» این رســـــــــــــــــــم شـــــــــــــــرف نیست

چکیده : حصر رسانه ای به همراه اعمال محدودیت های ارتباطی و بازگذاشتن توپخانه ی تخریب از طریق تریبون های یک سویه نه رسم مروت و شرف است نه آیین حکومت در دورانی که به هر روی مردم از واقعیت ها مطلع خواهند شد.

تحدید شخصیت‌ها، نمایانگر ضعف منطق مدعیان

کلمه- ابوالفضل فاتح: در شرایطی که بازگشت به منطق نیاز اصلی کشور برای عبور از دشواری هاست، متاسفانه دامنه ی حصر شخصیت های منتقد توسعه یافته و پس از ماجرای مقابل منزل حجت الاسلام و المسلمین کروبی شاهد افزایش “تهدید” و گسترش دامنه ی “تحدید” آقای مهندس موسوی هستیم که با منع بسیاری از ملاقات ها و دستگیری مسئول دفتر ایشان به نهایت رسیده است.

حصر رسانه ای به همراه اعمال محدودیت های ارتباطی و بازگذاشتن توپخانه ی تخریب از طریق تریبون های یک سویه نه رسم مروت و شرف است نه آیین حکومت در دورانی که به هر روی مردم از واقعیت ها مطلع خواهند شد.

تجربه ثابت کرده است که زیان فضای امنیتی و جریان اطلاعات یک سویه نهایتا متوجه کلیت کشور و متولیان چنین سیاست هایی خواهد شد. یک سویه گی جریان اطلاعات، خلوتخانه های متولیان را جولان اطلاعات دستکاری شده قرار خواهد داد و پیش و بیش از آنکه جامعه بی خبر بماند، آنان محصور عمل خود خواهند شد. این شیوه ها شکافی عمیق میان خلوت و جلوت جامعه پدید خواهد آورد و بی خبری از حقیقت جامعه را نصیب سیاستگذاران خواهد ساخت.

سیاست حصر اطلاعاتی و محدودیت ارتباطی منتقدانی در این تراز که همه از پیشکسوتان انقلابند سستی منطق عاملان و آمران آن را آشکار ساخته و مآلا راه به جایی نخواهد برد، جز آنکه جامعه ی مظلوم ایرانی را از ارتباط سالم و غنی بی بهره می سازد. براستی کسانی که مدعی اند که همه ی مسائل منتفی شده، چگونه است که از ملاقات تنها چند نفر با شخصیتی که زیر ذره بین و کنترل کامل است این همه نگران می شوند. چنین رویکردهایی نشان می دهد که از هاضمه ی حداقلی برای درک تنوع و تطور جامعه ی ایران بی بهره ایم و منطق هتک و زور را به جای منطق گفت و گو نشانده ایم.

دریغ است انقلابی که جوهره اش آگاهی و آزادی است و متکی به پشتوانه ها ی غنی فرهنگی و نورانی ایران و اسلام است، امروز با عملکردهایی به سخره گرفته می شود که مدعی آزادترین کشور است، اما با الفبای آزادی و مروت بیگانه است.

رفتارهای اخیر که به رغم مرخصی تعدادی از زندانیان، در قالب “خودسری آمرانه و حساب شده” و یا “فشار نهادهای موازی” بروز پیدا می کند نشان دهنده ی علاقمندی برنامه ریزان این سیاست ها به رفتارهای رادیکال است. اینان عقلانیت سیاسی را منفعل نموده و فضا را برای تندروی و حرکات خطرناک بعدی خود فراهم می سازند. از عقلای قوم انتظار می رود که هشیار باشند و این پوستین های وارونه را از اندام نظام بیرون کشیده و راه را بر عقلانیت سیاسی باز کنند.