سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic
» پس از چند روز، تاملی در بی‌اخلاقی نماینده رهبری

بدعت وحید

چکیده : بعد دیگر ماجرا بحث بار سنگین حرمت شرعی لعن کردن مومن است که چند تن از نویسندگان و علما نیز بدان پرداختند. لابد کسی مثل آقای وحید حقانیان، اقلا به واسطه نزدیکی به رهبری از حرمت لعنت کردن مومن مطلع است و می‌داند آنهایی هم که استثنا قائل شده‌اند با شرایطی برای مومن فاسق یا متجاهر به فسق استثنا قائل شده‌اند. علاوه بر این که بزرگان علما مکرر بر دوری از لعن و مخصوصا لعن مومن تاکید کرده‌اند که به‌عنوان مثال خوب است از کتاب اخلاق مرحوم سید عبدالله شبر این را به یاد بیاوریم که نوشته ‌است: «لعنت فرستادن ناپسند است اگرچه به حیوان یا جمادی باشد.» و از رسول خدا‌(ص) نقل کرده که «لعنت و غضب خدا را برای یکدیگر نخواهید.» باید پرسید آقای وحید حقانیان از این احکام و توصیه‌ها بی‌خبر است یا خدای ناکرده این ‌قدر آشکار به محرمات شرعی بی‌اعتناست و یا دلیل دیگری باعث ‌شده که در این مورد خاص همه اینها را نادیده بگیرد؟...


کلمه – محمدجواد مصطفایی:

درست ۲۰ سال پیش بود که هر چند بی ‌سر و صدا، آیت‌الله خامنه‌ای یکی از اعضای صاحب‌نام دفتر خود را از جمع کارکنان دفتر بیرون گذاشت. ماجرا از آنجا اغاز شد که اواخر اردیبهشت ۱۳۷۶ فرد مذکور، درست یا نادرست به شماری از چهره‌های نظام گفته بود که نظر مقام معظم رهبری در انتخابات ریاست جمهوری روی چه کسی است و روزنامه‌ ابرار نیز در آخرین روز آزادی تبلیغات انتخاباتی، این نظر را به‌نقل از مرحوم آیت‌الله مهدوی‌کنی تیتر یک خود کرد.

همان ‌طور که پیش‌بینی می‌شد، این خبر در میان مردم و عموم چهره‌های سیاسی و دینی، بازتاب خوشایندی نداشت و عموماً بر این نظر بودند که حتی در صورت اطلاع دقیق اعضای بیت رهبری به نظر ایشان، انعکاس آن صورت خوبی ندارد.

البته در آن روزها نه چندان فرصت توضیح و تکذیب بود و نه توضیح و تکذیب چندان کارکردی داشت. در ظاهر، ناگزیر همه با سکوت رسمی سعی در فراموشی موضوع داشتند، اما رهبری چنین خطا یا سوء استفاده‌ای را برنتافت و آرام، محترمانه و بی‌اطلاع‌رسانی علنی، ناقل سخن را به ماموریتی فرستاد و ‌کلا از مجموعه‌ دفتر خود کنار گذاشت.

از آن زمان به ‌بعد اگر دقت کرده باشید، آیت‌الله خامنه‌ای بارها در آستانه‌ چند انتخابات، بر این نکته تاکید و تصریح کرده است که رهبری یک رأی بیشتر ندارد و هیچ‌ کس نیز، جز خود او، خبر ندارد که آن رأی به نام چه‌ کسی به صندوق انداخته می‌‌شود. این همه برای آن بود که شبهه‌ ۲۰ سال پیش از اذهان زدوده و راه بر هرگونه احتمال سوءاستفاده بسته شود.

