» سركوب بیشتر،ابتكارات بالاتر

چکیده : یكی از ویژگیهای مهم این جنبش این است كه جنبشی بدون رهبر است. این جنبش بر مبنای رابطه مرید و مرادی تشكیل نشده است. همانطور كه دیدیم، دستگیری افراد كلیدی احزاب اصلاح طلب این حركت را متوقف نكرد. من مطمئن هستم كه دستگیری سران اصلاحات (آقایان موسوی، كروبی، و خاتمی) نیز هرگز این جنبش را خاموش نمیكند. جوانان باهوش و تحصیلكرده داخل و خارج از كشور هسته های اجتماعی كوچكی تشكیل داده اند.هرچقدر سركوبها بیشتر شود، ابتكارات اینها بالاتر میرود.

کلمه:این مقاله، تذكری است از سوی یكی از دوستداران جمهوری اسلامی و راه امام خمینی به سایر دوستان همفكر:

هفت ماه است كه از انتخابات ریاست جمهوری میگذرد. جنبش سبز از یكی دو ماه قبل از انتخابات آغاز شد، ولی هنوز كه هنوز است به پایان نرسیده است. آیا این جنبشی مبارك و یا جنبشی باطل است؟ آیا اگر این جنبش مرتكب اشتباهاتی شده است ، میتواند به مسیر حق برگردد؟ وظایف مومنین، دوستداران انقلاب اسلامی، و مسئولین كشور در قبال این جنبش چیست؟

بزرگترین موتور محركه این جنبش، شعار “رای من كجاست” بود. بخش عظیمی از مردم جامعه كه بسیاری از آنان از بین نخبگان و تحصیل كردگان بودند، به دلایلی متعدد به نتیجه انتخابات شك كردند. البته این به معنای “وجود سند تقلب” نبود. فقط شكی بود منطبق بر دلایلی منطقی، كه از عهده این مقاله خارج است. مسئولین كشور سعی كردند كه با شمردن چند صندوق رای در مقابل تلویزیون، وبا تحكم و سركوبهای امنیتی این شك و شبهه و اعتراض را از بین ببرند. ولی با این كارها شك معترضین

برطرف نشد. برای باقی ماندن شك و شبهه نیز باز معترضین دلایل زیادی داشتند. مقاومت نظام از یك سو، و عدم اقناع معترضین از سوی دیگر موجب شد كه روز بروز شعارهای جدیدی از معترضین به گوش برسد، تا جاییكه متاسفانه در بین برخی شعارها اصل نظام اسلامی نیز مورد اعتراض قرار گرفت.

این جنبش واقعا چه میخواهد؟ و ما چه باید بكنیم؟

بنظر من شعار “رای من كجاست” نشانه ای از بروز یك پدیده عمیق اجتماعی در جامعه ایران است. این یعنی اینكه جمع بزرگی از مردم كه بسیاری از آنان یا خودشان تحصیلكرده اند و یا فرزندانی تحصیلكرده دارند، مطالباتی فراتر از “نیازهای اولیه برای زندگی” پیدا كرده اند. مطالبات ایشان از جنس نیازهای اولیه ای مانند تامین آب و نان برای امرار معاش نیست. اگرچه معترضین طیف وسیعی را شامل شده و خواسته های متنوعی در بین آنها دیده میشود، ولی فصل مشترك خواسته های ایشان را میتوان در این چند مورد خلاصه كرد:

1. آزادی بیان، آزادی پس از بیان، آزدی مطبوعات، محدود نشدن تلویزیون به جناح و تفكری خاص

2. آزادی حق انتخاب در انتخابات شفاف و بدون دخالت های جناحی شورای نگهبان و سایر نهادها

3. عدالت (به معنای رفع تقسیم بندی خودی و غیرخودی، و برابر شدن فرصت ها برای همه مردم برای رسیدن به مراتب بالای سیاسی و اقتصادی. نه اینكه فرصتهای طلایی سیاسی و اقتصادی مختص خودی ها شود).

