» عبدالله به زندان برگشت چون به خواسته های آنان تن نداد

چکیده : پس از هشت ماهی که من و بچه ها آقای مومنی را ندیده بودیم. وقتی به مرخصی آمد حال و هوای خوبی داشتیم. خصوصا بچه هايم خيلي خوشحال بودند اما وقتی عبدالله تن به خواسته هاي آنها نداد او را دوباره به زندان بازگرداندند. وضعیت روحی بچه ها در این مدت خیلی بدتر شد. در کل برایمان برگشتن دوباره شان خیلی سخت تر از قبل شد. هر روز که بچه هايم از مدرسه برمی گردند می پرسند چه خبر ؟ یعنی هر روز منتظر خبر آزادی پدرشان هستند.

بچه هایم هر روز که از مدرسه بر می گردند سراغ پدر را می گیرند‬

عبدالله مومني، سخنگوي سازمان ادوار تحكيم وحدت و فعال دانشجويي به چهار سال و نیم حبس تعزيزي محكوم شده است. او اكنون در بند ۳۵۰  زندان اوين دوران محكوميت اش را سپري مي كند . عبدالله مومني چندي پيش از زندان اوين نامه اي را خطا ب به رهبری نوشت. نامه اي كه نشان مي داد در مدت بازداشتش چه بر او گذشته است. او در اين نامه شرح شكنجه هايي را بازگو كرد كه موجب شد به آنچه انجام نداده اقرار كند.

او در چهارصدمين روز بازداشتش در زندان اوين خطاب به رهبر انقلاب  اين گونه نوشت :«بازجویان در تمام طول بازجویی بارها مادرم مرحومه‌ام را که زنی مومنه و مادر شهید است، با بدترین وجه ممکن، مورد فحش و ناسزا و الفاظ رکیک قرار می‌دادند، همسر فداکارم، بارها برغم آنکه زنی مسلمان و مومنه و همسر شهید است (و با آنکه می‌دانستند من با همسر برادر شهیدم ازدواج کرده‌ام) به عنوان….. می‌نامیدند و خواهران و نوامیس مرا به فجیع‌ترین وجه ممکن با لقب …. مورد دشنام و توهین قرار می‌دادند. این ابراز مکرر الفاظ ناشایست از مدافعین نظام اسلامی شامل حال برادر شهیدم نیز می‌شد و هدیه‌ی خانواده ما به مهین را منافق می‌خواندند.»

عبدالله خطاب به  رهبری  همچنين از شرح شکنجه هایی نوشت که برای اعتراف به آنچه بازجویان می خواستند بر او اعمال شد. او گفت وقتی که برای تن ندادن به این خواسته ها مقاومت می کرده بازجویان با او چه می کرده اند :«… البته نتیجه مقاومت کردنم فرو کردن سر من در چاه توالت بود، آن چنان که کثافت های درون توالت به دهان و حلق من وارد و به مرحله خفگی رسیدم.» همه اين ها موجب شدعبدالله اعترافاتي كند كه مدتي  بعد چگونگي اخذ آنهاروشن شد.

عبدالله مومني  به گفته همسر و برخی از هم بندانش این روزها با روحیه ای مقاوم  در بند  350  زندان اوين دوران حبسش را مي گذراند . همسرش فاطمه آيينه وند وقتی  در برابر این پرسش قرار می گیرد که آیا ممکن است برای ارامش فرزندان از کشور خارج شوید می گوید ما برای این کشور خون دادیم. حتي يك لحظه هم به خروج از ايرن فكرنمی کنیم. می ایستیم و با بی عدالتی مبارزه می کنیم.

گفتگوي خبرنگار کلمه را با همسر اين زنداني سياسي می خوانید:

از آخرين وضعيت آقاي مومني براي ما بگوييد ؟

دوشنبه پیش که  به ملاقات اش  رفتم وضعیت روحی شان خدا را  شکر خوب بود اما هنوز مشکل قارچ پوستی اش که در طول چهارماه انفرادی براش ایجاد شده خوب نشده است.

آنجا به پزشك مراجعه كرده و آيا كاري براي بهبودشان انجام شده است ؟

بله. اتفاقا توصيه پزشك  اين بوده كه خارج از زندان  مداوا شود. ولی با نظر دکتر زندان  هم به  همسرم مرخصی ندادند.

گویا تماس هاي تلفني بند  ۳۵۰  زندان اوين مدتها است كه  قطع شده ؟ اين بي خبري آزارتان نمي دهد؟

درست  از عید نيمه شعبان تلفن هاي اين بند را قطع کرده اند و واقعا اين  موضوع براي خانواده ها دشوار است. چرا كه تماسهاي ما به همان ملاقات ۲۰  دقيقه اي روزهاي دوشنبه  محدود شده است. دو پسرم هم که مدرسه می روند نمی توانند هر هفته برای ملاقات  با پدرشان به زندان بيايند. این تماس های تلفنی برای بچه ها واقعا  دلگرم کننده بود اما حالا از این هم محروم شده اند.

