شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : در سالهای نخست دهه شصت و روزهای ترور و خشونت هدف گلوله منافقین قرار گرفت و یکبار دیگر مجروح شد.
کلمه: مهندس امیر ابوطالبی بیش از دو ماه و نیم است که در زندان به سر می‌برد و خانواده او به شدت نگران وضعیت او هستند، او از جانبازان و مبارزان انقلاب اسلامی است که در اینجا به بیان گوشه‌ای از سوابق مبارزاتی او به نقل از یکی از اقوام او می‌پردازیم.
به گزارش «پارلمان‌نیوز»، یکی از اقوام ابوطالبی با ارسال متنی با عنوان «به دستهای چه کسانی دستبد می‌زنیم؟»، نوشته است:
پانزده سال بیشتر نداشت که به صف مبارزین پیوست . سالهای نخست دهه پنجاه ،نوجوان عاشق و دل سوخته‌ای بود که خیلی زود خود را به جمع بزرگترها پیوند زد و بزرگترها چه خوب او را پذیرفتند. با همان سن کم در خانه مادری، بانی برگزاری جلسات هیئتی شد،به نام مکتب قرآن و در اوج سالهای هراس و زندان و خوف، جمعی را متشکل کرد که تا سالها بعد رفتار و کردارشان، نوحه و نوحه‌خوانی‌هایشان و پاکیزگی و خلوص و ادبشان الگوی شایسته و متفاوتی از عشق ورزی آگاهانه به حسین (ع) را رقم زد.
در جنگ و گریز روزهای انقلاب 57 بینایی یک چشم خود را هدیه کرد. در هنگامه مسجد جامع کرمان هنگام نجات جان مجروحی بر زمین افتاده،خود هدف گلوله قرار گرفت و بر زمین افتاد. اما از این مهلکه نیز جان به در برد. و در غوغای آتش و خونی که چماقداران به پا کرده بودند تن مجروحش را خود به بیمارستان رسانید.
با طلوع خورشید پیروزی، به عشق سازندگی به هر گوشه ایران سر کشید و تا مدتها در محروم‌ترین نقاط این سرزمین به یاری انقلاب پرداخت.
در سالهای نخست دهه شصت و روزهای ترور و خشونت هدف گلوله منافقین قرار گرفت و یکبار دیگر مجروح شد.
اما این‌بار نیز از بستر برخاست و مصمم‌تر از پیش با شوق و لبخند به خدمت انقلاب کمر بست.
بعدها به عنوان نماینده‌ای از بخش صنعت ایران در آلمان به کار مشغول شد.
در حالیکه در طی این سالها هرگز جانبازان ایرانی اعزام به آلمان را فراموش نکرد و در عین حال به تلاش و فعالیت گسترده در مرکز اسلامی هامبورگ و خدمت رسانی به مسلمانان اروپا همت گماشت.
در این میان گروهی از مهاجرین بوسنی و هرزگوین که به دعوت او بر سر سفره یک افطار به یاد ماندنی خانواده‌ها و دوستان و یاران خود را پس از مدتها دوری پیدا می‌کردند، خوش‌ترین خاطره سالهای دوری از وطن را برای او و خانواده‌اش رقم زدند. سالها مهاجرت، اما او را از حضور در جبهه‌های جنگ بازنداشت تا اینکه زخمی دیگر بر جراحتهای پیشین افزود.
در بازگشت داوطلبانه به ایران سالها به عنوان مدیری پر تلاش و کار آفرین عاشقانه به خدمت صنعت و بازرگانی شتافت.
هم اکنون قریب دو ماه و نیم است که همه این تجربه‌ها، عطوقت‌ها و صداقتهایی که در دلی بزرگ و تنی مجروح جمع شده، در سلولی در اوین گرفتار است. همان زندانی که یک روز برای نجات زندانی‌هایش مردانه جنگیده بود.
امروز این رنجنامه را نه تنها برای برادر در بندم (مهندس امیر ابوطالبی) که برای انقلابم می‌نویسم.
تنها نه برای فرزندان منتظرش که برای نگاه‌های شگفت زده و چشم‌های پرسشگر نسلی می‌نویسم که نمی‌دانند جانباز پاکباز انقلاب اسلامی در زندان چه می‌کند؟؟و برای همه پسرانی که پاداش رنج عزیز پدران خویش را نه بی‌ثمر بلکه اتهام و زندان و تنهایی و رنج بپندارند.