شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : سخنراني سردار مشفق ، روايت ساده ي يك جنگِ چند ساله است. جنگي كه در يك طرف آن احزب اصلاح طلب با هدايت جبهه ی مشارکت و سازمان مجاهدین و مجمع روحانیون؛ بنیاد باران با رياست سيد محمد خاتمي و عضویت و همراهی 1200 نفر از اساتید و وزرا و شخصیت های سیاسی؛ جمعیت توحید و تعاون به محوریت میر حسین و با همراهی فرزندان شهید بهشتی وجمعي از اساتید دانشگاه ؛ جلسات صبحانه به مدیریت مهدی هاشمی ؛ مجمع تشخیص مصلحت نظام به ریاست هاشمی رفسنجانی ؛ بیت امام و سيد حسن خميني و هفت گروه جاسوسي و اطلاعاتی آمریکا به سرپرستی رایس، ايستاده اند و در طرف ديگر سردار مشفق و يارانش همراه با حقيقت ماجرا و مستندات و مدارك و هر آنچه بخواهيد.
کلمه-داریوش محمدی: از روزي كه قصه ي انتخابات دهم به پايان رسيد و داستان اعتراض به نتيجه ي انتخابات آغاز شد و بر خواسته ي مردم جنبش سبز برخاست ؛ تا همين چند روز پيش ، نمي شد نامي از « محسن امین زاده، مصطفی تاج زاده، عبداله رمضان زاده، فیض الله عرب سرخی، محسن صفایی فراهانی، محسن میردامادی و بهـزاد نبـوی » شنيد ، الا به اذن حاكميت و يا به حكم محكوميت . بماند كه گاهي هم به عيادت بيمارستان و يا ملاقات پس از زندان ، مي شد تصويري از مهرورزي دولت كريمه و شيوه ي حقيقت يابي شحنه و داروغه در سيماي آنان ديد ، تا به هواي آن كه به زندان رفته بود ، نشاني يافت از آنچه بر آنان رفته بود . تا همين چند روز پيش ، كه متن « شكوائيه ي هفت اصلاح طلب مشهور » ، در رسانه ها منتشر شد ، « گروهي شاكر » بودند كه آنان را كنار زده اند و « دسته اي شاكي » كه چرا كنار نشسته اند و هر دو غافل از اينكه «اصلاح طلبي » حكايتِ همين شكر و شكايت هاست..
باري ؛ قبل از ورود به محتوا و بدور از تصديق و يا تكذيت مدعا ، بايد اذعان داشت كه آشكار شدن شكوائيه ي قضايي هفت نامي و باقي ، نشاني آشكار از يك «رفتار سياسي اصلاح طلبانه» است و ايضا نشانه اي روشن از ايمان اين هفت تن ، به آئين اصلاحات . هم چنين فارغ از محتوا ، بايد اقرار كرد كه خواست تاريخي اين رفتاراصلاح طلبانه ، بر تاريخِ مطلوب « آئين همه چیز خواه» تاثير خواهد گذاشت و لاجرم ، روزي آه از «نهاد تاريخ » برخو اهد خواست .
به زعم نگارنده ، «مدعاي اصلي شكوائيه ي هفت نفره ، بروز يك گفتمان همه چیز خواه (توتالیتر) است». اين گفتمان انحرافي است و در يك غفلت تاريخي توانسته است بر گفتمان اصلي نظام غلبه كند و به گفتمان مسلط و مشهور این روزها تبديل شود . اين گفتمان، بنا به ماهيت خود، هيچ گفتمان ديگري را بر نمي تابد و گفتمان انقلاب و جمهوري اسلامي را يك تهديد بالقوه مي داند و بالفعل درصدد انحراف، تقليل و نابودي آن است.
اما؛ براي پرداختن به جزئيات و مدعيات اين شكوائيه ، لازم است ابتدا «ماجرا» را مرور كنيم. براي هم زباني و همراهي ناگزيريم به «بنيان هاي سياسي و سوابق تاريخي» گريزي زده و آن گاه به «اصل ماجرا» برگرديم و با زبانِ مشترك ، گزيده هايي از محتوا با نمونه هايي از واقعيت مقايسه شده تا به ياري آن حقيقت تقويت شود؛ اگر چه اين تقويت نه به نيت انكار است و نه به ضرورت اثبات . نگارنده در پايان ، آنچه را كه به زعم خود مي يابد و لازم مي داند ، مي آورد .
ماجرا چيست ؟
اوسط تيرماه هشتاد و نه ، در ديدار ميرحسين موسوي و سيد محمد خاتمي ، از انتشار يك فايل صوتي سخن رفت كه «در سی سال گذشته بی سابقه بوده و متضمن مطالب سراسر دروغ و توهین و توهم است». اين فايل صوتي با عنوان « سخنراني سردار مشفق » در فضاي مجازي انتشار يافته و به تدريج ، متن آن توسط سايت ها و وبلاگ هاي مختلف به تار جهان گستر آويخت و گزيده هاي مختلفي از آن ، در روزنامه ها و سايت هاي رسمي و نيمه رسمي منتشر شد .
