» آری این است سزای یک مادر و دختر مسلمانش

چکیده : من که در اين صد روز نتوانسته ام او را ببينم. زيرا پاهايم توان بالا رفتن از پله های زندان را ندارد. هفته پيش پس از مدتها به من زنگ زد در حالی که صدايش می لرزيد و التماس دعا داشت. از آن روز تا به حال جز گريه و ناله چيزی ندارم اين است سزای من سادات و دختر مسلمانم که آخر عمر بجای عزت خودم و احترام او شاهد اسارت او و اندوه بی پايان باشم. تقاضا می کنم زودتر او را آزاد کنيد.

کلمه:عزت السادات میری ، مادر بدرالسادات مفیدی دبیر انجمن صنفی روزنامه نگاران، نیمه فروردین ماه سال جاری نامه ای به دادستان تهران نوشته و تقاضای رسیدگی به وضعیت دخترش کرده بود با توجه به اینکه پاسخی از سوی دادستان به ایشان داده نشد تقاضا کرده که نامه ایشان به صورت سرگشاده خطاب به سایر مقامات منتشر شود.

مادر این روزنامه نگار دربند در نامه خود تاکید کرده است: من که در اين صد روز نتوانسته ام او را ببينم. زيرا پاهايم توان بالا رفتن از پله های زندان را ندارد. هفته پيش پس از مدتها به من زنگ زد در حالی که صدايش می لرزيد و التماس دعا داشت. از آن روز تا به حال جز گريه و ناله چيزی ندارم اين است سزای من سادات و دختر مسلمانم!

به گزارش کلمه متن این نامه سرگشاده به مقامات جمهوری اسلامی به شرح زیر است:

سلام عليکم

امروز 134 روز از اسارت فرزند دلبندم، بدرالسادات مفيدی می گذرد. يک ماه پيش نامه ای به دادستان تهران نوشتم و تقاضا کردم مشکل او را رسيدگی کنند. تا امروز نه تنها جوابی به من نداده اند که متوجه شدم هفته پيش بازداشت او را تمديد کرده اند.

امروز رنجنامه ام را به شما تقديم می کنم، فکر می کنم وظيفه شما رسيدگی به درد امثال من است. اميدوارم خداوند نوری در دل شما بتاباند که گره مرا باز کنيد.

جناب آقای جعفری دولت آبادی دادستان محترم تهران

با سلام

اينجانب عزت السادات مفيدی در آستانه هشتاد سالگی شما را به رعايت حال خود و دخترم بدرالسادات مفيدی دعوت می کنم. شنيده ام ايشان را می شناسيد. به من گفته اند قبل از وقايع اخير وی را ديده ايد و در زندان هم با او ملاقات داشته ايد. رواست که دختر سادات من که تدين و پاکی قلبش گواهی می دهم و هرکه او را می شناسد نمونه يک زن مسلمان می داند، در زندان باشد در حالی که جز پاکی و درستی از او نديده ام و نديده اند. درست است که در انفرادی باشد در حالی که ناراحتی شديد قلبی و کم خونی دارد. آيا خدا راضی است که هر روز و حتی در تعطيلات نوروز که همه در کنار خانواده اند، تنهايي اش را کسانی بشکنند که بدون آنکه آنها را ببيند صدايشان را می شنود. سزاست که مردان نامحرم اين دختر سادات را روزها و شبها تحت فشار بگذارند. خدا می پذيرد که در حکومتی اسلامی زنان مسلمان اينگونه آزار ببينند.

خدا می داند که هفت فرزندم را چگونه با سختی بزرگ کردم. چقدر آرزود داشتم که معتقد به دين باشند و درستکار. نماز خود را سر وقت بخوانند و چقدر تلاش کردم که مسجد رفتن را بياموزند. در زندگی با همسرانشان خوش رفتار باشند فرزندانشان را خوب تربيت کنند و عاقبت به خير شوند.

نمونه شان هم بدرالسادات است که به زبان و قلبم گواهی می دهم که همان شد که آرزو داشتم. الان که در زندان است، هر که او را می شناسد و مرا می بيند شهادت می دهد که مسلمان است و با وقار. آيا برای اين در زندان است و شب و روز را تحت فشار می گذارند که همکاری کند و به گناه نکرده اعتراف.

من که در اين صد روز نتوانسته ام او را ببينم. زيرا پاهايم توان بالا رفتن از پله های زندان را ندارد. هفته پيش پس از مدتها به من زنگ زد در حالی که صدايش می لرزيد و التماس دعا داشت. از آن روز تا به حال جز گريه و ناله چيزی ندارم اين است سزای من سادات و دختر مسلمانم که آخر عمر بجای عزت خودم و احترام او شاهد اسارت او و اندوه بی پايان باشم. تقاضا می کنم زودتر او را آزاد کنيد.