سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic
  • صفحه اصلی
  • » نامه عماد بهاور به همسرش: تو را دعوت می کنم به دیدن هستی و انسان ها، با تمام رنج ها و ...

نامه عماد بهاور به همسرش: تو را دعوت می کنم به دیدن هستی و انسان ها، با تمام رنج ها و شادی هایشان

چکیده :ما نمی توانیم از وضعیت کنونی خود به شناخت حقیقی از دیگران دست یابیم. شناخت حقیقی از یک انسان یا یک پدیده زمانی حاصل می شود که در وضعیت خود او قرار بگیریم، با آن یکی شویم و به جای آن باشیم، پس یک جابجایی لازم است: جابجایی از بودن در وضعیت خود به بودن در وضعیت دیگری، درک کامل تجربه ها، احساسات و ذهنیات انسان ها تنها زمانی میسر است که بدانیم فاصله ای بین ما نیست، ما یکی هستیم. پس چشمهایت را ببند و با من بنشین به تماشای هستی و انسان هایی که تجلی هستی اند....


برای این متن هیچ مقدمه ای نمی توان نوشت. نمی توان جایی از آن را برگزید و بر جای دیگرش برتری داد. نمی توان جمله ای از آن را برگزید و باقی را نخواند. متن زیر دومین نامه عماد بهاور، مسئول شاخه جوانان جمعیت نهضت آزادی ایران است که برای همسرش نگاشته شده است. او اکنون پس از گذشت نزدیک به هجده ماه بدون مرخصی در بند ۳۵۰ زندان اوین به سر می برد . این نامه پس از دریافت حکم ده سال حبس تعزیری از سوی شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی در دی ماه ۱۳۸۹ نوشته شده که اکنون برای انتشار در اختیار سایت های سبز قرار گرفته است:

به نام خدا

مریم عزیزم، سلام

اکنون یک سال از آخرین بازداشت من گذشته است و مطمئنا” در این مدت بیش از من، تو و مادرم در سختی و نگرانی بوده اید، حال که به ده سال حبس محکوم شده ام، من و شما در وضعیتی تعیین کننده قرار گرفته ایم . خروج از این وضعیت به هر کیفیتی سرنوشت ما را تعیین خواهد کرد، سرنوشتی که محدود به این دوران هم نخواهد بود.

پیش از خواندن این نامه، از تو می خواهم نامه قبلی را که در فروردین ۱۳۸۹ برایت نوشتم، دوباره مرور کنی، آن نامه دعوت به «بودن» بود و لذت بردن از بودن خویش در هر مکان و در هر زمان، این بار می خواهم تو را دعوت کنم به «دیدن»، دیدن هستی و دیدن انسان ها با تمام رنج ها و شادی هایشان.

ما نمی توانیم از وضعیت کنونی خود به شناخت حقیقی از دیگران دست یابیم. شناخت حقیقی از یک انسان یا یک پدیده زمانی حاصل می شود که در وضعیت خود او قرار بگیریم، با آن یکی شویم و به جای آن باشیم، پس یک جابجایی لازم است: جابجایی از بودن در وضعیت خود به بودن در وضعیت دیگری، درک کامل تجربه ها، احساسات و ذهنیات انسان ها تنها زمانی میسر است که بدانیم فاصله ای بین ما نیست، ما یکی هستیم. پس چشمهایت را ببند و با من بنشین به تماشای هستی و انسان هایی که تجلی هستی اند.

مریم جان،

تماشا کن تجربه سربازانی را که در جنگ ها بدن هایشان تکه تکه شد، کودکانی که در زیر آوار بمباران ماندند، مردان و زنانی که خانه و زندگی شان ویران شد و معلول و مجروح شدند…

تماشا کن تجربه زنان و مردانی را که در بستر بیماری در مقابل چشم نزدیکانشان آرام آرام مرگ را به جان خریدند، لحظه به لحظه زندگی شان تا زمان مرگ با خاطرات گذشته و حسرت روزهای خوش گذشت…

تماشا کن تجربه کسانی را که سال ها در زندان های مخفی یا در اردوگاه های جنگی در حبی و اسارت ماندند بدون آن که کسی از آن ها خبری داشته باشد ، همگی مردند و در حسرت یک لحظه دیدار دوباره عزیزانشان باقی ماندند…

تماشا کن رنج مردان و زنان و کودکانی را که در نسل کشی های خونین، دسته دسته کشته شدند و در گورهای دسته جمعی بر روی هم مدفون گشتند، رنج کسانی را که سال ها به دنبال اجساد عزیزانشان و یا نشانه ای از آنها گشتند، اما هیچ نیافتند…

تجربه ما تجربه سختی نبود….