اين ديدار و شباهت ادبيات سخنران با گفتمان حاكم بر «ستاد كودتا» به اهميت آن افزود و به تدريج ، كنجكاوي و گمانه زني در خصوص هويت واقعي سخنران و مكان و زمان سخنراني رواج يافت و ميان اين هياهو، مدعيات و محتويات سخنران تا حدي به حاشيه رفت . البته اين حاشيه نشيني قبل از هر چيز ، ناشي از ناسازگاري محتويات و نامعقول بودن مدعيات سخنران بود . به بياني ديگر ، وقتي سخنران خواهان تجديد نظر در مجموعه ي عظيمي از باورهاي فردي و تاريخي مخاطب است ، مخاطب بالذات از اين تجديد نظر وسيع در مجموعه ي باورها ، بيزار است و به همين علت از پرداختن به اصل آن گريزان مي شود .
در اين سخنراني ، سخنران به زعم خود ، پرده از چهره ي بسياري از اشخاص مشهور و سياسيون با سابقه بر مي دارد ، تا چهره ي واقعي آنان را نشان دهد و سهم هر كدام را در خيانت به نظام عيان سازد . هيچ فرد و نهادي در اين سخنراني در حاشيه نمي ماند ، مگر آگاهانه . اين سخنراني ، نمايش كم نظيري است از پرده دري درباره ي خصوصي ترين موضوعات شخصي تا پرده برداري از كلي ترين مواضع نهادهاي اصلي و جريان هاي سياسي .
سخنران جمله هاي بسياري را به شخصيت هاي شناخته شده ي سياسي و مقامات بلند پايه ي نظام نسبت مي دهد « تا آنها را نافد سازد » . گاه بازجويي است كه اعترافات زندانيان را بي محابا نقل مي كند و زماني در مقام مشاور و مطلع ، از مكنونات قلبي شخصيت ها و نيات دروني آنها خبر مي دهد و گاهي در جايگاه تحليل گر ، مواضع اصلي احزاب و فعالان سياسي را گزارش مي كند . اين « مدعيات » در كنار گزاره هاي بديهي و سخنان مشهور و شايعات معروف ، آن چنان ساده و معمولي توسط سخنران بيان مي شوند كه تناقضات احتمالي و پشتوانه هاي استدلالي لازم در اين هم نشيني گم مي شود و حجم مدعيات آن چنان زياد است كه هوش شنونده مسحور اطلاعات سخنران مي شود و خود را از تشخيص سره و ناسره فارغ مي بيند . اين فراغت در يك فضاي جمعي امنيتي ، عقل را به استراحت مي خواند تا عقلانيت در حضور يك سخنران غيب دان ، غايب شود . سخنران، براي آن كه آخرين ترديدها را بزدايد ، به اظهار مكرر اين مطالب در « مجالس مهم» ديگر تاكيد مي كند و البته مهارت او در اداي مطلب و حضور ذهن او در گذر از زمان و مكان ، اين « تكرار و تاكيد » را آشكار مي سازد .
« تاريخي» كه در اين سخنراني روايت مي شود ، آن چنان متفاوت است كه مي تواند گفتمان متفاوتي را از جمهوري اسلامي و شخصيت هاي آن ارائه دهد . نقل قول هايي كه از افراد مي آيد مي تواند برهان قاطعي بر خيانت آنان باشد و توطئه هايي كه در اين سخنراني به ميان مي آيند ، مي تواند دليل محكمي براي برخورد با عاملان آن باشد و توجيه مناسبي براي حذف حاملان آن شود . به همت مدعيات اين سخنراني ، مي توان سرداران اصلي دفاع مقدس را از نو شناخت و به خيانت كم كاري فرماندهان قبلي پي برد و به صداقت و توان بنيان گذاران نظام شك داشت و انحراف بزرگي را در تاريخ بيست و چند ساله ي نظام ثابت كرد . آنچه در اين سخنراني آمده است ، حجم وسيع و غريبي از جمله هاي خبري است كه هر كدام به نوبه ي خود مي تواند محل مناقشه و مجادله باشد و مدعي را به محاكمه بخواند . اغلب گزاره هاي آمده در اين سخنراني ، اگرچه بي سابقه نيستند اما هم نشيني اين حجم از اخبار نامعمول و اسرار مگو در كنار هم ، اگر بي سابقه نباشد ، بسيار كم سابقه است …
و …سرانجام ، تهمت هاي آمده در اين سخنراني و رفتارهاي شكل گرفته حول مدعيات آن ، تعدادي از شخصيت هاي سياسي را شاكي كرد تا كمتر از دوماه از انتشار سراسري آن ، هفت چهره ي مشهور اصلاح طلب شكوائيه اي را به قوه ي قضائيه تحويل دهند و از آنچه در اين سخنراني و بر مبناي آن بر آنان و مردم و كشور رفته است به داد خواهي برخيزند .
