جلب اعتماد عمومي و آمارها و ادعاها

چکیده :يک طرف مي گويد 161 ميليارد تومان از مجموع 230 ميليارد تومان بودجه مترو تهران در سال جاري به شهرداري پرداخت شده و طرف ديگر مي گويد از 290 ميليارد تومان بودجه اي که قرار بود دولت به مترو بدهد حتي يک ريال هم پرداخت نشده...

مردمسالاری-حميدرضا شکوهي: مردم چقدر به مسوولان اعتماد دارند؟ اين پرسش مهمي است که پاسخ به آن، مي تواند ابهامات فراواني را رفع کند. اما همان قدر که پاسخ اين پرسش، مهم است، به همان اندازه هم يافتن آن دشوار است. براي پاسخ به اين گونه پرسش ها چاره اي نيست جز آنکه از شواهد و مستندات موجود استفاده کنيم. عوامل مختلفي مي تواند به کاهش اعتماد مردم به مسوولان منجر شود که شمارش تمام آن عوامل از حوصله اين نوشتار خارج است.

گاه ممکن است عمل نکردن به وعده ها توسط مسوولان موجب کاهش اعتماد مردم به آنان شود و گاه تناقضات موجود در رفتار و گفتار مسوولان به اين امر منجر شود و گاه مسايل ديگر. اما مهمتر از همه موارد فوق، تناقضات گفتاري مسوولين با يکديگر است. از اين جهت مي گويم مهمتر که به عنوان مثال، وقتي در رفتار و گفتار يک مسوول تناقض وجود داشته باشد، ممکن است اعتماد مردم صرفا به همان مسوول و مجموعه مرتبط با آن کاهش يابد اما وقتي اظهارات تعدادي از مسوولان با تعدادي ديگر در تناقض باشد، اعتماد مردم به مجموعه اي از مسوولين که حالتي عام تر دارد خدشه دار مي شود که آسيب هاي جبران ناپذيري در پي دارد.

ذکر يک نمونه مي تواند موضوع را روشن تر کند. طي تمامي سال هايي که محمود احمدي نژاد رئيس جمهور است و محمدباقر قاليباف، شهردار تهران; موضوع تخصيص بودجه به مترو همواره مورد اختلاف هر دو طرف بوده است. از چهارشنبه گذشته پس از آن که محمود احمدي نژاد در برنامه زنده تلويزيوني در شبکه تهران حاضر شد و از طرح دولت براي در اختيار گرفتن مديريت مترو خبر داد، اختلا فات افزايش يافته است. دراين ميان فرا تراز اين که مديريت بر مترو حق کدام طرف است اختلا فات گفتاري و تناقضات آماري ميان دو طرف اهميت دارد. از يک سو محمود احمدي نژاد، ستاد حمل و نقل و مصرف سوخت، وزارت کشور و حاميان دولت در مجلس و شوراي شهر مي گويند تمام بودجه موردنياز متروي تهران پرداخت شده و مديريت ضعيف در مترو موجب بروز مشکلا ت فعلي شده است و از سوي ديگر محمد باقر قاليباف، مديران مترو، برخي از اعضاي شوراي شهر و اعضاي فراکسيون مديريت شهري معتقدند دولت بودجه وعده داده شده را به مترو اختصاص نداده است.

اما اي کاش اينها صرفا در حد ادعا و گفتار باقي مي ماند. اما وقتي سخن از آمار و ارقام هم به ميان مي آيد شگفتي ها بيشتر مي شود. يک طرف مي گويد 161 ميليارد تومان از مجموع 230 ميليارد تومان بودجه مترو تهران در سال جاري به شهرداري پرداخت شده و طرف ديگر مي گويد از 290 ميليارد تومان بودجه اي که قرار بود دولت به مترو بدهد حتي يک ريال هم پرداخت نشده است. از اين نمونه اختلا فات آماري بين دو طرف بسيار زياد است که تکرار هر روزه آن در رسانه ها تنها به سردرگمي مردم منجر شده است. اما موضوع سخن من اين نيست که حق با کدام طرف است. موضوع اين است که اين تناقضات گفتاري به کجا مي انجامد؟ وقتي آمار و ارقام هم نمي توانند واقعيات را به مردم انعکاس دهند و اين آمار همچون موم، در دست هر طرف به شکل دلخواه او در مي آيد، تکليف مردم چيست و آنها کدام را بايد باور کنند؟ به ياد موسم انتخابات رياست جمهوري دهم و رقابت آمارها و نمودارها بين دو طرف رقابت انتخاباتي مي افتم که هر کدام، آمار متفاوتي از شاخص هاي اقتصادي ارائه مي دادند و… حال، چه کسي پاسخگوي کاهش اعتماد عمومي در جامعه و پيامدهاي منفي سلب اعتماد مردم است؟ آيا به آثار زيانبار کاهش عنصر اعتماد عمومي در جامعه واقف هستيد؟