4. مساوی بودن همه مردم در برابر قانون (نه اینكه سختگیری برای اعمال قانون به غیرخودی ها اعمال شود، و خودی ها مصون از اقدامات فراقانونی خود باشند).

مواردی كه در بالا اشاره كردم، تماما مطالبات اجتماعی هستند نه مطالبات سیاسی. اگر هم مطالبه ای سیاسی از طرف معترضین مطرح میشود، هدفشان این است كه در سایه اصلاح نظام سیاسی به این مطالبات اجتماعی برسند.

دوستان عزیز، آیا 4 موردی كه اشاره كردم با اسلام در تعارض وتناقض است؟ بنظر اینجانب، این 4 مورد هرگز با اسلام و نظام اسلامی در تضاد نیست. در مورد این موضوع در پایین تحت عنوان “هماهنگی مطالبات جنبش سبز با نظام اسلامی” توضیح داده ام.

امام خمینی مكررا تاكید میكرد كه “فقه ما فقه پویای جواهری و منطبق با شرایط زمان و مكان” است. اگر در همین سی ساله پس از انقلاب بنگریم، بسیاری از احكام كه در نظر “فقه متحجر” غیرقابل تغییر بودند، در فقه پویای نظام اسلامی (یا براساس تغییر در اصل موضوع، یا بر اساس مصلحت) تغییر كرده اند. بعنوان مثال:

آزادی شطرنج، تغییر در مصداق رهان و رمایه (كه مختص به تیر و كمان و اسب دوانی نیست)، امكان تخریب مسجدی كه در مسیر ساخت یك جاده مهم است، محدود كردن موارد سنگسار زانی و قطع دست سارق،….

اگر تعریف ما از سكولاریسم این باشد كه “حكومت از اجرای شریعت اسلامی منطبق با قرائت كاملا جزم اندیشانه فاصله بگیرد”. اتفاقا موارد بالا نشان از اجرای سكولاریسم در سی ساله اخیر در كشور دارد. ولی اگر بر طبق تعریف امام خمینی، فقه پویا را بهتر و دقیقتر اجرا كنیم، و تعریف سكولاریسم را “جدا كردن حكومت از فقه پویای منطبق با زمان و مكان” بدانیم، نه تنها تغییر احكام فقهی كه اشاره كردم تناقضی با نظام اسلامی ندارد و سكولاریسم محسوب نمیشود، بلكه عملی شدن 4 مطالبه جنبش سبز نیز، هرگز تناقضی با نظام اسلامی ندارد و كشور را به سمت سكولاریسم نمیبرد. البته شاید فرصتهای چرب و نرم فراهم شده برای برخی آقایان خودی محدود بشود. و شاید همین كلیدی ترین دلیل در مقاومت برخی آقایان در برابر مطالبات جنبش سبز باشد، و تهمتهایی مانند “سكولاریسم”و… تنها ظاهر قضیه باشد.

بنظر من اصلی ترین علت رادیكال شدن شعارهای این جنبش، ریشه در نحوه برخورد حكومت با جنبش دارد، نه مقاومت یا لجاجت میرحسین (بعبارت بهتر، مقاومت میرحسین بی تاثیر نبوده ولی عامل اصلی نیست. بلكه عامل اصلی نحوه برخورد حكومت با این مشكل است).

یكی از ویژگیهای مهم این جنبش این است كه جنبشی بدون رهبر است. این جنبش بر مبنای رابطه مرید و مرادی تشكیل نشده است. همانطور كه دیدیم، دستگیری افراد كلیدی احزاب اصلاح طلب این حركت را متوقف نكرد. من مطمئن هستم كه دستگیری سران اصلاحات (آقایان موسوی، كروبی، و خاتمی) نیز هرگز این جنبش را خاموش نمیكند. جوانان باهوش و تحصیلكرده داخل و خارج از كشور هسته های اجتماعی كوچكی تشكیل داده اند كه از طریق اینترنت (تویتر، فیس بوك، فرند فید، ایمیل…) و یا موبایل و اس ام اس با هم هماهنگی میكنند. هرچقدر سركوبها بیشتر شود، ابتكارات اینها بالاتر میرود. بعنوان مثال، یكی از ابتكارات جدید برای راهپیمایی مسالمت آمیز كه توسط یك دانشجوی المپیادی از دانشگاه شریف مطرح شده این است كه در كنار خیابان كه برای كارهای رزمره خود راه میرویم، همیشه از پیاده روهای شرقی و جنوبی خیابانها راه برویم! كاری به اجرایی شدن یا نشدن این طرح ندارم، منتها اگر خوب فكر كنیم، دنیایی از ابتكار در این طرح نهفته شده است، و عمیقا نشان میدهد كه این جنبش، باطنی مسالمت آمیز دارد نه خشن.