گفتمان همه چیز خواه ( معرفي اجزاي فلسفي ، سياسي ، اجتماعي و تاريخي )
انسان ، اگر چه موجود عاقلي است ، اما بالذات عقل گريز است و البته اين عقل گريزي به معني عقل ستيزي نيست ، بلكه به معناي انتخاب ميان تعقل و بي عقلي است . معلوم است كه بي عقلي و فكر نكردن ، آسان تر از تفكر و تعقل است و از باب همين آساني است كه انسان تا حد ممكن از قوه ي عاقله ي خود كمتر استفاده مي كند . يعني بي عقلي ، « مطبوع » تر از تعقل است . از طرفي ديگر ، مسئله هر چه ساده تر باشد ، راه حل آسان تري دارد . اگر حل يك معادله ي دو مجهولي ساده تر از يك معادله ي صد مجهولي است ، به اين خاطر است كه هر چه مسئله پيچيده تر باشد و مجهولات بيشتري داشته باشد ، اغلب از راه حل پيچيده تري برخوردار است و هر چه تعداد مجهولات كمتر شود ، راه حل ساده تر مي شود و حل آن آسان تر است و بالطبع به تفكر و تعقل كمتري نياز دارد و حتماً مطبوع تر خواهد بود .
اين « مطبوع بودن » ، گاهي انسان را آن چنان وسوسه مي كند ، كه ترجيح مي دهد مجهولات را به هر نحو كمتر كند و از پيچيدگي ماجرا بكاهد ، تا راه حل هاي ساده اي را براي مسائل پيچيده ارائه دهد . اين وسوسه ، اگر مهار نشود ، سركشي مي كند و جواب هاي خود خواسته اي را در تعدادي از مجهولات مي نهد تا راه حل ساده و البته « درست و مطبوعي » را براي مسائل پيچيده ارائه دهد . غافل از آن كه ، مجهولاتي كه كم مي شوند و و داده هاي خود خواسته در آنها قرار مي گيرند ، در اصل مقدار حقيقي آنها گم مي شود و آنچه به دست مي آيد ، اگر چه « درست بدست آمده »، اما « نادرست » است . يعني « كم كردن مجهولات همان و گم شدن حقيقت همان ».
اين « وسوسه ي مطبوع » ؛ اگر در كنج ذهن و زندگي فرد بنشيند و به ساده كردن مسائل شخصي ختم شود ؛ عقل را كمتر زحمت مي دهد ، تا جايي كه فرد به « كم عقلي » و «بي عقلي» وصف مي شود . يعني « تعطيل كردن عقل همان و ديوانگي همان» . گاهي در سايه ي قدرت ، اين وسوسه ي به ظاهر ساده و معمولي ، آن چنان سركش مي شود كه هر لحظه داده هاي خود خواسته و مطبوع اش را در مسائل اعمال مي كند و با اين الگو ، به سراغ همه ي مسائل و مشكلات ، خرد و درشت مي رود و براي آنها راه حل هاي ساده ارائه مي دهد . اين وسوسه ي سركش ؛ اگر آرام نگيرد و دولت بيابد و قدرت بگيرد ، داعي نجات بشريت و رهبري جهان مي شود تا راه حل هاي خود را بر همه آزمايش و تحميل كند . راه حل هايي كه مديون جواب هاي خود خواسته و مطبوع صاحب قدرت اند و انسان هايي كه آن را مي پذيرند بايد طبع خود را با آنچه مطبوع دولت است ، يكي كنند . يعني « ساده شدن راه حل همان و يكي شدن طبع و خواسته ي آدميان همان ».
در عرصه ي سياست ، دولت يگانه نهادي است كه از قدرت مشروع برخوردار است و در اعمال قدرت مشروعيت دارد . اگر اين صاحب قدرت ، به همين « وسوسه ي مطبوع » گرفتار شود و هوس كند هر آنچه جواب خود خواسته دارد ، رواج دهد و فراگير كند ، بالطبع دولتي خواهد شد تماميت خواه و و اقتدار طلب . اين « دولت ِ همه چيز خواه » ، همه چيزش بايد به هم بيايد و لذا مي كوشد همه چيز را حول آرمان هاي خود از نو تعريف كند و بنا نهد . مهم نيست كه اين آرمان ها ، آرمان هاي يك بلشويك روسي باشد يا خواسته هاي يك نازي آلماني و يا يك فاشيست ايتاليايي . مهم اين است كه همه عضوي از خانواده ي « تماميت خواهي » اند و به اندازه ي كافي از « شباهت هاي خانوادگي » برخوردارند . اين « شباهت هاي خانوادگي » كمك مي كند تا « وراي مكان و زمان و آرمان » ، چهره و اندام و قد و قامت همه ي آنها را در يك « آئينه » نشان داد ؛ « گفتمان همه چیز خواه» .
