شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.

» شجریان:من هم خس و خاشاکم و برای خس وخاشاک می خوانم

یکشنبه, 16 می, 2010

چکیده : ما هنرمان را برای مردم نگه می داریم و برای مردمی که دوستشان داریم زندگی می کنیم. برایم خیلی لذت بخش است که با مردمی زندگی می کنم که آنها را دوست دارم و آنان نیز مرا دوست دارند. من هنگامی آواز می خوانم که حرفی برای گفتن به این مردم داشته باشم. روی صحنه می روم و هر آنچه را که در درونم انباشته شده، بیرون می ریزم.


کلمه: استاد محمدرضا شجریان در گفت و گو با تلویزیون استرالیا اعلام کرد : من هم یکی از همین خس و خاشاکم و برای همین خس و خاشاک می خوانم.

چند روز پیش تلویزیون استرالیا هنگام برگزاری کنسرتهای شجریان در این کشور، گفت و گوئی با او داشت . مجری این برنامه از شجریان با نام «سوپر استار موسیقی سنتی ایران» یاد کرد.

شجریان در این گفت و گو اظهار داشت:« ما هنرمان را برای مردم نگه می داریم و برای مردمی که دوستشان داریم زندگی می کنیم. برایم خیلی لذت بخش است که با مردمی زندگی می کنم که آنها را دوست دارم و آنان نیز مرا دوست دارند. من هنگامی آواز می خوانم که حرفی برای گفتن به این مردم داشته باشم. روی صحنه می روم و هر آنچه را که در درونم انباشته شده، بیرون می ریزم.»

شجریان که سال‌هاست به صداوسیمای جمهوری اسلامی گفته است، کارهایش را پخش نکنند، درباره همراهی‌اش با مردم و جنبش سبز به این شبکه استرالیایی گفت: «وقتی آقای احمدی‌نژاد کسانی را که برای اعتراض به خیابان‌ها رفته بودند، خس‌وشاک خواند، من هم اعلام کردم، صدای این خس‌وخاشاک‌ام. این صدا همیشه برای خس‌وخاشاک بوده و هست و به رادیو و تلویزیون شما اجازه نمی‌دهم صدای مرا پخش کنید.»

شجریان همچنین درباره آخرین آهنگی می‌گوید که در روزهای اوج ناآرامی با نام« زبان آتش» ارائه کرد:«با آتش نمی‌شود، صحبت کرد. منطقی در گلوله نیست. منطق این هست که با هم صحبت کنیم. با آهنگ “زبان آتش” از کسانی که تفنگ دستشان می‌گرفتند و رو به مردم شلیک می‌گرفتند، خواستم تفنگ‌شان را زمین بگذارند.»

وی با اشاره به روزهای پرتنش بعد از انتخابات خردادماه ایران، گفت: «به خاطر رفتار با مردم، بارها پای تلویزیون اشک ‌ریختم. حکومت ما سخت در اشتباه است. مثل اینکه مردم‌اش را نمی‌شناسد.»

این خواننده پرآوازه ایرانی، تاکید کرد:«مردم بالاخره چیزی را که می‌خواهند و پی‌گیرش هستند، به دست می‌آورند.»

شجریان درباره مشکلات کارش در ایران می‌گوید: «رسما به من نمی‌گویند ممنوع هستم ولی تا جایی که می‌شود سنگ می‌اندازند و مجوزهای مختلف می‌خواهند. برای همه اهالی موسیقی، این مشکلات هست مگر کسانی که خودشان را در اختیار دولت می‌گذارند و برای رادیو و تلویزیون می‌خوانند.»