با این اوصاف در روزهاي ملاقات چه احساسي داريد؟ يعني مي خواهم بدانم آن بيست دقيقه پشت كابين  براي تان چگونه مي گذرد؟

چطور بگويم اين ملاقتهاي  پشت كابين يك چيزي كم دارد. بالاخره از پشت شيشه و با تلفن است. من واقعا دوست دارم همسرم را حضوري ببينم بارها هم براي كسب اجازه اين ملاقات به دادستانی مراجعه کرده ام چرا كه دادستان بايد اجازه بدهد من  همسرم را نيم ساعت حضوري بببينم اما  تا حالا موفق نشده ام. بچه ها يم بعد از بازگشت آقای مومني به زندان (بعد از مرخصي اش )هنوز پدرشان را از نزدیک ندیده اند. پسر بزرگم می گوید انقدر دوست دارم دستم را دور گردن بابا  بیندازم و ببوسمش. ولی زندانیان سیاسی از همین حقوق معمولي  هم محروم می شوند. به خصوص انگار اين سخت گيري ها براي  خانواده ما و آقای مومنی بيشتر هم هست.

آقاي مومني يك بار به مرخصي آمدند و دوباره به زندان فرا خوانده شدند. بازگشت دوباره او براي تان سخت نبود؟

پس از هشت ماهی که من و بچه ها آقای مومنی را ندیده بودیم وقتی به مرخصی آمد حال و هوای خوبی داشتیم. خصوصا بچه هايم خيلي خوشحال بودند  اما وقتی عبدالله تن به خواسته هاي آنها نداد او را  دوباره به زندان بازگرداندند. وضعیت روحی بچه ها در این مدت خیلی بدتر شد. در کل برایمان برگشتن دوباره شان  خیلی سخت تر از قبل شد.

فكر مي كنيد همسرتان چه زماني  آزاد مي شود ؟ به آزادي دائمش فكر مي كنيد يا همان آزادي موقت يا مرخصي آمدنش هم براي تان خوشايند است ؟

ما هر روز چشم به راهیم. دعای هر روز و  هر شب من آزادی عبدالله است. آخر به چه جرمی، به چه گناهی زنداني شده است ؟ يعني  باید با کسی که در انتخابات برای کاندیداي مورد تایید شورای نگهبان فعالیت کرده، اینگونه برخورد شود ؟! هر روز که بچه هايم  از مدرسه برمی گردند می پرسند چه خبر ؟ یعنی هر روز منتظر خبر آزادی پدرشان هستند.

با همه  اين سختی هایی که  در اين مدت کشیده اید، اگر عبدالله از زندان  ازاد شود شما بخاطر آرامش بچه هایتان هم که شده از ایران مي رويد ؟

اصلا و ابدا. وقتی ما برای این کشور خون داده ایم مسلما ترجیح میدهیم تحت هر شرایطی  در كشور خودمان بمانیم و عبدالله هم  به عنوان یک معلم به بچه های همين  سرزمین درس بدهد. عبدالله همیشه طرفدار حق و حقیقت است و بر مقاومت اصرار دارد. او اصلا خارج رفتن  را قبول ندارد و معتقد است  باید در همین کشور ماند و  در برابر ناعدالتی ایستادگي  و مقاومت  کرد.

خود شما اين روزها را چطور مي گذرانيد؟

به عنوان یک زن تنها  روزهايم را به  سختی می گذرانم. مشکلات زندگی و بچه ها يم واقعا سنگین است. اما به خدا پناه می برم به خدایی که تا الان من را در برابر همه ي سختی  ها یاری کرده است .

در زمانهاي دلتنگي براي همسرتان چه مي كنيد به خصوص كه اكنون تماسهاي  تان هم با او محدودتر شده است ؟

(با خنده) موقع دلتنگی با لهجه لری برای عبدالله و سایر عزیزان در بند ترانه  می خوانم. ترانه هایی که او و هم بندانش را به شیران در بند تشبیه می کنم. حالا دیگر از بس برایش می خوانم که بچه ها یادگرفته اند و هم به هرکس می رسند می گویند مادر به پدر می گوید: شیر دربند .

مگر چه مي خوانيد كه به پدرشان لقب” شير دربند” داده اند ؟

(با خنده) خب شما متوجه نمی شوید اما به فارسی به این معناست که می گويم عبدالله تو شیر دربندی هستی که دست و پایت را غل و زنجیر کرده اند و کسی نیست بیاید آنجا تو را ببیند که چه شیر غرانی هستی.

تلخ ترين و شيرينترين لحظات  زندگي تان در اين مدت چه زمان هايي بوده است ؟

شیرین ترین همان ایام عید بود كه همسرم به مرخصي آمده بود و همه دور هم بوديم. تلخ ترین لحظات هم همين  روزهاي دوري از اوست.