در « گفتمان همه چیز خواه» ، لازم است باورها تغيير كنند و انسان ها شبيه هم شوند تا طبع و خواسته و باور با هم سازگار بيافتد و بتواند با طبع عالي حكومت هم نشين شوند . براي تغيير در شبكه ي باورها ، خاطره ها بايد پاك شوند تا گذشته فراموش شود مثلاً « نخست وزير محبوب امام به آرمان هاي امام وفادار نبوده است » . شخصيت ها بايد با « شاخص» هاي جديد و از نو شناخته شوند . يعني :«سيد حسن خميني نيست، مصطفوي است ». مفاهيم بايد از نو تعريف شوند ، پس «جمهوري اسلامي همان حكومت اسلامي است » . تاريخ بايد تغيير كند و « كتاب هاي تاريخ بايد از نو نوشته شوند». علوم بايد با جواب ها كنار بيايند و گرنه ابزار گمراهي اند و « ناچار به انقلاب فرهنگي و تجديد نظر در مباني آنها بايد روي آورد». جراحي هاي اقتصادي و حل مسائل سياسي اگر دشوار شد، بايد منحل شوند يعني«سياست بايد سياست زدايي شده» و «پيچيده ترين مفاهيم اقتصادي را ساده ترين راه حل ها بيان كرد». گاهي سخت است حكومت قانوني رفتار كند، ساده تر آن است كه قانون همان باشد كه دولت اجرا مي كند. اين گونه نه نظارتي لازم است و نه تخلفي ممكن كه «دولت قانون گراترين دولت خواهد بود» و ديگر «قانوني را كه دولت اجرا نمي كند ، قانون نيست». اطلاعاتي كه دولت مي دهد همان حقيقت است و «وزارت اطلاعات همان وزارت حقيقت». هر آنچه حكومت انجام مي دهد، خواسته ي ملت است كه حكومتي كردن مردم ، ساده تر از مردمي كردن حكومت است و در نهايت « دولت خود را با ملت يكي مي داند » . بهترين حكومت ، حكومتي است كه با جامعه يكي باشد .اگر حكومت مجسمه ي قانون و آئينه ي حقيقت و جانان ملت باشد ، آن گاه درد و درمان و وصل و هجران يكي مي شود و چه سعادتي والاتر از اين …
نظم جديدي لازم است. به ياري اين نظم ، همه چيز ساده تر مي تر مي شود . نظمي اجتماعی ـ سیاسی كه در آن بتوان همه چيز را به آساني اداره كرد . « عدالت اجتماعي » ؛حكومت را اندامي بايد . مهم نيست كه اين اندام به نظمي ضد انساني و غير طبيعي محتاج است ، مهم اين است كه انسان ها در اين نظام واكنش معين و مشخصي داشته باشند تا يكي شوند و يك گونه بخواهند و يك گونه اداره شوند و چه عدالتي بالاتر از اين يكي شدن! اين گونه ، اداره كردن ساده مي شود و عقلانيت كمتري لازم است و فراگيري ممكن مي شود و سرانجام به همان معادله ي اساسي مي رسيم ؛ « فراگيري همان و ديوانگي همان ».
در دانش سياست ، «همه چیز خواه » يكي از معادل هايي است كه براي واژه ي توتاليتاريسم به كار مي رود . اين واژه در زبان فارسي معادل هاي ديگري هم چون تماميت خواهي و اقتدارطلبي دارد . در دانشنامه ي سياسي ، « دولت توتاليتر » اين گونه تعريف شده است :
« توتالیتر به عنوان صفت برای رژیم هایی به کار می رود که دارای این مشخصات باشند: نظارت دولت بر تمام جنبه های فعالیت اقتصادی و اجتماعی، انحصار قدرت سیاسی در دست یک حزب حاکم و حذف هر گونه نظارت آزادانه جامعه ، دست یازی به ترور برای سرکوبی هر گونه مخالفت و تلاش برای شکل دادن به جامعه براساس ایدئولوژی حزبی . ( آشوری، 1382: ص 240 )
جامعه شناسي سياسي ، هم مبين همين ماهيت دولت هاي توتاليتر و شيوه ي برخورد و نسبت آنها با جامعه است :
« دولت توتالیتر که خود بر خواسته از شرایط جامعه توده ای و تنهایی فردی است با از بین بردن مبانی جامعه مدنی و سنن سیاسی و حقوق جامعه و تبدیل طبقات به توده شرایط جامعه توده ای را اساسا تشدید می کند.توتالیتاریسم از طریق ایدئولوژی به دو شیوه جامعه مدنی را در هم می شکند و شرایط جامعه توده ای را اساسا تشدید می کند : یکی از طریق ویران کردن روابط میان انسانها و دیگری از طریق ویران کردن روابط ادراکی انسانها با واقعیت(بشیریه، 1388: ص336 )
تاريخ سياسي قرن بيستم ، راوي گونه هايي از حكومت هايي است كه در عمل و نظر به « گفتمان فراگيري » كوشيده اند . گفتماني كه ، تاريخ آن را بسيار دهشتناك تر و مستبد تر از ديكتاتوري هاي فردي گزارش مي كند . نمو نه ي بلشويكي اين گفتمان در رفتار و كردار استالين در شوروي سابق ، « آشكارتر » از همه است . خواندن نمونه هايي از آئين استالينيسم و كردار استالين و حاكمان شوروي سابق ، آگاهي بخش و هشدار دهنده است :
اتحاد جماهیر شوروی سابق برنامه‌های سانسور دولتی را به صورت وسیعی اجرا می‌کرد. مرکز اصلی فرماندهی حفاظت از اسرار نظامی و دولتی با نام Glavilt مرکز اصلی سانسور دولتی در شوروی سابق بود Glavilt حتی بر برچسب‌های مشروب و ودکا نظارت داشت پرسنل این مرکز سانسور درهمه دفاتر روزنامه‌ها و انتشارات اتحاد جماهیر شوروری حاضر می‌شدند و ۷۰۰۰ سانسور چی وظیفه نظارت بر اطلاعات قبل از چاپشان را برعهده داشتند. هیچ رسانه جمعی نتوانست از زیردست کنترل‌های Glavilt رهایی یابد همه شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی موظف بودن تعدادی از پرسنل Glavlit را در شورای سردبیری خود استخدام کنند.