«دل آرا دارابی» را به یاد بیاور، دختری که در نوجوانی و در اوج ناآگاهی در انجام قتلی مشارکت داشت. آرزوهایش با مرگ گره خوردند. چند سال در زندان در برزخ مرگ و زندگی زیست .کسی او و رنجهایش را ندید تا آنکه اعدام شد و از او تنها نقاشی هایش بر جای ماند….«بهنود شجاعی» را به یاد بیاور، لحظه ای غفلت و غرور از یک نوجوان یک قاتل ساخته بود. تا زمانی که جوانی و خامی از سرش پرید در زندان ماند و حس انتقام اولیای دم فرصت جبران و بازگشت به زندگی را از او گرفت و با ناباوری طناب دار را بر گردنش آویخته دید…. و این اواخر «شهلا جاهد» را دیدیم، دختری که از کودکی مورد سوء استفاده قرار گرفت و زمانی که انباشت حسرت و نفرت او را به ارتکاب یک اشتباه فاحش وادار ساخت، کسی از او حمایت نکرد، هشت سال را در انتظار مرگ مرگ گذراند، زندانیان زن دوستش داشتند و در نهایت رنج هایش را چوب دار پایان داد… این داستان تکراری رنج صدها زندانی محکوم به مرگ بوده است…

مریم جان، بیا و با من تماشا کن رنج انسانهایی را که عزیزانشان را در اوج ناباوری در سانحه و حادثه ای به ناگاه از دست دادند و تصویر آخرین نگاهشان را سال ها در ذهن خود حمل کردند.

رنج کودکان کار و کودکان تکدی را و خیابان خواب شان و کتک خوردن هایشان را.

رنج کسانی را که یک شبه تمام سرمایه و زندگی شان بر باد رفت و ناتوان از تحمل شکست به زندگی خود پایان دادند.

رنج دختران و پسرانی کهناکامی در رسیدن به معشوق، راهی جز خودکشی پیش پایشان باقی نگذاشت.

رنج معلولان، نابینایان و ناشنوایان را که غم هایشان در پشت صبر و تلاششان پنهان ماند و دیده نشد.

رنج زنانی را که تکیده از تحکم های مردانه، چاره ای جز خودسوزی نیافتند.

رنج مردان و زنانی را که فقر فلاکت آنها را وادار به خود فروشی و تن دادن به هر تحقیر و ذلتی کرد و تن و روح رنجور خود را تا لحظه مرگ بر دوش کشید.

مریم عزیزم، آیا می دانی پدر و مادر بودن یعنی چه؟ پس به جای مادر «ندا» باش و تجربه کن دیدن مکرر تصاویر جان دادن دخترک را که هر روز از تلویزیون های گوناگون به نمایش در می آید… باید به جای پدر «امیر» بود هنگامی که در مراسم سوگواری پسرش تصویری از او را میان جمع می گرداند. او خود، امیر را زنده تحویل داد و جسدش را تحویل گرفت…. «آرش» را می شناسی؟ او فکر می کرد که «به زودی» از زندان آزاد خواهد شد اما اعدام شد، باید درک کنیم تجربه پدرش را که گفت تنها پذیرای پیام های تبریک خواهد بود. …

من پسری را می شناسم که خرداد ماه ۱۳۸۸ ، مورد اصابت گلوله قرار گرفت، پایش را گرفتند و او را روی زمین کشیدند و بردند، او دچار قطع نخاع شد و اکنون بیش از یکسال و نیم است که در حالت فلج کامل و بی حرکت در خانه اش بستری است. رنج پدر و مادرش را ببین وقتی هر از گاهی او را جابجا می کنند تا زخم بستر نگیرد، مادر بودن و پدر بودن یعنی این…

بیا تا لحظه ای درنگ و سکوت کنیم به احترام رنجی که انسان ها کشیده و می کشند.

ما نیز به نوبه خود درون و بیرون زندان صاحب تجربه ای مخصوص به خود بوده ایم . وعده ده سال حبس را ماه ها پیش از تشکیل دادگاه ، بازجویم به من داده بود. اینکه من درون زندان و او بیرون از زندان است ، هیچ معنای مشخصی ندارد چرا که احتمال داشت قضیه کاملا بر عکس باشد اگر و تنها اگر من در خانواده او به دنیا می آمدم، در محیط زندگی او رشد می کردم ، با دوستانی همچون دوستان او معاشرت می کردم و در واقع ، تجربه زندگی او را داشتم . او نیز به همین ترتیب احتمال داشت به جای من در زندان باشد اگر و تنها اگر در خانه ما به دنیا می آمد و موقعیت های من را در زندگی تجربه کرده بود. من و بازجویم دو کیفیت از یک حقیقتیم. بر فرض که او جای من بود و من جای او بودم ، برای کل هستی چه تفاوتی داشت ؟! من می توانستم به جای قاضی نشسته باشم و قاضی به جای من ، چرا که نه؟! جابجایی به همین سادگی است!

ما می توانستیم تجربه کاملا همسانی چون مردان و زنانی که در بالا از آنها یاد شد داشته باشیم . هر آن امکان داشت تا موقعیت های مشابه ای را تجربه کنیم . چرا آن ها و چرا ما نه ؟ بهتر است پاسخ های ساده انگارانه را فراموش کنیم ، هیچ تصادفی در کار نیست ، جبر جغرافیایی و جبر تاریخ نیز مفاهیمی به غایت بی معنا هستند.