اتفاق دومی که به ‌نظر می‌رسد لازم است در اینجا بدان اشاره شود، به ۱۲ سال بعد از آن ماجرا و موضوع انتخابات سال ۸۸ برمی‌گردد. اواخر خرداد ۸۸، رهبری ناراحتی شدید خود را از مواردی و به‌ویژه این نکته بروز داد که در تبلیغات انتخابات ریاست‌جمهوری به رئیس جمهور قانونی کشور نسبت دروغ و استفاده از رمالی در تصمیم‌گیری‌ها داده شده بود. ایشان ‌صریح و علنی و از تریبون نماز جمعه‌ تهران، این گونه سخن گفتن درباره رئیس جمهوری را سخت محکوم کرد. هر چند آن صحبت‌ها در مناظره‌های انتخاباتی و در پاسخ به ادعاهای رئیس جمهور در جایگاه یکی از نامزدان انتخابات بیان شده بود و گوینده‌، نه خود از جایگاهی رسمی‌ در کشور برخوردار بود و نه به هیچ یک از مقام‌های رسمی کشور نزدیکی و وابستگی رسمی داشت.

البته چندان به درازا نکشید و هنوز محمود احمدی‌نژاد رئیس دولت بود که رمال یا شاید یکی از رمالان طرف مشورت نزدیکانش در مقام ریاست جمهوری بازداشت شد. همچنین در همان دوره و پس از آن نیز صحت برخی از ادعاها و سخنان احمدی‌نژاد، به‌ویژه در بحث‌های مالی، در مراجع مربوط مانند دیوان محاسبات و قوه‌ قضائیه زیر سؤال رفت. اما اینجا محل بررسی این نکته نیست و مهم این است که فارغ از صحت یا عدم صحت آن نسبت‌ها، مقام رهبری چه‌قدر به حفظ جایگاه مسئولان عالی کشور و دقت در به‌کار بردن الفاظ نسبت به آنان حساس بوده است.

حالا حکایت آن ضرب ‌المثل است که آنچه خوبان همه دارند تو یکجا داری. آقای وحید حقانیان در سفر ماموریتی از طرف رهبری به مناطق زلزله‌زده، با ناراحتی از سخنان آقای جهانگیری، معاون اول رئیس جمهوری درباره‌ خرابی ساختمان‌های مسکن مهر، تعبیر و لفظی را درباره‌ وی به‌کار برده که گمان می‌رود در طول تاریخ اسلام هیچ گاه، چنین تعبیری (لعنت با ذکر اسم و عنوان رسمی) از زبان نماینده‌ عالی‌ترین مقام رسمی کشور، نسبت به یکی از عالی‌ترین مسئولان قانونی دولت مستقر، به‌کار نرفته باشد. و البته می‌دانیم بدعتی که معاویه در مورد امیرالمومنین علی‌(ع) بنیان نهاد، علاوه بر غیرقابل قبول بودنش، از نوع دیگری است. با توجه به حضور مستمر آقای وحید حقانیان در کنار مقام معظم رهبری و به‌ ویژه سخن گفتن در جایگاه نمایندگی و هنگام ‌ماموریت از طرف ایشان، حالا در این رویداد هر دو نمونه حساسیت، یعنی بحث امکان سوءاستفاده از نزدیکی به رهبری (مانند سال ۷۶) و همچنین به کار بردن الفاظ ناشایسته، توهین ‌آمیز و با بار حرمت شرعی نسبت یکی از بلندپایه‌ترین مسئولان کشور، به خاطر الفاظ بی سابقه به کار رفته درباره‌ معاون اول رئیس جمهور، صادق است.

مهم‌تر این که توضیح بعدی آقای وحید حقانیان در این باره، یا تعبیر عذر بدتر از گناه را به ذهن متبادر می‌کند یا از اصرار بر آن گفته خبر می‌دهد و هیچ خبری از عذرخواهی در آن توضیح نیست. او در توضیح خود، به جای به کار بردن عنوان رسمی و درست آقای جهانگیری که معاون اول رئیس جمهوری است و خود او نیز بار نخست با همین عنوان از وی نام برد، به‌عنوان معاون اول دولت از آقای جهانگیری یاد می‌کند که گویی می‌خواهد غیرمحسوس، قدری از رسمیت جایگاه وی بکاهد و می‌گوید قصد توهین نداشته که می‌داند اگر خود قصد توهین را بپذیرد، به محکومیت خود در هر محکمه‌ای که بخواهد به موضوع رسیدگی کند، مستمسک و دلیل رسمی و قانونی بخشیده است. آقای وحید حقانیان همچنین می‌گوید که در جمعی خصوصی صحبت کرده و قرار نبوده آن صحبت منتشر شود. از این بخش نیز برمی‌آید که اگر سخنانش پخش نشده بود در همین حد هم توضیح نمی ‌داد. بعد هم تاکید می‌کند که ساختمان‌های مسکن مهر مشکلی نداشته‌اند و الی آخر. که یعنی هر چه را قبلا گفته‌ دوباره می‌گوید و اگر ظاهرا حرف وی به آقای جهانگیری برخورده، لابد نباید بربخورد چون ۲۵ سال است که همکارند و او نیز قصد توهین نداشته است و تمام.