تصفیه کبیر نامی است که به تصفیهٔ حزب کمونیست شوروی و سرکوب سیاسی و دستگیری‌های وسیع در اتحاد شوروی در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ میلادی اطلاق می‌شود. ضمن تصفیه تلاش‌های بسیاری برای عوض کردن تاریخ در کتاب‌های درسی شوروی و منابع تبلیغی بود. بسیاری از قربانیان اعدامی از کتاب‌ها و عکس‌ها بیرون گذاشته می‌شدند که گویی هرگز وجود نداشته‌اند. نهایتا تاریخ انقلاب جوری روایت می‌شد که گویی تنها دو شخصیت داشته‌است… لنین و استالین. این دوره معمولاً با حضور سراسری پلیس, مظنونیت همگانی به «خرابکاران» , محاکمه‌های نمایشی و زندان‌ها و اعدام‌های مخالفان تصویر می‌شود… دوره اصلی تصفیه پس از قتل سرگئی کیروف، رهبر محبوب حزب درلنینگراد آغاز شد. کیروف بسیار نزدیک به استالین بود و قتل او حزب بلشویک را تکان داد. استالین، که می‌گویند می‌ترسید خود او قربانی بعدی باشد، شروع به محکم کردن امنیت کرد و مخالفان خود را به «جاسوسی» و «ضدانقلابی» متهم کرد…در اواخر تصفیه. دفتر سیاسی نیکولای یژوف، رئیس وقت ان.ک.و.د را برکنار و بعدها اعدام کرد. هیچ كس به اندازه زینوویف در قدرت یافتن استالین موثر نبود، ولی هنگامی كه تصمیم به بركناری او گرفت ( و چند سال بعد دستور اعدامش را صادر كرد) گذشته‌ها را به كلی از یاد برد. وی كه خود شاهد گفت‌وگوی استالین و زینوویف در یكی از جلسات حزبی بوده می‌نویسد وقتی زینوویف خدمات گذشته خود را به استالین یادآوری كرده و پرسید« آیا رفیق استالین معنی وفا و حق شناسی را می داند؟» استالین با لحن گزنده‌ای پاسخ داد «بله خوب می دانم… این یك نوع بیماری است كه معمولا سگ ها به آن مبتلا می‌شوند» ( در پي نوشت نمونه هاي تاريخي ديگري از آئين استالينيسم آمده است)
اصل ماجرا چيست؟
و اكنون مي شود دانست آنچه سخنران گفته است با آنچه بر كشور رفته است و آنچه در شكوائيه ي اصلاح طلبان آمده است ، پر بي ربط نيست .
اگر مدعيات سخنران ، جواب هاي خود خواسته نباشند و مطابق با مستندات ارائه شده باشند ، مي توان به سادگي به بسياري از معماها جواب داد و ريشه بسياري از مشكلات و مسائل كشور را يافت . و مي شود اين گونه ماجرا را مرور كرد :
در دو سال اخير ، كانون هاي متفاوت توطئه ، اعم از هفت حزب اصلاح طلب جبهه ي مشاركت و سازمان مجاهدين و مجمع روحانيون و بنياد باران به رياست سيد محمد خاتمي و با عضويت و همراهي 1200 نفر از اساتيد و وزرا و شخصيت هاي سياسي ، جمعیت توحيد و تعاون به محوريت مير حسين و با همراهي فرزندان شهيد بهشتي و گروهي از اساتيد دانشگاه ، جلسات صبحانه به مديريت مهدي هاشمي ، مجمع تشخيص مصلحت نظام به رياست هاشمي رفسنجاني ، سيد حسن خميني و بيت امام و 7 گروه جاسوسي و اطلاعاتي آمريكا به سرپرستي رايس و در يك «اتحاد استراتژيك ِ واضح» در حال جنگ با نظام هستند و البته مستندات كامل براي آن موجود است. بر خلاف تاريخ رايج، اين دشمنان از همان روزهاي پيروزي انقلاب با اقداماتي مانند تسخير لانه ي جاسوسي درصدد ضربه زدن به اسلام بوده و از هر فرصت و موقعيتي چون فرماندهي جنگ تحميلي، رياست جمهوري، نخست وزيري، رياست مجلس و تمام پست و اركان نظام استفاده كرده اند تا در مقابل نظام بايستند و آن را به شكست ونابودي بكشانند.
