» فتنه ای که با شعار مقابله با فتنه به پاشد

چکیده : «اگر فاطمه را تصدیق می کرند باید به اشتباه خودش اعتراف نمایند و بدین وسیله در آغاز خلافت، جلوی معترضین را باز گذارند و چنین خطری برای دستگاه خلافت قابل تحمل نبود».

کلمه-رضا کاردان: این روزها مردم ما در سوگ آن که در سوگ اسلام محمدی جان داد عزادارند. هنوز از رحلت جانگداز پیامبر اسلام (ص) چیزی نگذشته بود که امت اسلام، در غم از دست دادن پاره‌ی تن او، فاطمة زهرا (س) به سوگ نشست. گرامی دخت پیامبر اکرم (ص) که دوشادوش پدر در دوران تبلیغ ، هجرت، جهاد و تلاش برای نهادینه کردن دین رحمت و رأفت همراه بود، پس از وداع رسول خدا با دنیای فانی، شاهد تحریف های بزرگی بود که به نام خدا و پیامبر خدا و دین و دینداری در امت نوپای اسلام پدیدار شد: از طبقه بندی و تبعیض در میان مسلمانان به بهانه‌ی تقدم در ایمان و سوابق جبهه و جنگ گرفته تا کنار گذاشته شدن شایستگان و ترور منتقدان و خویشاوندسالاری و قبیله گرایی که همه و همه با توسل به احادیث و تفسیر آیات و از زبان وعاظ السلاطین زمانه جاری می شد.

بی شرمی را تا بجایی رساندند که به تعبیر شفاف و رسای فاطمه (س) در خطبه‌ی فدکیه پس از رحلت رسول اکرم (ص) «کینه های درونی و دورویی شما هویدا شد. جامه‌ی دین فرسوده شد. گمراهان به سخن آمدند و فرومایگان سربرافراشتند و شتر اهل باطل به صدا در آمد و دم خویش بجنباند و شیطان سرش را از کمین گاه بیرون نمود و شما را به خویش دعوت کرد. پس بدون درنگ دعوتش را اجابت نمودید و احترامش کردید. شما را تحریک کرد، به حرکت درآمدید، دستور غضب داد، غضبناک شدید. … هنوز زخم دل ما خوب نشده و جراحت ها التیام نپذیرفته، هنوز پیامبر به خاک سپرده نشده بود که به بهانه‌ی خوف از فتنه، خلافت را غصب کردید.»

اما آیا براستی، چنانچه برخی واعظان و مداحان زمانه‌ی ما مطرح می کنند، دغدغه‌ی فرزند پیامبر بازپس گیری ارثی بود که از آن محروم شده بود؟ به نظر می رسد این گونه تقلیل هدف ایستادگی زهرا (س) به دعوای ارث و میراث نه تنها خدمتی به بزرگداشت شخصیت این بانوی نمونه‌ی اسلام نیست، بلکه کوچک کردن رفتار عبرت آموز پاره‌ی تن پیامبر است؛ تفسیری که بیش از هرکس، صاحبان نامشروع قدرت را خوشایند است. ابن ابی الحدید در توضیح علت عدم پذیرش حقوق انکارناپذیر فاطمة زهرا (س) از سوی حکومت وقت می نویسد «اگر فاطمه را تصدیق می کرند باید به اشتباه خودش اعتراف نمایند و بدین وسیله در آغاز خلافت، جلوی معترضین را باز گذارند و چنین خطری برای دستگاه خلافت قابل تحمل نبود».