چکیده : معلوم نيست دراين چند ماه بر اين «نخبه ي اصول گرا» چه گذشته است و چگونه از تفرقه و تشتت آراء همراهانِ خود فارغ شده است! كه به منبر موعظه و نصيحت به طرف مقابل نشسته است كه «اینها برای اینکه این جریان با سابقه تاریخی و جایگاه اجتماعیاش از دست نرود چارهای ندارد جز اینکه برای خود از بین رهبران دست دوم رهبری انتخاب کنند تا بتوانند به فعالیتهای خود ادامه دهند.»
کلمه-مهستی شیرازی: «نخبگان اصول گراي فرتوتي كه از زمان عقب اند». اين اصطلاحي است كه مرتضي نبوي براي توصيف حال و توان سياسي خود، در جنگ نرم به كار مي برد(مصاحبه با جوان). جنگ عجيبي كه نبوي آن را محصول تقابل نظام با يك «جنبش ضد فرهنگي» مي داند و معتقد است مركز این جنبش ضدفرهنگی دانشگاههای ما و به ويژه دانشگاههاي تهران است» و تاكيد دارد كه «مختص دانشجویان نیست و اساتید هم تندتر از دانشجویان در آن حضور دارند».
چند ماه پيش ، اين عضو كميسيون فرهنگي – اجتماعي مجمع تشخيص، در مصاحبه اي با پايگاه خبري جوان آنلاين ، به همفكرانش تذكر داد كه « ما دیگر باید اقرار كنیم كه نمیتوانیم از پس این تهدیدهای نرم بر بیاییم » و به صراحت تاكيد كرد «ماها دیگر نه حال و حوصله و نه توانش را داریم كه در فضای سایبر و وب سایت و این حرفها برویم».
در آن مصاحبه ، نبوي به همين بسنده نكرد كند و هنگامي كه مصاحبه كننده از او در خصوص « تضعيف ثبات فكري كارگزاران نظام » پرسيد، اين گونه جواب داد :
« دقیقاً، ما الان این را بهنوعی احساس میكنیم آن ثباتی كه باید در مسؤولان ما باشد و همه یك جور فكر كنند و در برخوردها منسجم باشند، وجود ندارد و حتی در بین نخبگان اصولگرا هم تفرقه و تشتت آرا دیده میشود و از ثبات فكری برخوردار نیستند و بعضی از دوستان نزدیكمان با صراحت میگویند ما بریدهایم! و در صحنه مقابل، شما اینها را مشاهده نمیكنید.»
هنوز چند ماهي از آن مصاحبه و اعتراف مرتضي نبوي ، به «بريدن و بي ثباتي فكري » خود و همراهانش نگذشته است كه « اين نخبه ي اصول گرا» به مصاحبه اي ديگر با خبر نشسته تا «طرف مقابل را به بیتدبیری و ضعف عقلانیت و عدم تحليل درست متهم كند» و بخواهد كه « اعلام كنند، اشتباه كرده اند تا بتوانند از حقوق عادي و شهروني! خود استفاده كنند.
معلوم نيست دراين چند ماه بر اين «نخبه ي اصول گرا» چه گذشته است و چگونه از تفرقه و تشتت آراء همراهانِ خود فارغ شده است! كه به منبر موعظه و نصيحت به طرف مقابل نشسته است كه «اینها برای اینکه این جریان با سابقه تاریخی و جایگاه اجتماعیاش از دست نرود چارهای ندارد جز اینکه برای خود از بین رهبران دست دوم رهبری انتخاب کنند تا بتوانند به فعالیتهای خود ادامه دهند.»
نبوي از طرفي ديگر ، آن چنان از شكل گيري مثلث اصولگرایی و فرمول 5+6 مي گويد كه گويي همه چيز بر قاعده بوده است و در انتخابات دهم ، نه خاني آمده و نه خاني رفته است . جالب آن كه نبوي ، وقتي در مقابل اين سوال قرار مي گيرد كه « چرا اصول گرايان همه تخم مرغهای خود را در سبد آقای احمدینژاد گذاشتند؟ » به همان « دور مشهور » مرغ و تخم مرغ دچار مي شود و آخرش معلوم نمي شود كه « احمدي نژاد پيروز شد چون اصول گرايان از او حمايت كردند و يا اصول گرايان از او حمايت كردند چون احمدي نژاد پيروز شد؟»
سخن كوتاه ، كاش جناب نبوي ، حداقل به همان توصيه ها و اعترافات خود وفادار بماند و مادامي كه حال و حوصله و توان كافي ندارد، به گوشه اي نشسته و از حقوق عادي و غير عادي خود استفاده كند و بنا به فتواي « بزرگان » از حضور فرهنگي در جبهه هاي جنگ پرهيز كند و به جاي آن كه ديگران را به كناره گيري و جايگزيني فراخواند و به «بافته هاي» اين خيال دل خوش كند، به همان « دورِ باطل حمايت و پيروزي » بيانديشد . شايد او هم بداند اين «پيروزي» حرام از جنس ديگري است و اين «حمايت» مدام از نوعي ديگر. شايد او هم راز سكوت ِ نخبگان اصول گراي جوانتر از خود را دريابد.