اگر در روز عاشورا خشونتهایی دیده شد، اغلب خشونت ها در واقع پاسخ و واكنشی بود به خشونت آغاز شده از طرف نیروهای … یكی از فیلمهای مهمی كه عمدا از صدا و سیمای جمهوری اسلامی پخش نشد و بطور وسیعی در اینترنت و رسانه های خارجی منعكس شد، نشان میدهد كه معترضین بسیار آرام در خیابان ولیعصر حركت میكنند و فقط شعار “یاحسین، میرحسین” میگویند. وقتی نیروهای امنیتی با كلاه خود و سپر و باتوم بطور برق آسایی به راهپیمایان حمله میكنند، شعار ایشان متاسفانه به “مرگ بر دیكتاتور” تبدیل میشود.

من مطمئنم گروههایی تندرو در درون حاكمیت وجود دارند كه عمدا علاقمند هستند كه حركت معترضین در شعار و در عمل رادیكال شود، تا از این فرصت استفاده كرده و بهانه و توجیهی برای سركوب گسترده معترضین بدست بیاورند. متاسفانه تلویزیون هم فقط بطور انتخابی صحنه های آتش سوزی را نشان میدهد كه به مردم بقبولاند كه اینها شورشی هستند! البته این نوشته بدنبال تطهیر معدودی افراد فرصت طلب و خشن در میان جنبش سبز نیست.

دوستان من، یك جوان بیست یا بیست و پنج ساله كه از پدر و مادری مسلمان زاده شده و فطرتی الهی نیز دارد، میتواند هم جذب اسلام شود و هم از اسلام متنفر شود. تمام اینها به نحوه برخورد من و شما با این جوان بستگی دارد. اگر مكررا به این جوان بگوییم كه “بر انداز هستی” “ضد دین هستی” “به اهل بیت اهانت میكنی”،… آیا چنین جوانی جذب دین میشود یا از دین فراری میشود؟ ایمان از جنس محبت است. آیا با برخورد خشن در یك جوان ایمان بوجود می آوریم یا وی را از دین و ایمان بیزار میكنیم؟ پیغمبر اكرم (ص) بقدری در دعوت كافرین بسوی اسلام تلاش میكرد كه گویی میخواهد جانش را در این راه از دست بدهد (لعلك باخع نفسك…). آیا من و شما و نیروهای امنیتی به سیره پیامبر رفتار میكنیم؟ چرا به یك جوان بیست ساله از تریبون تلویزیون تهمت محارب زده میشود؟ مگر اصطلاح “محارب” تعریف فقهی ندارد؟ كدامیك از این جوانان اسلحه بدست گرفته اند كه محارب محسوب شوند؟ البته بنده با عده قلیلی فرصت طلب كه سی سال است كینه انقلاب را به دل دارند كاری ندارم.

دوستان عزیز، فرق عظیمی است بین جمع و جور كردن موقتی یك مشكل اجتماعی با حل ریشه ای آن معضل. (گرچه یقین دارم با بگیر و ببندها این معضل جمع و جور نخواهد شد). وگرنه حل ریشه ای این مشكل نیاز به اصلاح در سیستم اداره كشور دارد تا عملا 4 مطالبه مذكور در داخل جمهوری اسلامی تحقق یابد.