اين شخصيت هاي حقيقي و حقوقي ، هيچ كدام هماني نيستند كه قبل دانسته ايم. لازم است خاطرات خود را از آنان فراموش كرده و به كمك اين حقايق جديد آنها را بشناسيم. اگر نبود چند شخصيت محدود چون سردار مشفق و محمود احمدي نژاد و سردار جعفري ، تا در كنار مقام رهبري و امام قرار بگيرند، آنها هر لحظه مي توانستند نظام را به نابودي بكشانند. هر آنچه در اين دو سال ، در برخورد و مواجهه با اين افراد اعم از زندان و كشتار و توهين و تنبيه انجام شده است ، به سبب وجود اين اطلاعات حقيقي است. انتخابات، يك جنگ تمام عيار نرم عليه اين دشمنان و توطئه ي آنان بود. سردار مشفق و دوستان ، با تسلط كامل بر اين «جريان فتنه» از اين ميدان جنگ نظام را به سلامت عبور دادند. مثلاً اس ام اس ها در شب انتخابات قطع كردند ،چون آلت جنگ نرم دشمن بود و ممكن بود به كمك كدهاي 1 و 2 ، دشمن بتواند پيروز شود. سه اتاق جنگي آنها به فرماندهي مهدي هاشمي ، متلاشي شد ، كه اگر اين چنين نبود ممكن بود دشمن بتواند ، به « هدف خود » دست يابد . خلاصه اين كه ، اين دشمنان عليرغم توطئه ها بسيار و كانون هاي فتنه ي متعدد و ستاد هاي جنگي و تجهيزات وارده شده توسط آنان نتوانستند در اين ميدان جنگ پيرو شوند . آنان را قلع و قمع كرديم و جنگ را برديم .
همه ي ماجرا به همين سادگي است . دشمن توطئه كرد . ما شناختيم . مبارزه كرديم . پيروز شديم و چشم فتنه را در آورديم . هيچ گونه تحليلي هم لازم نيست . اين اطلاعات درستند چون من مي گويم و من يك مقام امنيتي هستم و مقام هاي امنيتي به اصل ماجرا دسترسي دارند و اصل ماجرا هم هماني است كه ما به آن دسترسي دارم . هر چه غير از اين دروغ است .
اما؛ اگر مدعيات سخنران ، جواب هاي خود خواسته باشند و مستندات و مداركي در خصوص آنچه مي گويد وجود نداشته باشد مي توان اين گونه ماجرا را بازخواني كرد:
يك جريان تماميت خواه ، بر كشور حاكم است كه بازوي اجرايي يك گفتمان همه چیز خواهی است . بازسازي تاريخ از اجزاي اين گفتمان است ، پس خاطره ها بايد فراموش شوند و تاريخ جديدي بايد نوشت . در اين تاريخ جديد وقايع بايد مطبوع و مطلوب اين جريان روايت شود ، مثلاً تسخير سفارت آمريكا توسط موسوي خوئيني ها و با برنامه ريزي آمريكايي ها صورت گرفت ، تا آمريكا به ايران حمله كند و واقعه ي طبس رخ دهد . يعني عمليات طبس ، معلول تسخير سفارت نيست بلكه انگيزه ي اصلي آن است . پرونده ي ترور شهيد بهشتي بايد باز شود تا عاملان آن يعني مير حسين موسوي و بهزاد نبوي و موسوي خوئيني ها در تاريخ ثبت شود .
شخصيت ها بايد از نو تعريف شوند. مثلاً هاشمي رفسنجاني و مجمع تشخيص مصلحت نظام ، نه از اركان نظام اند كه كانون هايي براي فتنه عليه نظام محسوب مي شوند . وجود مجمع تشخيص مصلحت نظام براي كاهش اختيارات رهبري و توطئه عليه بسيج است . مير حسين موسوي و محسن رضايي ، فرماندهان جنگ نبودند ، اسناد نشان مي دهند كه آنها به جنگ خيانت كردند و امكانات كشور را در اختيار سپاه قرار نمي دادند و گرنه سپاه با فرماندهي واقعي آن ! تا قلب بغداد پيش مي رفت . سيد محمد خاتمي ، هشت سال عامل بنياد سوروس در ايران بود و نه رئيس جمهور . سيد حسن خميني ، مصطفوي است نه خميني .آيت الله صانعي ، كه مرجع تقليد نيست .
مفاهيم بايد از نو تعريف شوند. مثلاً « جمهوری اسلامی با حکومت اسلامی فرقی نمیکند، اما بعضی می‌گویند که ما از جمهوری اسلامی گذر کردیم و باید به سمت حکومت اسلامی پیش برویم. من میگویم این دوستان در اشتباه هستند. حکومت اسلامی، جمهوری اسلامی، نظام اسلامی و دموکراسی اسلامی، اسامی مختلفی هستند برای یک پدیده، لذا ما از آغاز انقلاب اسلامی برای برپایی حکومت اسلامی شروع به فعالیت کردیم » .
