شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : ميرحسين موسوى همو که قلب و دل ميليون‌ها جوان و نوجوان، پير و ميانسال به دستان پرتوان او پيوند خورده است. صلابت و صداقت او را تمجيد مى‌کنند چرا که هرگز کمترين لحنى و طعمى از نفاق در کلام و عملش نديدند و نچشيدند.
حیات نو،سعید الله بداشتی:چه زيبا سخن مى‌گويد و چه زيباتر قلم مى‌زند، گويى با تمام اعتقاد و احساس پاکش به آنچه مى‌انديشد رنگ قلم مى‌کشد.
گويى هنرمندى او در عرصه معمارى و نقاشى به مدد آمده تا هر چه زيباتر، زيبايى‌هاى يک ملت را به تصوير بکشد. اصرار دارد که بگويد و بنويسد که «مردم» پيشرواند. مردمى که با قوه اختيارى که خداى تعالى به آنها بخشيده در پى تعالى و رشد و پويايى‌اند.
امروز ياران و همراهان امام، حق فرزندى و شاگردى را به شايستگى به جا مى آورند و به خوبى پاسخ اعتماد آن پير سفر کرده به جوانان را چه در روزهاى سخت انقلاب و چه در روزهاى سخت‌تر بعد از انقلاب مى‌دهند.
ميرحسين موسوى همو که قلب و دل ميليون‌ها جوان و نوجوان، پير و ميانسال به دستان پرتوان او پيوند خورده است. صلابت و صداقت او را تمجيد مى‌کنند چرا که هرگز کمترين لحنى و طعمى از نفاق در کلام و عملش نديدند و نچشيدند. او حق دارد که پيشروى و حرکت را از آن مردم بداند چرا که خود سال‌هاى سال در غربت حضور امام و مراد خويش در بين مردم و همچون مردم مى‌زيست. چرا که او نيز از جنس مردم است و مى‌داند «مردمى بودن» يعنى چه؟ او درد مردم را با تمام وجود چشيد و مى‌چشد و کمر همت براى پيگيرى به مطالبات مردم بسته است!
10 سال پيش، روز 22 بهمن بود و سالگرد پيروزى انقلاب اسلامى ايران. در راهپيمايى بزرگداشت اين پيروزى بودم و همراه با جمعيت به ابتداى خيابان حبيب‌اللهى رسيدم. لحظات انتهايى راهپيمايى بود …
در همين اثنا به دليل جابه‌جايى چند اتومبيل و تراکم اتوبوس‌هايى که در خيابان مذکور پارک کرده بودند، حرکت مردم دچار اختلال شد. در حالى که يک راه باريکه‌اى براى خروج از اين ترافيک جمعيت در ابتداى خيابان حبيب‌اللهى ايجاد شده بود و به عرض يک نفر، مردم از آن عبور مى‌کردند. ناگهان در اين ازدحام و فشار جمعيت، مرد محبوب امام و ملت را با موى و محاسن سپيد ديدم و او را شناختم.
اما گويى کسى او را نمى‌شناخت که اوهمان نخست‌وزير امام و انقلاب است و اين موج جمعيت او را نيز به گوشه‌اى فرستاده بود و او نيز در پى راهى براى خلاصى از اين ازدحام . خواستم جلو بروم و عرض سلام کنم، نتوانستم. خواستم فرياد بزنم و به مردم بگويم آهاى مردم اين آقاى مهندس ميرحسين موسوى است، ديدم او خود نيز اينگونه نمى‌پسندد و آن روز فهميدم که او خود عاشقانه دوست دارد در ميان مردم و همچون مردم برود و بيايد و با غم و شادى آنها زندگى کند.
يکى از دوستان تعريف مى‌کرد در سال 76 و در تبليغات انتخابات رياست جمهوري، يک شب در خيابان‌هاشمى تهران مشغول پخش تصاوير زيباى خاتمى عزيز بوديم. يک پيکان سفيد از راه رسيد و يک پوستر را به او دادم. ديدم صدايم کرد و تقاضا يک پوستر ديگرى کرد خيلى خوشحال شدم که کسى اينگونه تصوير خاتمى را مشتاقانه طلب مى‌کند- البته بايد فضاى سياسى و اجتماعى سال 75 و 76 را در خاطر داشته باشيم- با ذوق تمام خم شدم و يک پوستر ديگر را به راننده ماشين دادم و ديدم اين راننده پيکان کسى نيست جز مهندس موسوى او را شناختم و عرض سلام، او سريع از مقابل ديدگانم محو شد و خاطرش در ذهنم ماند.
آرى او اينگونه از پيشرو بودن مردم سخن مى‌گويد که هيچ‌گاه در کاخ شيشه‌اى ننشست و فقط به مردمش خيره نشد. بلکه هم پاى با مردم و همچون مردم زيست و امروز از درون مردم صداى مردم را فرياد مى‌زند و خوب مى‌داند که صداى مردم صداى خداست… .