شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : خودتان بهتر می دانید وجود پدر در کنار فرزندان به ویژه پسران چقدر می تواند مفید باشد، خصوصا وقتی در سن بلوغ باشند. دو پسر ما در سن بلوغ هستند و دیگری هم که کوچک تر است، هرکدام به نوعی به پدرشان نیاز دارند. ولی متاسفانه فرزندان بيگناه من، یک سال و نیم است كه از داشتن نعمت پدر محروم شده اند.
کلمه :يك سال و نيم از بازداشت احمد زيد آبادي ، روزنامه نگار و دبیرکل سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی مي‌گذرد. اما هنوز اين روزنامه نگار حتي يك روز هم از حق مرخصي استفاده نكرده است. زيدآبادي كه به تازگي جايزه قلم طلايي آزادي بيان را هم به خود اختصاص داده، يكي از سنگين ترين حكم هاي روزنامه نگاران زنداني را گرفته است؛ او به شش سال حبس، محروميت مادام‌العمر از فعاليتهاي مطبوعاتي و سياسي و همچنين 5 سال تبعيد به شهر گناباد محكوم شده است. با اين همه، همسر و سه فرزند احمد زيدآبادي هر روز روياي آزادي او را در سر مي پرورانند و با اين اميد روزهايشان را به شب مي رسانند.
مهديه محمدي، همسر احمد زيد آبادي، درباره آخرين وضعيت او گفت و گویی با خبرنگار کلمه انجام داده است که در ادامه مي خوانيم:
خانم محمدي! از آخرين وضعیت احمد زیدآبادی برای ما بگویید؟
آقاي زيد آبادي هنوز در زندان رجایی شهر و در کنار دیگر زندانیان سياسي از جمله عيسي سحرخيز و مسعود باستاني زنداني هستد. ملاقات هايمان هم هر هفته است. اما چون یک هفته به مردان و یک هفته به زنان اختصاص دارد، من هر دو هفته یک بار به ملاقات ایشان می روم. دو بار در روز هم، یک بار صبح و یک بار عصر، با منزل تماس تلفنی دارند. به هر حال اين گونه روزهاي دوري از ايشان را مي گذرانيم.
آقاي زيد آبادي از جمله زندانياني هستند كه تاكنون از حق مرخصي استفاده نكرده اند؟ چرا؟
حقيقتا ما هم نمی دانیم چرا اجازه نمی دهند ایشان از این حق قانوني استفاده کنند. البته شرایط ایشان هم مانند بقيه زندانیان مطبوعاتی و سياسي در زندان رجایی شهر است و آنها هم نتوانسته اند تا به حال به مرخصی بیایند، به جز آقاي سليماني كه چند روز پيش به یک مرخصي کوتاه آمد. دليل عدم اعطاي مرخصي به همسرم واقعا براي خودمان هم نامشخص است، با اينكه مرخصي يك حق قانوني براي هر زنداني است.
شما يا وكيلشان در اين باره چه اقداماتي انجام داده ايد؟
ما تا به حال پنج – شش بار درخواست مرخصي کرده ایم. حتی یکی از اين درخواست ها را خود آقای جعفری دولت آبادي دادستان تهران شخصا از آقای زیدآبادی گرفتند. اما جالب اینکه ایشان گفتند من کاری نمی توانم انجام دهم، چون وزارت اطلاعات باید اجازه بدهد که همسرم به مرخصی بيايد و وزارت اطلاعات هم درباره آزادي ايشان موضع دارد. يعني دادستان به همسرم گفته روي شما حساسيت زياد است.
همسرتان موفق شد جايزه جهاني آزادي بيان را به خود اختصاص دهد. با شنيدن اين خبر چه احساسي پيدا كرديد؟
من دو حس کاملا متفاوت داشتم. از یک طرف واقعا خوشحال شدم و افتخار می کنم به اینکه سالها در کنار چنین آدمی زندگی کرده ام؛ كسي كه همه دنیا استعداد و توانایی اش را تحسین مي كند.
اما از طرفی هم نگران و مضطرب شدم از اينكه با دادن این جایزه به همسرم، مطمئنا مقامات جمهوری اسلامی نسبت به او حساس تر می شوند و حتما ایشان را باز هم از یکسري امتیازات محروم می کنند، مثل حق استفاده از مرخصي. يعني مي ترسم شرايط زندان براي همسرم سخت تر شود.
خود آقای زیدآبادی با شنیدن این خبر چه واکنشي داشتند؟ چه گفتند؟
البته اين جایزه پارسال به همسرم تعلق گرفته بود و مراسمش امسال برگزار شد. اما به هرحال ایشان هم از اینکه چنین جایزه ای گرفته، خوشحال شد. آقای زیدآبادی يك روزنامه نگار توانا و با استعداد است. مملکت ما به خوبي نخبه پروری مي کند، اما متاسفانه چگونگي استفاده از نخبگان را بلد نيستند. به عبارتی دانشگاه های ما نخبه به جامعه تحویل می دهد، اما همين نخبگان دانشگاه رفته را مي اندازند زندان و اين طور اسير مي كنند.
