چکیده : تا قبل از انتخابات فقط احمدینژاد دروغگو بود، اما پس از آن این دروغگوئی به نام كل نظام تمام شد و هزینههای واقعا جبران ناپذیری كه نظام باید پرداخت می كرد.
کلمه:احمد نجمی در وبلاگ خود “منبرنت “نوشته است:
یكی از علتهای دیرنویسیام در این وبلاگ – خوشبختانه یا متاسفانه – این است كه درباره بسیاری از یادداشتهایم ماهها فكر میكنم و جنبههای مختلف و ساختار مطالبم را میسنجم. این را گفتم برای یادداشت امروزم. چند ماه است كه موضوعی را در ذهنم بالا و پائین میكنم. با افراد مختلف سیاسی صحبت و مشورت میكنم تا بتوانم یادداشتی درباره «معضلی به نام احمدی نژاد» بنویسم.
بله درست خواندید: « معضلی به نام احمدی نژاد»
اما اتفاقی كه برای وبلاگ آهستان رخ داد نشان داد كه فعلا یكی از مهمترین خطوط قرمز كشورمان انتقاد از مشائی و احمدینژاد است و این خطوط قرمز با سابقه وبلاگها و افراد هم كار ندارد.اصولگرا و انقلابی و ولائی با دشمن و ضدانقلاب و … یكسان است.
اما تنها بخشی از دغدغه ذهنیام را فعلا در قالب بررسی برنامه «رو به فردا» می نویسم تا شاید مطلب اصلی را بعدا در فرصتی مناسب همینجا بنویسم(درواقع با نقد احمدینژاد رسما یك ضدانقلاب واقعی بشوم! مثل خیلیهای دیگر.. مثل لاریجانی و قالیباف و آیت الله ریشهری یا آیتالله جوادی آملی)
در چند برنامه «روبه فردا» مهمترین انتقادات و دلایل اصلی طرفهای اصلاحطلب برای حضور خیابانی مردم پس از انتخابات و به دنبال آن حریمشكنیها و خونهای به ناحقریخته شده،حول محور اشتباهات و ایرادات احمدینژاد بود.
درواقع عصبانیت بسیاری از فعالان سیاسی اصلاحطلب( و مخالفان اصولگرای احمدینژاد) از نوع صحبتها و تحركات عجیب و غریب احمدینژاد در چهره چند مهمان كاملا قابل تشخیص بود و همه این ایرادات هم بخاطر ساختار شخصیتی «احمدینژاد» است.یكدندگی، عدم توجه به جوانب مختلف سیاسی و اجتماعی هنگام موضعگیری، عزل و نصبهای عجیب و غریب و ادعاهای ثابت نشده در ارائه آمارهای اقتصادی و سیاسی..
اگرچه در یادداشتهای قبلیام تكلیف خودم را با میرحسین موسوی و جناح اصلاحطلب مشخص كردهام و گفتهام كه اصلاحطلبان هیچگاه در راستای حفظ نظام و انقلاب و كشور پیش نرفتهاند،اما به هرحال باید به عامل عصبانیت آنها هم توجه كرد.
اما خلاصه و لب كلام: متاسفانه دهها ایراد احمدینژاد كه قبلا ذكر كردم (و عدم تبعیت نسبت به رهبری یا هر دلسوز دیگر كه البته این مورد برای اصلاحطلبان زیاد مهم نیست)به نام نظام تمام شد.تا قبل از انتخابات فقط احمدینژاد دروغگو بود، اما پس از آن این دروغگوئی به نام كل نظام تمام شد و هزینههای واقعا جبران ناپذیری كه نظام باید پرداخت می كرد.
اصلیترین دلایل مهمانان اصلاحطلب برنامه «روبه فردا» چند ایراد اساسی و اشتباهات احمدینژاد بود.دلایلی كه باعث شد نظام جمهوری اسلامی ایران بیش از هفت ماه با آن درگیر باشد و ….
اگرچه معتقد هستم هسته اصلی جریان منتقد نظام( چه در خیابانها و چه در رسانهها) میخواهند سربه تن نظام اسلامی نباشد و هرشب در رویای شكست نظام جمهوری اسلامی می خوابند، اما طیف وسیعی از مردم عادی و هزاران نفر از آنهائی كه تا همین چند ماه پیش حامی نظام بودند و هماینك كمترین حرمتی برای رهبری قائل نیستند دو چیز است:عصبانیت از احمدینژاد و قرارگرفتن در گرداب تبلیغات دشمن.
تعداد زیادی از دوستان و اقوام را میشناسم كه بخاطر عصبانیت از كارها و حرفهای احمدینژاد حامی موسوی و جریان سبز شدهاند و حالا در مسیر همین جریان حركت میكنند.بسیاری از این افراد در دوره قبل به احمدینژاد رای داده بودند و تا همین چند ماه پیش واقعا حامی رهبری و نظام بودند…اما حالا؟
(درباره چند پاراگراف بالا بعدا به صورت كامل خواهم نوشت)
حالا بخش مصیببار قضیه این است كه بزرگان نظام به این نتیجه برسند كه یكی از راه های اصلی حل معضل سیاسی و امنیتی كشور سكوت احمدینژاد است و به او توصیه و حتی بالاتر از توصیه یعنی دستور بدهند كه چندماهی درباره مسائل سیاسی كشور صحبت نكن! جای شرمندگی دارد كه برای حل مشكل امنیتی كشور به رئیس شورای عالی امنیت ملی دستور اكید داده شود كه خواهشا…..!
بهترین راهحل كم كردن مشكلات فعلی خصوصا نزدیك كردن بسیاری از ناراضیان كه تا همین چند ماهپیش حامی نظام و رهبری بودهاند اعتراف و تشریح یك واقعیت است:احمدینژاد علیرغم همه شعارهایش مساوی با نظام و اصولگرائی نیست و نباید همه كارهایش را به نام نظام و اصولگرائی نوشت.
همه اینها را كه كنار هم می گذارم با خودم میگویم خدا چه صبر وتحملی به رهبر كشورمان – كه جانم فدای او باد – داده است.رهبری باید از فردی كه تابلوی اصولگرائی دارد تمام قد دفاع كند و پشت سر او اشتباهاتش را جبران كند و خود را همیشه سپر دفاع از نظام و انقلاب قرار دهد!