شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : همه " دولت" آبادی های از گرد راه رسیده امروز باید آن چند ثانیه اول فیلم مجیدی را چند باره ببینند و از خود بپرسند که چرا مجیدی آن را با "احمد عزیزی" آغاز کرد! گفتم که احمد، کرد بود، کردی دلسوخته که نمی دانم اگر اکنون در خواب نبود برای آن کردهای اخیراً اعدام شده چه می نوشت؟
کلمه-(ج. ف): دیروز که تهدید های آقای دولت آبادی را علیه آقای موسوی خواندم به یاد اصطلاحی در زبان انگلیسی افتادم که وقتی کسی با شتاب و بی حساب چیزی می گوید یا کاری می کند، می گویندش: Hold your horses! ، و نیز به یاد احمد افتادم ؛ “احمد عزیزی” را می گویم که اکنون به خوابی ناخواسته فرو رفته است.
به ظن قریب به یقین می دانم که آقای دولت آبادی او را نمی شناسد چون چنین می نماید که اهل ممارست در فن شناخت رفیقان قدیم انقلاب نیست. انشاا.. اشتباه از من است و ایشان خوب احمد و آن قدیمی های اهل دل را می شناسد.
احمد را اما هم من حسب همصحبتی های بسیار از دهه شصت می شناسم و هم مهندس. مهندس او را بیشتر یقیناً. این را از وقتی یقین کردم که اولین پرده شاهکار انتخاباتی مجید مجیدی را که برای مهندس ساخته بود دیدم.
با کسی آن صحنه نخست را شروع کرد که فقط شطحیاتش می توانست همه “دولت” ابادی ها را از آن چه که امروز در حق این مردم می کنند پشیمان کند. آن “کرد” غیور که خدا می داند چقدر عاشق مرام و فتوت، پارسایی و آزادگی مهندس بود و دلبسته خمینی و یاران قلندرش. همه ” دولت” آبادی های از گرد راه رسیده امروز باید آن چند ثانیه اول فیلم مجیدی را چند باره ببینند و از خود بپرسند که چرا مجیدی آن را با “احمد عزیزی” آغاز کرد! گفتم که احمد، کرد بود، کردی دلسوخته که نمی دانم اگر اکنون در خواب نبود برای آن کردهای اخیراً اعدام شده چه می نوشت، اما گمان می کنم که همه “دولت” آبادی ها رابعد از تهدید هایشان علیه مهندس به سبک خود می نواخت. این قطعه، شطح من است برای مهندس اما از گلوی احمد؛ از گلوی یک کرد خفته به بهانه آن چه آقای دادستان علیه مهندس ابراز کرد:
از من دوباره سلامی ببر به صبح
خواب جنون مرا چاره گر نبود
از پا فتاده زرؤیای بی سفر
خوش تر ز چشمۀ شب ، چاره گر نبود
روزی” خیالی” اگر “مویه” می کند
یعنی که ” آن” به از ” این ” ، چاره گر نبود
بر فرقه خریف چپاول و زردی اش
سبزی نشان به نشان شرف ، چاره گر نبود
هر کشته ای که زشوق سحر به روی خاک
بینی بگو که شهید ست ، چاره گر نبود
تا ملتقای ترانه، تبسم و شعر
باقی بمان به نثر امل، چاره گر نبود
زان بی هنر قبیله بزن بوسه با گلو
بر دشنۀ دروغ و دغل، چاره گر نبود!