شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : آقای دادستان! در مصاحبه هایتان، باید تقوای سیاسی را راعایت کنید. اگر نمی توانید مدعی العموم باشید، حداقل حامی دولت هم نباشید. اگر نمی توانید استقلال قوا را تامین کنید، دست کم قوایتان را برای آنها هدر مدهید و خاطرتان آسوده، خانه ی خراب این دولت به همت شما آباد نمی شود جناب عباس جعفری دولت آبادی ؛ آخرت خود را خراب مکنید.
کلمه- هانی زرتشت:
فَإِذَا کَانَ ذلِکَ کَانَ الْوَلَدُ غَیْظاً، وَالْمَطَرُ قَیْظاً، وَ تَفِیضُ اللِّئِامُ فَیْضاً، وَ تَغِیضُ الْکِرَامُ غَیْضاً، وَ کَانَ أَهْلُ ذلِکَ الزَّمَانِ ذِئَاباً، وَ سَلاَطِینُهُ سِبَاعاً، وَ أَوْسَاطُهُ أُکَّالا، وَ فُقَرَاؤُهُ أَمْوَاتاً; وَ غَارَ الصِّدْقُ، وَفَاض الْکَذِبُ، وَ اسْتُعْمِلَتِ الْمَوَدَّهُ بِاللِّسَانِ، وَ تَشَاجَرَ النَّاسُ بِالْقُلُوبِ، وَ صَارَ الْفُسُوقُ نَسَباً، وَ الْعَفَافُ عَجَباً، وَ لُبِسَ الإِسْلاَمُ لُبْسَ الْفَرْوِ مَقْلُوباً.
آقای عباس جعفری دولت آبادی
سلام،
برادرم !، بروید و خدا را روزی هزار مرتبه شکر کنید که نوشته ام با کلام مولایم علی آغاز شد و آبی شد بر آتشی که مصاحبه ی شما با خبرنگارها به عقل و ایمانم زد. خدا را شکر .
جناب مدعی العموم ، حرف آخر را اول می زنم . مصاحبه های شما هر روز بدتر می شوند؛ پس چشمانتان را باز کنید یا …
می پرسید چرا؟ چرا این گونه تند و تلخ . می گویم تند است چون جایگاهتان بسیار تند است و تلخ است چون نهی از منکر همیشه تلخ است. پس نرنجید. نهی از منکر وظیفه ی من است و دادستانی هم وظیفه ی شما. طاقت ندارید بقیه اش را هم نخوانید. پیام اصلی همین بود، باقی گلایه و بهانه است.
آقای دادستان!
متاسفانه، شما در این مصاحبه گفتید متاسفانه پرونده ی ترور دکتر علی محمدی هنوز در ستاد تحقیقات دادستانی است. امروز شما گفتید خبر دستگیری و معرفی حمله کنندگان به منزل کروبی را در سایت ها خوانده ام و متاسفانه گفتید هنوز گزارشی نرسیده است و اگر برسد تصمیم خواهیم گرفت. شما گفتید وثیقه ی یک شهروند آمریکایی که متهم به جاسوسی است هنوز به حساب دادگستری واریز نشده است اما رهایش کرده اید چون یک بانک ملی در مسقط !!! قول داده است واریز کند. شما گفتید، سران فتنه باید منتظر محاکمه در محکمه ی عدل باشند و تعقیب آنها تابع امنیت کشور است. شما از اعطای مرخصی به بیست ، سی زندانی سیاسی گفتید و از رافت با آنها و رعایت قانون و مقررات و لطف هایی که شامل صفایی فراهانی شده است و قصه ی مهدی هاشمی را تکرار کردید.
جناب مدعی العموم،
اما شما نگفتید که آیا از شکایت ها و نامه های پردرد و زجر عبدالله مومنی و حمزه کرمی خبر دارید و آیا برای رسیدگی به درستی ادعاهای آنها پرونده ای ، تحقیقاتی ، چیزی تشکیل داده اید یا آنها را از در حساب عموم نمی آورید. نگفتید عاقبت پرونده ی ندا و سهراب و کیانوش آسا به کجا رسید و پس از این همه، متهمی معلوم است یا نه این قتل ها و کشتار ها دغدغه ی شما نیست . نگفتید پرونده ای برای سردار مشفق تشکیل داده اید یا نه زندانی ها از حق شکایت برخوردار نیستند و اینها دغدغه ی قوه ی قضا نیست. نگفتید این همه رافت چرا به بهشتی شیرازی نمی رسد و چرا به زید آبادی مرخصی نمی آید و چرا مسعود باستانی مریض شده است و چرا عیسی از فرط داروهای اعصاب، سحر خیز نمانده است؟
آقا ! نمی دانم چرا شما به پرونده های بسیاری اشاره کردید و از پرونده های بسیاری گذشتید، اما، همین گذشتن ها و نگذشتن ها، من را سخت به شما بی باور می کند. بی باور می کند ، چون فراموش نکرده ام و لابد شما هم در سایت ها خوانده اید که فرزند شهید به