» گزارش کلمه از مراسم سالگرد شهید محمد کامرانی

چکیده : صاحبان عزا فقط مادر و خواهران شهید محمد کامرانی نبودند. مادر شهید رامین رمضانی، مادر شهید محسن روح الامینی، همسر شهید علی حسن پور، همسر و خواهر شهید مسعود خسروی، مادر شهید سهراب اعرابی، مادر شهید رامین آقازاده قهرمانی چهارمین کشته شده کهریزک و ... از مادران عزاداری را تشکیل می دادند که کنار مادر شهید محمد کامرانی در جایگاه صاحب عزا استوار و صبور نشسته بودند تا گواهی بر مظلومیت شهدای جنبش سبز ایران باشند. اینان هویتی جدید از زن ایرانی هستند؛ سرافراز و شکست ناپذیر، متدین و شجاع.

کلمه – گروه سیاسی: مراسم یکمین سالگرد شهید محمد کامرانی دیروز بعد از ظهر در مسجد نور تهران برگزار شد. این مراسم میزبان صدها تن از زنان و مردان تهرانی بود که بسیاری از آنان هیچ نسبتی با صاحبان عزا جز اشتراکشان در آرمانی واحد نداشتند؛ آرمانی که از آزادگی می گوید، از کرامت انسان و احترامی که می بایست به رای و نظر مردم گذاشته شود.

صاحبان عزا فقط مادر و خواهران شهید محمد کامرانی نبودند. مادر شهید رامین رمضانی، مادر شهید محسن روح الامینی، همسر شهید علی حسن پور، همسر و خواهر شهید مسعود خسروی، مادر شهید سهراب اعرابی، مادر شهید رامین آقازاده قهرمانی چهارمین کشته شده کهریزک و … از مادران عزاداری را تشکیل می دادند که کنار مادر شهید محمد کامرانی در جایگاه صاحب عزا استوار و صبور نشسته بودند تا گواهی بر مظلومیت شهدای جنبش سبز ایران باشند. اینان هویتی جدید از زن ایرانی هستند؛ سرافراز و شکست ناپذیر، متدین و شجاع.

جمعیت آرام می آمدند؛ همان طور که 25 خرداد 88 آرام مسیر خیابان انقلاب و آزادی را طی کردند. گویی اینان نمایندگان همان جمعیت بودند. می آمدند و به هر یک از مادران و همسران شهدای سبز تسلیت می گفتند و می گریستند. آنقدر داغدار بودند که ابتدا تصور می شد از نزدیکان این جمع باشند اما پاسخشان به این سوال منفی بود. می آمدند و می گفتند: «ما را همدرد خود بدانید و بدانید خون فرزندانتان هدر نخواهد رفت». این جملات بیش از هر کلامی میان جمع شنیده می شد و عجب تسلایی بود بر خاطر عزاداران. احساس غرور و سربلندی بود که اوج می گرفت و بر عزم و اراده ها می افزود.

اگر چه اشک امان نمی داد اما هر چه از زمان مراسم می گذشت چهره ها بازتر می شد و شانه ها در تقسیم رنج و درد ناشی از سرکوب جوانان، سبک تر به نظر می رسید… و شهید محمد کامرانی در قاب عکسی زیبا و به یاد ماندنی به این صحنه اعجاب انگیز می نگریست.

محمد کامرانی، 18 ساله، پس از بازداشت در روز 18 تير به شکنجه گاه کهریزک منتقل و 5 روز بعد بدن نيمه جان وي را به بازداشتگاه اوين و سپس به بیمارستان می برند. طبق گفته خانواده محمد، وی را در حاليكه تقريبا نيمه جان بوده و آثار شکنجه بر تمام بدنش دیده می شد به تخت بيمارستان بسته بودند تا فرار نكند. بعد از تلاش فراوان خانواده، بالاخره محمد از بيمارستان لقمان مرخص و بلافاصله به بيمارستان مهر منتقل مي شود اما با توجه به عدم رسیدگی به جراحات طی روزهای گذشته و ضربات وارد آمده به سر، 3 ساعت بعد و در تاریخ 25 تیرماه به شهادت می رسد.

در سالن مردانه مسجد نیز صحنه ها مشابه سالن بانوان بود. اما در بزرگواری و صبوری این خانواده همین بس که سالن مردانه شاهد حضور برخی مسئولینی بود که طی یک سال گذشته، معترضان به بی عدالتی و تقلب را گروهی اغتشاشگر خواندند و بر شهادت بهترین فرزندان این آب و خاک سرپوش نهادند. آنان را در این مراسم چه کار؟ مگر محمد کامرانی را یک روز به بهانه اغتشاشگری دستگیر نکردند و چند روزی بعد جسدش را تحویل ندادند؟

بی تردید چنین افرادی آمده بودند تا در این فضا خود را تطهیر کنند. حالا اما هنوز یک سال از آن واقعه می گذرد و اینان به تسلیت آمده اند … در فردا و فرداهای روشن ایران زمین چه پاسخی خواهند داشت؟ و بیش از آن در دادگاه عدل الهی چه توجیهی؟