شاید تاکید آقای وحید حقانیان بر دفاع از پروژه مسکن مهر و ساختمان سازان آن پروژه، حتی شائبه سوءاستفاده‌های دیگر و ارتباط وی با طراحان و پیمانکاران این پروژه و شاید پروژه‌ های دیگر را ذهن بیاورد که خطر آن از موارد گفته شده کمتر نیست. کما این که در فضای مجازی نیز به طعن چنین اشاره‌هایی شده است.

اکنون و با توجه به حساسیتی که حداقل دو بار و در دو مورد متفاوت از سوی رهبری مشاهده شده است، این بار که هر دو نکته اتفاق افتاد در دو موضوع جداگانه، یکجا و خیلی شدیدتر و شاید حتی با انعکاس بیشتر رخ داده، انتظار می رود آیت‌الله خامنه‌ای همچنان نسبت به خود و جایگاه منیع رهبری حساسیت نشان دهد و نگذارد احساس امکان سوءاستفاده از موقعیت نزدیکی به ایشان، آن هم در این حد، در میان مردم و مسئولان شکل بگیرد و رشد کند. چنان که یک روز بیشتر از پخش سخنان آقای وحید حقانیان نگذشته، این خبر منتشر شد که یکی از معاونان استاندار کرمانشاه منکر صحت سخنان ضبط شده خود شد. او در آن مصاحبه (پخش شده با صوت و تصویر) کشته شدن حدود ۱۰۰ نفر در برخی ساختمان‌های مسکن مهر خود مالک را، دو بار به صراحت تایید کرده بود. این که خدای ناکرده معاون استاندار به خاطر سخنان آقای وحید حقانیان ناچار شود، زیر فشار یا با مصلحت سنجی، گفته آشکار خود را منکر شود، سنت بدی است و پیداست که اگر چنین شیوه ای رسم شود عاقبت کار به کجا می‌رسد.

این بعدی از ماجرا بود، اما بعد دیگر ماجرا بحث بار سنگین حرمت شرعی لعن کردن مومن است که چند تن از نویسندگان و علما نیز بدان پرداختند. لابد کسی مثل آقای وحید حقانیان، اقلا به واسطه نزدیکی به رهبری از حرمت لعنت کردن مومن مطلع است و می‌داند آنهایی هم که استثنا قائل شده‌اند با شرایطی برای مومن فاسق یا متجاهر به فسق استثنا قائل شده‌اند. علاوه بر این که بزرگان علما مکرر بر دوری از لعن و مخصوصا لعن مومن تاکید کرده‌اند که به‌عنوان مثال خوب است از کتاب اخلاق مرحوم سید عبدالله شبر این را به یاد بیاوریم که نوشته ‌است: «لعنت فرستادن ناپسند است اگرچه به حیوان یا جمادی باشد.» و از رسول خدا‌(ص) نقل کرده که «لعنت و غضب خدا را برای یکدیگر نخواهید.» باید پرسید آقای وحید حقانیان از این احکام و توصیه‌ها بی‌خبر است یا خدای ناکرده این ‌قدر آشکار به محرمات شرعی بی‌اعتناست و یا دلیل دیگری باعث ‌شده که در این مورد خاص همه اینها را نادیده بگیرد؟


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.