خلاصه سخن من این است كه این جنبشی اجتماعی و بسیار فراگیر است كه مانند رودخانه ای به جریان افتاده است. اینكه آیا این جنبش با جمهوری اسلامی سازگار است و یا اینكه خدای ناكرده منجر به براندازی بشود، بستگی به نحوه برخورد مسئولین كشور با جنبش دارد. یعنی اگر مسئولین كشور نشان دهند كه بدنبال اصلاح اشكالات هستند (اشكالات مندرج در بندهای چهارگانه)، عملا نشان میدهند كه اسلام با این مطالبات تناقضی ندارد، و جمهوری اسلامی توانایی اداره جامعه كنونی و سازگاری با این خواسته ها را دارد. یعنی این جنبش بدنبال خواسته هایش است نه بدنبال براندازی. اتفاقا اگر این نظام خدای ناكرده سقوط كند، هیچ تضمینی نیست كه این مطالبات در نظام جدید قابل تحقق باشند.

بدیهی است كه هرچه مسئولین كشور در مقابل خواسته های جنبش مقاومت كنند، و خشونت بیشتری به خرج دهند، افراد جنبش سبز نیز به این نتیجه میرسند كه این نظام قابل اصلاح نیست و شعارهایشان ساختارشكنانه تر میشود. زنگ خطر بزرگ دیگر برای مسئولین كشور این است كه افراد معترض اغلب متولدین دهه شصت شمسی میباشند. همانطور كه میدانید، نرخ رشد جمعیت در آن سالها بسیار بالا بود. انتخابات 22 خرداد تنها یك بهانه بود. آغاز جنبش سبز در سال 88، طلیعه حركتی عظیم است كه در 10 تا 15 سال آینده به اوج خود خواهد رسید. در آن زمان متولدین دهه شصت به سن 30 تا 35 سالگی میرسند. یعنی اوج پختگی و كارآیی برای نسلی تحصیل كرده و مرتبط با اینترنت و رسانه های آزاد. چنین نسلی قطعا در ده پانزده سال آینده بطور قویتری بر مطالباتش پافشاری خواهد كرد.

لذا اگر مسئولین كشور واقعا دوستدار ولایت فقیه و جمهوری اسلامی هستند، بهتر است در عملكرد خود اصلاحاتی را آغاز كنند تا اعتماد این نسل جدید جلب شود و آنها بدانند كه جمهوری اسلامی قابل اصلاح است. بنده عمیقا معتقدم كه تمام این مطالبات در چارچوب جمهوری اسلامی و قانون اساسی قابل اجراست. فقط نیاز به كمی از خودگذشتگی مسئولین دارد.

البته شكی نیست كه دشمنان قسم خورده نظام كه عده ای قلیل هستند بدنبال سوء استفاده از شرایط و مصادره جنبش سبز به نفع خود و حتی حركت در جهت براندازی هستند. این جوانان جنبش سبز، مانند من و شما نیستند كه علاقه ای قلبی به ولایت فقیه داریم. علاقه من و شما ریشه در ابتدای انقلاب و علاقه به امام خمینی دارد. این جوانان آن دوران را درك نكرده اند. اینها اصلا تعصبی نسبت به ولایت فقیه ندارند. ولی بر مطالباتشان ثابت قدم هستند. بیایید ثابت كنیم ولایت فقیه سیستمی عادلانه و موفق در كشوری مسلمان و شیعه است. بیایید تا باعملكرد درست خودمان، این جوانها را دوستدار ولایت فقیه بكنیم. بیایید تلاش كنیم تا با دست خودمان زمینه های فروپاشی نظام اسلامی فراهم نگردد.

تمام اینها بستگی به عملكرد من و تو دوست مومن و بستگی به عملكرد مسئولین كشور دارد. امیدوارم مسئولین كشور بدنبال اصلاح اشتباهات خود باشند نه اینكه اصرار به ادامه اشتباهات داشته باشند. امام خمینی فرمود: “اگر این نظام خدای ناكرده سقوط كند، لا اقل تا قرنها نمیتوان سربلند كرد”.

نویسنده:یکی از مخاطبان سایت آینده