شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : آن قدر در دایره خود ساخته بیگانه پنداری گرفتار شده‌اید كه دیگر حتی یك جمله انتقادی ساده را هم از دوست سابقتان نمی‌پذیرید و دستور به حذف چهره‌اش می‌دهید! هرگز به این صراحت نگفته بودم اما حالا بپذیرید كه این تصمیم‌های به ظاهر كوچك آن هم در مورد آدم‌های كوچكی مثل من نشان از یك دغدغه بزرگ در ذهن شما دارد: انتقاد را خیانت می‌دانید و منتقد را نامحرم.
رضا رشیدپور در وب سایت شخصی خود، ماجرای ممنوع‌التصویر شدنش در صدا و سیما را اینطور روایت می‌كند كه:
چند ماه پیش به دعوت كانون فرهنگی آموزش اجرای مراسم بزرگ تجلیل از نخبگان كنكور را برعهده گرفتم. برنامه در سالن همایش‌های سازمان صدا و سیما برگزار شد. از همه جای ایران مهمان داشتیم. برنامه با شكوه و خوبی بود.
دیروز تلویزیون محل كارم روشن بود. به صورت كاملا اتفاقی تیزر مربوط به همان برنامه به چشمم خورد. صدای بنده در حال پخش بود. چند ثانیه‌ای گذشت. واضح بود كه تدوین‌گر هنرمند تمام تلاش خودش را برای حذف تصویر من به كارگرفته. اما در لحظه‌ای از این تیزر مجبور به استفاده از نمایی شده كه بنده سراپا تقصیر حضور دارم!
البته مدیران محترم پخش كاملا هوشیار بوده و هرگز اجازه نداده‌اند تا با نمایش چهره نحس رضارشیدپور خدای ناكرده آفتی متوجه میهن عزیزمان شده و یا زبانم لال مردم همیشه در صحنه با تماشای قیافه من از بهشت رانده شوند! بنابراین تدبیر كم نظیری به خرج داده و در چشم به هم زدنی چهره من را ناواضح (به عبارت فنی … فلو) كرده‌اند.
بیشتر از آنكه تعجب كنم خنده‌ام گرفت. من همان كسی هستم كه با سرمایه مردم و امكانات سازمانی به نام صدا و سیما به منزل امروز رسیده‌ام. در مقابل هرگز كم فروشی نكرده و تمام تلاشم را برای پاسخ دادن به این سرمایه عظیم به خرج داده‌ام. در تمام مصاحبه‌هایم تاكید كرده‌ام كه اگر یك جوان علاقه‌مند اینك توانسته است به یك چهره رسانه‌ای نسبتا قابل تحمل تبدیل شود از صدقه سر این مردم و اعتماد مدیران رسانه بوده.
اتفاقا دلیل خندیدنم همین است. آن قدر در دایره خود ساخته بیگانه پنداری گرفتار شده‌اید كه دیگر حتی یك جمله انتقادی ساده را هم از دوست سابقتان نمی‌پذیرید و دستور به حذف چهره‌اش می‌دهید! هرگز به این صراحت نگفته بودم اما حالا بپذیرید كه این تصمیم‌های به ظاهر كوچك آن هم در مورد آدم‌های كوچكی مثل من نشان از یك دغدغه بزرگ در ذهن شما دارد: انتقاد را خیانت می‌دانید و منتقد را نامحرم.
لابد خواهید فرمود كه این زیاده گویی‌ها به ما نیامده و همین كه صدایمان هر هفته یك ساعت از رادیو پخش می‌شود برویم و خدایمان را شكر كنیم. بله … اتفاقا من خداراشكر می‌كنم كه آنقدر مهم شده ام (!) كه پخش چند ثانیه از تصویر بنده می‌تواند برای مدیران بزرگواری كه احتمالا مسئولیت‌های دیگری هم دارند محل تدبیر و تصمیم واقع شود!
بیایید كمی تامل كنیم. واقعا چرا وقت گران بهای خودتان را برای تصمیم‌های كوچك در باره آدم‌های كوچك خرج می‌كنید؟ چرا هر روز مشغول تكذیب این و آن هستید؟ مگر ما كه هستیم؟ یا چه كرده‌ایم و یا چه گفته‌ایم؟!
این چند خط هرگز بابت گلایه نیست وگرنه آن را منتشر نمی‌كردم. این یك دردنامه است. خطاب به مدیرانی كه می‌توانند تصمیم‌های بزرگ بگیرند اما هنوز ذهنشان درگیر رشیدپورها مانده است. شاید با انتشار این نوشته عصبانی شده و دستور به قطع صدای بنده هم صادر كنید. مهم نیست. بهتر است كه ایراد كارتان را یك دوست سابق رودررویتان بگوید و نه یك دشمن فعلی در پشت سرتان. به هر حال اینجا بی‌بی‌سی نیست سعادت آباد است.