شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : وقتي مقامات رسمي يا رسانه‌هاي پرمخاطب آمريكايي، از افزايش آمار معتادان در برخي رده‌هاي نـظـامي كشور خود، ابراز نگراني مي‌كنند خطيب سالخورده نماز جمعه در تهران، خدا را به خاطر ابتلاي نظاميان آمريكايي به اعتياد، سپاس مي‌گويد؛ بدون آنكه از واقعيات موجود در جامعه خودمان، ابراز تاسف كند.
آفتاب یزد- مجتبی واحدی: دو سوال ساده! 1- اگر كسي وجود مشكل را قبول نداشته باشد، آيا براي رفع آن، اقدامي صورت خواهد داد؟ 2- اگر كسي به فرض درك مشكل، به وجود آن اعتراف نكند آيا افراد ديگر را براي كمك به حل مشكل، تشويق خواهد كرد؟
ظاهرا پاسخ بديهي و بسيار فوري براي هر دو سوال فوق يك كلمه است: نه! اما به نظر مي رسد كساني در ايران هستند كه به عرصه‌هاي تصميم‌گيري و تريبون‌هاي عمومي دسترسي دارند و پاسخ آنها به سوال فوق، قدري متفاوت است. آنها گمان مي‌كنند اگر ضعف را قبول نكنند اشكالي پيش نمي‌آيد و اگربه <وجود مشكل> اعتراف كنند براي آنها نقطه ضعف و شكست تلقي مي‌شود.
همين ويژگي باعث شد كه در اوج بحران اقتصادي جهان، به طور كلي تاثير آن بر شرايط كشورمان را انكار و حتي از وجود آن در ساير كشورها ابراز خوشحالي كنند. رسانه‌اي هم كه نام ملي بر خود نهاده اما معمولا سخنگوي همين افرادِ <خوش بين و منكر مشكلات> در كشور مي‌باشد نيز شبانه روز به دنبال مقامات اروپايي و آمريكايي مي‌رفت تا اعتراف آنها به <خسارات ناشي از بحران اقتصادي در كشورشان> را به عنوان يك نقطه ضعف معرفي كند. البته فرار از واقعيات يا كتمان آنها در كشور ما و اذعان سران كشورهاي غربي به وجود مشكلات، در حال نتيجه دادن است.
امروزه اروپا و آمريكا با ارائه آمار و ارقام، خروج از بحران اقتصادي را به ملت‌هاي خود نويد مي‌دهند كه افزايش ناگهاني نرخ برخي ارزهاي معتبر اروپايي در ايران مي‌تواند نشانه‌اي بر صحت ادعاي آنها باشد. اما مسئولان ايراني كه ايجاد بحران اقتصادي در جهان را يك فرصت طلايي براي ايران مي‌شمردند اكنون براي توجيه هر كمبود و ضعفي در داخل كشور، اشاره‌اي به بحران اقتصادي مي‌كنند تا همگان بدانند اعتراف ديرهنگام آنها، تنها يك ضعف در اطلاع‌رساني به موقع براي مردم نبوده بلكه تاخير در چاره‌انديشي را نيز به دنبال داشته است. اعتقاد به اينكه <اعتراف به ضعف، يك شكست است> در عرصه‌هاي ديگر نيز به انحاء مختلف خود را نشان داده است.
وقتي مقامات رسمي يا رسانه‌هاي پرمخاطب آمريكايي، از افزايش آمار معتادان در برخي رده‌هاي نـظـامي كشور خود، ابراز نگراني مي‌كنند خطيب سالخورده نماز جمعه در تهران، خدا را به خاطر ابتلاي نظاميان آمريكايي به اعتياد، سپاس مي‌گويد؛ بدون آنكه از واقعيات موجود در جامعه خودمان، ابراز تاسف كند. مـي‌تـوان بـا اطمينان گفت خطيب جمعه تهران، حقايق مربوط به اعتياد در جامعه را نمي دانسته و گرنه به جاي ابراز خوشحالي از افزايش اعتياد در ميان نظاميان آمريكا، از بي‌خبري مسئولان خودمان نسبت به وضعيت معتادان در مدارس ايران – كه قطعا اهميت آن از اعتياد در ارتش آمريكا بيشتر است– ابراز نگراني مي‌كرد. ديروز فرمانده نيروي انتظامي اظهار داشته است: <متاسفانه هر دانش آموزي كه معتاد شود آموزش و پرورش، او را اخراج مي‌كند و بعد اعلام مي‌كنند كه هيچ دانش آموز معتادي نداريم>!
البته در سال‌هاي گذشته هم انكار مطلق برخي واقعيات تاسف انگيز و در عين حال غيرقابل انكار، رويه رايـج بـرخـي مـسـئـولان بوده است. انكار سرايت آنفلوآنزاي مرغي به داخل ايران، انكار آلوده بودن برنج وارداتـي، مـخـفي نگه‌داشتن آمار واقعي مبتلايانبه ايدز، جلوگيري از انتشار علني اخبار مربوط به تخلفات بـعـضـي مـاموران و مسئولان و دهها سوژه ديگر، نمونه‌هايي است كه مي‌توان براي اثبات حاكميت روحيه <انكار و فرار از اعتراف> به آنها اشاره كرد. در كنار اين فرار، نوعي علاقمندي به طرح ادعاهاي بزرگ در خصوص موفقيت‌ها به چشم مي‌خورد . متاسفانه علاوه بر اين ادعاهاي بزرگ، تلاشي براي ايدئولوژيك كردن موفقيت‌هاي ادعايي نيز وجود دارد كـه هـدف آن بـالا بردن هزينه تفحص در مورد موفقيت‌ها يا ابراز ترديد نسبت به آنهاست . با صراحت بايد گفت اگر براي فرار از واقعيت‌ها چاره‌اي انديشيده نشود باز هم بايد شاهد باشيم كه تريبون داران ايراني، همچنان در شعف افزايش فساد در كشورهاي ديگر باشند و از واقعياتي كه يك نمونه ظاهرا كوچك اما مهم آن توسط فـرمانده نيروي انتظامي اعلام شد غفلت نمايند. همچنين از هم اكنون مي‌توان حدس زد كه كشورهاي اعتراف كننده به وجود بحران، يكي پس از ديگري از اين بحران بزرگ خارج شوند در حالي كه ما هنوز به اين نكته پي نبرده‌ايم كه چرا از آن بحران اظهار خوشحالي كرديم و خود را از بحران، مصون دانستيم تا ديرتر از ساير كشورها، از پيامدهاي بحران خلاصي يابيم؟