اطلاعاتي كه دولت مي دهد همان حقيقت است و وزارت اطلاعات همان وزارت حقيقت. به تعبير دقيق سردار مشفق « باور بکنید من به عنوان کسی که از نزدیک دارم این دو حوزه را دنبال می کنم. با گوشت و پوست با اینها ارتباط دارم. می دانید که درهمه جا کشور من می روم حرف می زنم. اصل کار توی دست ما بوده است. خوب می دانم . بدون واسطه شما دارید این حرف ها را می شنوید. کسی نیستم که شنیده باشد و به شما منتقل کند. این محصول کار خودمان است که دارم به شما ارائه می دهم. من به عنوان یک مسئول امنیتی که کامل داریم اینها را رصد می کنیم می گویم … »
عقلانيت كمتري لازم است تا اداره كردن ساده شود. به قول مشفق «خدمت شما عرض کردم که من تحلیل نمی کنم فقط می خواهم کد بدهم خدمت شما و فقط می خواهم مستندات در اختیار شما بگذارم تا بروید استفاده کنید از آنها. اصلا نیاز به تحلیل ندارد. برادارن این اطلاعاتی که خدمت شما ارائه می دهم بی جهت نیست »
اكنون كه تاريخ بازنويسي شد و مفاهيم تعريف شدند و خاطره ها فراموش شدند و شخصيت ها را از نو شناختيم و حقيقت اطلاعات در اختيار قرار گرفت ، باورها تغيير مي كند. اما ، اين كافي نيست . گفتمان همه چیز خواه٫ توطئه مي خواهد و دشمن مي طلبد و به جنگ احتياج دارد. اي كاش صداي گلوله اي شنيده شود؛ اين آرزوي گفتمان همه چیز خواه است. سردار مشفق و ياران ، جنگ نرم را پيشنهاد مي دهند و كانون هاي توطئه را نشان مي دهند و دشمنان هم كه كم نيستند. مشفق اين گونه پيشنهاد مي دهد « در جبهه نرم با ما درگیر شده اند برادران. این صحنه ، صحنه ي پیچیده ای است که دشمن برایمان درست کرده. توی خانه های ما و در دل های ما نفوذ کرده. دیگر خاکریز جبهه های جنوب و غرب نیست. خاکریز در خانه ها و دل های ما زده است. امروز بصيرت و آگاهی بسیار نیاز جامعه ماست » . پس :« باور كنيد، اطاعت كنيد و جنگ كنيد » .
و… متاسفانه گفتمان همه چیز خواه بيشتر از اين ها مي طلبد. تصفيه ي كبير . تكرار نام همان هفت اصلاح طلب مشهور كه اين شكوائيه را به قوه ي قضائيه داده اند ، كافي است براي يك مصداق از تصفيه ي كبير .
با اين خوانش از سخنان سردار مشفق ، مي توان به شباهت هايي دست يافت كه ياران سردار مشفق را هم آشكار مي كند . «مصباح يزدي و احمد جهان بزرگي » از حكومت اسلامي مي گويند . چون « مفاهيم بايد از نوتعريف شوند ». « كامران دانشجو »، از انقلاب فرهنگي مي گويد، يعني « علوم بايد با جواب ها كنار بيايند و گرنه ابزار گمراهي اند» و به اين ها فهرست بلند بالايي از تحركات و شخصيت هاي امنيتي و نظامي و انتظامي بيافزائيد تا به محمود احمدي نژاد برسيد. محمود احمدي نژاد به هاشمي و ناطق نوري حمله مي كند ، چون «شخصيت ها را بايد از نو شناخت». شوراي مصلحت نظام بايد برچيده شود چون اختيارات رهبري را كم كرده است و « كانون توطئه است » . آن دسته از مصوبات را كه قانون نمي دانم ، اجرا نمي كنم، چون « گاهي سخت است حكومت قانوني رفتار كند ، ساده تر آن است كه قانون همان باشد كه دولت اجرا مي كند ». مهدويت ، آرمان بشري و تشيع است ، كافي است از نو تعريف شود و تحريف شود و كردار و رفتار و پوشاك من مانند يكي از آنها باشد و . شعار اصلي من ، « عدالت اجتماعي » ؛ حكومت را اندامي بايد .
نتيجه گيري :
شباهت هاي اين سخنراني و محتويات آن با پندار و كردار و گفتارِِ چند سال اخير دولت ، بيشتر از آن است كه بتوان آن را به يك « افسانه سرايي » تقليل داد . اكنون كه شكوائيه اي بر اساس آن تنظيم شده است ، فرصت ِمناسبي است كه سخنران و ياران او ، در مقابل محتويات آن از خود دفاع كنند. طبيعي است كه داوري بر سر صحت و سقم گزاره هاي آن كار قوه ي قضائيه است و با حضور شخصيتي چون آملي لاريجاني ، كه به خوبي توانايي و تشخيص اين گونه گفتمان را دارد و سابقه اي در همكاري با آن در روزهاي مورد شكايت ندارد ، مي توان اميدوار بود كه آن داعيه و اين شكوائيه ، سرانجامي روشن بيابد . سرانجامي كه لبخند اميد را بر لبان ملت ايران عيان كند . چنين باد .
صاحب اين قلم ، به نوبه ي خود در ادامه همين موضوع ، به مصاديق آن وارد مي شود و در اين راه قلم خواهد زد و به قصد رازگشايي از اين سخنان به ياري قوه ي قضائيه و افكار عمومي خواهد خاست و در اين ايستادن خسته نخواهد شد ، انشاء الله .
———————————————————————————————————
پي نوشت :
روز نهم ماه مه 1945 استالين در روز شكست قطعي دولت آلمان جام خودش را به سلامتي ملت روس كه توانسته بود دولت قدرتمند آلمان را به زانو درآورد نوشيد. از اين روز به بعد همه مورخان، روشنفكران و هنرمندان به خدمت جلال و عظمت ملت روس و كليه مللي كه اتحاد جماهير شوروي را تشكيل مي دادند درآمدند. اين سياست بد آنجا رسيد كه مورخان روسيه مجبور شدند ابوعلي سينا را ازبك و فردوسي و عمر خيام را تاجيك بنامند و حتي بعضي از مورخان جلال الدين بلخي يا رومي را ملاي روسي معرفي كنند.
