژاد و دولتش مشتاق اینگونه افتخارات هستند، حتی اگر پاس گل یک ملی‌پوش، برد یک بازی نمایشی فوتبال، مدال یک قهرمان و یا بازوبند یک پهلوان باشد. رئیس دولت همه اینها را برای خود می‌خواهد، حتی وقتی یک حامی او از 24 میلیون سخن می‌گوید، نیل به افتخار رای بیست میلیونی رئیس‌جمهور پیشین را مد نظر دارد.
اما با این همه، چرا رئیس دولت مستقر و حامیان او، از افتخاراتی که تاکنون کسب کرده‌اند، راضی نمی‌شوند؟ چرا باز بیشتر و بیشتر می‌خواهند؟ چرا آنها هر روز دنبال افتخاری تازه هستند، چرا در یک نقطه از ترسیم شخصیت متوقف نمی‌شوند و چرا می‌خواهند رئیس و نمادشان هر روز – ولو یک روز مثبت و یک روز منفی – در صدر خبرها بماند؟
دم دست ترین پاسخ که احتمالا صحیح ترین پاسخ هم هست، این است: آنها در این‌همه افتخار، ذره‌ای اعتبار نمی‌یابند. به همین خاطر است که در کسب و مصادره افتخارات این و آن، مدام از این شاخه به آن شاخه می‌پرند و طوری رفتار می‌کنند که گویی در این‌همه افتخار، هیچ اعتباری وجود ندارد.
دست کم در این یک مورد، آنها هم با مخالفانشان همفکرند که این افتخارآفرینی‌ها و افتخارطلبی‌ها – حتی اگر از کیسه دیگران و با همت این و آن باشد – مانند برف در آفتاب گذر زمان، آب می‌شود. نه حامیان دولت، به واقعی بودن افتخارات او اعتماد دارند و نه منتقدان دولت به این برنامه‌های نمایشی و مدال گرفتن ها و گل زدن ها و بازوبند بستن ها، اهمیتی می دهند.
لابد برای همین است که برنامه‌ریزان دفتر رئیس دولت هر روز باید افتخاری تازه را جست‌وجو کنند، حتی اگر به بهای این باشد که او سفر قم و جلسه استانی دولت را رها کند و تعریض بعدی سایت دفتر رهبری را هم به جان بخرد تا در تهران بماند و گل بزند و گل زدنش در سایتهای دولتی تیتر شود.
برای همین است که هم در رای ادعایی 24 میلیونی تاریخ مصرف کوتاهی می‌یابند و هم ورزش قهرمانی و پهلوانی را در خدمت چهره‌پردازی قرار می‌دهند؛ هم در محاسبه رای بیست و چند میلیونی، نیم‌نگاهی به رای همتای پیشین دارند و هم در سفر لبنان از زیر سایه سنگین سفر موفق او در سالهای گذشته نمی‌توانند بگریزند؛ هم در ادعا خود را برتر از مخالفان می‌بینند و آنها را مرده می‌انگارند، و هم در کلمه کلمه ی سخنانشان، حضور پررنگ جریان رقیب قابل مشاهده است. نه اعتماد به نفسی وجود دارد، نه افتخار صادقانه‌ای و نه اعتبار قابل اعتنایی.
عکس گویای همه چیز است: قهرمان واقعی در بالا، خواهان قهرمانی در پایین، افتخاری که فقط مدالش دست به دست می‌شود و مدیر فدراسیونی که در پشت این صحنه‌سازی قرار دارد. اعتبار تمام صحنه هم عمری کوتاه دارد، به اندازه یک لحظه‌ای که عکس یادگاری گرفته می‌شود.