قصد فلسفه بافی ندارم. تنها احساس می کنم که کل هستی از یک تجربه مشترک میان همه انسان ها آشکار می شود. هر کس بسته به نیاز خود دارای تجربه ای مخصوص خویش است اما تجربه های ما هرگز از تجربه دیگران جدا نیست. انسان ها همگی با هم و در یک تجربه مشترک در کار تجلی هستی اند. من هرگز نمی توانم جدا از تجربه دیگران، تجربه و سرنوشتی متفاوت را در آسودگی برای خود رقم زنم، این یک سوء تفاهم بزرگ است.

وقتی به وضعیت و بودن خود، آگاهی و می دانی جابجایی همچون جرقه ای در عالم خیال در کسری از ثانیه ممکن است، پس دیگر فاصله ای میان خود و دیگران احساس نمی کنی. آنگاه تمام هستی درون تو تجلی می یابد؛ در تمام تجربه های دیگران سهیم خواهیم بود و تمام حوادث و اتفاقات را به نوعی مربوط به خود می بینی. وقتی به تماشای هستی نشسته ای گویی چیزی جز خودت را نمی بینی… این گونه دیدن هستی و خود، رنج بودن را هموار می کند و رهایی را و آرامش را به همراه خواهد داشت.

مریم مقدس من

رویایی دیده ام بس شگفت انگیز و لذت بخش؛ دوست دارم که در پایان این نامه تو را در لذت روایت آن سهیم کرده باشم:

صحنه این گونه دیده شد که گویی در تدارک و ساختن یک فیلم بودم؛ در مسیری پوشیده از برف این من بودم که آهسته گام بر می داشتم. من دقیقا گام در رد پایی می گذاشتم که پیش از آمن در مسیر برفی بر جای مانده بود. ناگهان به نظرم آمد که کارگردان، بازیگر و تماشاگر آن فیلم، یکی است. من در آن واحد، در گذشته بودم و به کار ساختن فیلم و در زمان حال بودم سرگرم بازی در فیلم و در آینده بودم نشسته به تماشای آن. زمان ازهم گسسته بود. در خلال آن آگاهی بسیط دریافتم که گام بر رد پایی می گذارم که روزی خود بر جای گذاشته بودم. در آن حال صدایی می گفت: نشانه ها را دنبال کن، زیرا خود آن ها را بر جای گذاشته ای… نشانه ای بر جای بگذار، زیرا روزی خود باید آن را دنبال کنی… نشانه ها را از بین مبر، زیرا آینده و گذشته را از بین خواهی برد؛ گم خواهی شد…

ما مسیرهایی را طی می کنیم که نشانه های روشنی دارد. باید در تماشای هستی غرقه بود. باید انسانها را دید ، رنجها و شادی هایشان را ، باید قضات و بازجویان را دید ، ظلمت و نفرت را ، و نتیجه این دیدنها شاید آن باشد که در نهایت خود را پیدا کنیم . در آن هنگام شاید همان طور که گفته اند شاهد باشیم که کل هستی سرشار از نور و صوت است ، حتی ظالمان و نااهلان نیز چیزی جز ذرات نور نخواهند بود. شاید در نهایت بشنویم سرود سلام را .

مریم جان،

در زندان متوجه می شوی که رویا و خیال تا چه اندازه حقیقی و واقعی هستند.

نگران نباش، همه چیز به سامان است.

عشق باشد

همسرت عماد

۲۰/۱۰/۸۹ – زندان اوین – بند ۳۵۰


  • حمید

    عماد خیلی دلم برات تنگ شده

  • سیاوش

    حزب نهضت آزادی درست است نه جمعیت البته و.. مطلب ایشان فوق العاده بود حیف از این انسان ها که به جای خدمت به کشور خود در زندان هستند

  • ویدا

    مریم جان و عماد نازنین
    با درود های صمیمانه ، بگذارید اعتراف کنم ، مدتهاست که من وقتی صدایی از پشت پنجره می شنوم دور از چشم سایه هایم چوانه هایم را آب میدهم بخاطر سالهای فراموشی و بخاطر همه ی عمر که از کنار زندگی عبور کردیم و بخاطر ، آنهمه سال بی توجه به کیفیت فصول وبدون تاملی حتی در یک درخت . میدانم که میدانید در اینجا کسانی با چشمان انتظار دلشان به پاسخ سپیدیست که زندگی می بخشد و آنسوتر شاخه های
    جوان سبز و شکوفه های سپید ، تکیه بر درخت کهن آزادانه با باد می رقصند و من پشت پنجره محو تماشای بالهای پروازتان سبزینه گی جانتان را آرزومندم …… سبز بمانید

  • یاشار

    درود بر عماد بهاور و همسرش مریم که به ملتی درس استقامت میدهند و ما در برابر این همه پایداری و خویشتن داری عماد و خصوصا همسر صبورش سر تعظیم فرود میاوریم !

  • یاور

    زنده باد ستو ن استوار جنبش سبز ملت ایران عماد عزیز ،بهار آور آزادی

  • هم وطن

    عماد جان چه بسار کسان در این سوی میله ها در بند وتو آنسوی میله ها ازاد.ازادی یعنی آزادگی.