استالينيسم دوران آخر شباهت فراواني به اين الگو دارد. عملاً همه چيز از آمار گرفته تا رخدادهاي تاريخي و كتابها همه تحريف يا پنهان ميشد. در ذهن كارگزاران آن نظام، مرز ميان “درست” و “حقيقت” زايل شده بود. انگار با تكرار آن ياوهها كمكم، امر به خود آنها نيز مشتبه ميشد و بيش و كم به آن ياوههاي خودساخته باور پيدا ميكردند. فساد عظيمي كه زبان رايج آن روزگار به آن دچار شده بود سرانجام آدمهايي تربيت كرد كه از درك ميزان دروغگويي خود نيز عاجز بودند. آنها به خود نيز دروغ ميگفتند. وقتي رهبران شوروي ادعا ميكردند كه ” ما افغانستان را نجات داديم” يا ” در شوروي زنداني سياسي وجود ندارد” چه بسا واقعاً به آنچه [از دروغ] كه ميگفتند ايمان داشتند» .
كتاب “در كشور دروغ بزرگ” نوشتة آنتون سهليگا (1930) به اهميت ويژة دروغ در نظامهاي توتاليتاريستي و كمونيستي- سوسياليستي ميپردازد. دولت توتاليتاريستي خاطرات مردم را نيز تيول خود ميداند؛ انسانها بايد خاطرات خود را واگذارند و ديروز و امروز و فردا را تنها و تنها در آينة [ايدئولوژي حزب حاكم] ببينند. آنگاه، اينان كه خاطرات شخصي و جمعيشان مصاده شده است؛ مملوك دولت خواهند بود و به راحتي قابل ادارهاند و يكسره در بند حكام خويشاند. هويت خويش را از دست دادهاند و توان ترديد در شنيدههاي خود را ندارند؛ هرگز نميانديشند؛ هرگز طغيان نكنند و هيچگاه چيزي نخواهند آفريد. چراكه، اگر نشانههاي رخدادي را از ميان بردارند و خاطرة‌آن را از ذهن انسان بزدايند، آنگاه ديگر معياري براي حقيقت نخواهد ماند. تنها معيار همان حرفهايي است كه هر لحظه از طرف متوليان ايدئولوژي حاكم به زبان ميآيد. بدينسان دروغ عين حقيقت ميشود يا دستكم وجه تمايز متعارف ميان دورغ و حقيقت از ميان ميرود. دستآورد عظيم توتاليتاريسم همين است؛ نميتوان به دروغگويي متهمش كرد، زيرا توانسته نفس انديشة حقيقت را از ميان بردارد.
همین ایدئولوژی کارکرد و معنای ویژه ی دروغ در یک نظام توتالیتر کامل را توضیح می دهد. این کارکرد آن چنان خلاق و منحصر بفرد است که حتی واژه “دروغ” نیز خود نارسا جلوه می کند. مدت ها پیش آنتون سه لیگا، در کشور دروغ بزرگ خود که در سال 1930 منتشر شد به اهمیت ویژه ی دروغ در نظام های توتالیتاریستی کمونیستی اشاره کرد. نبوغ جرج ارول لازم بود تا ابعاد فلسفی این بحث نیز روشن شود.
وظیفه ی کارکنان وزارت حقیقت که قهرمان اورول در 1984، در آن مشغول به کار است، چیست؟ آنها علائم و اسناد گذشته را نابود می کنند. چاپ های جدیدی از روزنامه ها و کتاب های قدیمی منتشر می سازند؛ می دانند که روایات جدید و دستکاری شده بزودی جای خود را به روایتی از نو اصلاح شده خواهد سپرد. هدف آنها این است که مردم را وادار به فراموشی همه چیز کنند – همه ی واقعیت ها، همه ی واژه ها، همه ی مردگان و نام همه ی اماکن. …. بگذارید ببینیم اگر این آرمان تحقق پیدا کند چه خواهد شد. مردم فقط آن چیزهایی را که آموخته اند به خاطر خواهند آورد و در صورت نیاز، مضمون خاطراتشان را می توان یک شبه تغییر داد. براستی باور خواهند کرد که آن چه پریروز رخ داد و در خاطره شان ضبط شد، در واقع اتفاق نیفتاد و چیز دیگری به جای آن به وقوع پیوست. آنها در واقع دیگر عملا انسان نیستند. به قول برگسن، آگاهی یعنی خاطره. آنها که خاطراتشان در عمل از خارج برنامه ریزی و کنترل و دگرگون می شود، در مفهوم شناخته شده شخصیت ندارند و انسان نیستند.
هدف غایی و همیشگی نظام های توتالیتر همین است. آنانکه خاطرات شخصی و جمعی شان مصادره شده، مملوک دولت اند . بازیچه ی دستی ای بیش نیستند و به راحتی قابل اداره هستند و یکسره در بند حکام خویش اند. هویت خود را از کف داده اند، عبد و عبیداند و توان تردید در شنیده های خود ندارند. هرگز طغیان نمی کنند؛ هرگز نمی اندیشند و هیچ گاه چیزی نخواهند آفرید. یه شیئ مرده ای بدل می شوند. چه بسا که خرسند و شادکام هم باشند و به « برادر بزرگ » .. عشق هم بورزند .