خانم زيد آبادي، شما سه فرزند پسر داريد. مي خواهم بدانم زنداني بودن همسرتان چه تاثيري بر زندگي فرزندانتان گذاشته است؟
خودتان بهتر می دانید وجود پدر در کنار فرزندان به ویژه پسران چقدر می تواند مفید باشد، خصوصا وقتی در سن بلوغ باشند. دو پسر ما در سن بلوغ هستند و دیگری هم که کوچک تر است، هرکدام به نوعی به پدرشان نیاز دارند. ولی متاسفانه فرزندان بيگناه من، یک سال و نیم است كه از داشتن نعمت پدر محروم شده اند.
خود شما اين روزها را چطور مي گذرانيد؟ در این مدت و به خاطر دوری از همسرتان هيچ وقت گریه کرده اید؟
طبیعتا بله. بارها و بارها به خاطر ظلم هایی که نسبت به همسرم، خودم و فرزندانم روا داشته می شود، گریه کرده ام. من در این یک سال و نیم شاید به اندازه ده سال پیر شده ام. به لحاظ روحی همه انسان ها به یک همدم و همراه در زندگي نياز دارند، چه برسد به ما که بیست سال لحظه به لحظه در کنار هم بوده ایم. هیچ وقت لحظه دستگيری همسرم را فراموش نمی کنم. من از پشت “آيفون تصویری” دیدم که چطور ایشان را کشیدند و بردند. یادآوری آن لحظه، هميشه برایم سخت است. از طرفی بار زندگی سه فرزند هم بر دوشم است و این موضوع، شرايط را برایم چند برابر سخت تر كرده است. اما به هرحال توکلمان به خداست و سعی می کنیم صبر کنیم که خداوند پاداش صابرین را می دهد.
آقای زیدآبادی در این مدت که در زندان بوده اند، کمتر نامه ای نوشته یا سخنی گفته اند؟ دلیلش چیست؟
ایشان اساسا التزام عملی به قانون دارند. از آنجایی که به طور مادام العمر از نوشتن محروم شده اند، گرچه این حکم را در واقع قبول ندارند، اما ترجیح می دهند در شرايط فعلي جامعه آن را رعایت کنند. ايشان قبلا هم در سال 79 به مدت پنج سال از فعالیت مطبوعاتی محروم شدند. در آن زمان هم عملا نه مصاحبه ای کردند و نه کار مطبوعاتی انجام دادند.
شما چقدر امیدواريد که ايشان زودتر از موعد آزاد شود؟
ما خیلی امیدواريم و با همین امید هم زندگی می کنیم. هميشه به دوستان می گویم روز اولی که آقای زیدآبادی بازداشت شد، اگر به ما می گفتند یک سال و نیم دوری را باید تحمل کنید، واقعا نمی توانستيم. ولی ما هر روز امیدواريم که فردا او آزاد مي شود. شب را با امید آزادی اش می خوابیم. همین طور و با اين اميدها يک سال و نیم گذشت. واقعا حتی يك لحظه هم نمي توانم تصور کنم که ایشان چهار سال و نیم دیگر هم باید در زندان بماند.
تاكنون به لحظه آزادي همسرتان فكر كرده ايد؟
رویای هر روز و شب ما لحظه آزادی آقاي زیدآبادی است.
تلخ ترين و شيرين ترين لحظات زندگي تان در اين مدت چه بوده است؟
تلخ ترین و سخت ترین لحظه، همان وقتی بود که از پشت “آیفون تصویری “ديدم ماموران همسرم را کشيدند و به زور با خود بردند. اما شیرین ترين اش همین تماس های تلفني است. با هر تماس او انرژی می گیريم. بالاخره با همين تلفن ها می توانم در مورد مسائل بچه ها با ایشان مشورت کنم و در مورد برخي مسايل زندگي مان تصمیم گیری كنيم.
فكر مي كنيد وقتي دوباره همسرتان به خانه برگردد، شرايط زندگي تان چه تغييري مي كند؟
من فکر می کنم حتی اگر همسرم آزاد هم شوند، ما همیشه نگرانیم که هر لحظه زنگ در به صدا در بیاید و دوباره او را ببرند. اين حس از سال 79 يعني اولين باري كه همسرم بازداشت شد، در خانه ما و همراه ما بوده است؛ يعني يك احساس ناامني دائمي. با هر زنگ در و یا تلفن بی موقعی، قلبمان به تپش افتاده است.
از اینکه وقتتان را در اختیار ما گذاشتید، متشکرم.