مجاهدین خلق؛ نماد وابستگی، خشونت و ترور در ایران

چکیده :دولتمردانی که فریبِ حمایت از این سازمان را می‌خورند تنها دیوار بی‌اعتمادی میان ملت‌ها را بالا می‌برند و خاطرات تلخ سیاست‌های ضدایرانی همچون کودتای ۲۸ مرداد را در اذهان مردم زنده می‌کنند. به پیروی از همراه بزرگ جنبش سبز، سازمان مجاهدین خلق را همچنان «منافقینی می‌دانیم که با خیانت‌ها و جنایت‌های خود مرده‌اند» و هشدار میرحسین موسوی را اینگونه تکرار می‌کنیم که «هیچ دولتی نباید برای کسب امتیازهای خود آنان را زنده کند و اگر چنین تلاشی کرد در خاطر ملت ایران به بدنامی نامبردار خواهد شد». ...

کلمه:

من به عنوان یک دلسوز می‌گویم منافقین با خیانت‌ها و جنایت‌های خود مرده‌اند، شما(حاکمان) برای کسب امتیازهای جناحی و کینه ورزی، آن‌ها را زنده نکنید.

(میر حسین موسوی، بیانیه شماره ۱۷)

در تاریخ معاصر ایران، هیچ حزب، سازمان و حتی هیچ فرقه‌ای به اندازه سازمان مجاهدین خلق در نزد ملت ایران بدنام نیست. هنوز ملت ایران، فراموش نکرده است که بهترین فرزندانش، توسط سازمان مجاهدین خلق به فجیع‌ترین شکل ممکن ترور شدند و به شهادت رسیدند و هنوز هزاران خانواده و فرزندان کسانی که توسط این سازمان ترور شده اند زنده‌ و شاهد بر این جنایاتند. ملت ایران فراموش نمی‌کند که این سازمان در کنار صدام حسین، به جان و ناموس ایرانیان طمع کرد و همراه و یاور او در سرکوب و کشتار مردم ایران و عراق بود. ایرانیان به سالهای دفاع در برابر مجاهدین خلق و صدام افتخار می‌کنند و در هر فرصتی صد‌ها هزار شهیدِ این دفاع مقدس را تکریم می‌کنند. مردم ایران به خوبی می‌دانند که این سازمان هنوز هم از منابع نامشروعی بهره می‌گیرد که در اساس متعلق به ملت عراق و ایران بوده است و آگاهند که بقای مالی و موجودیتِ محدودِ این سازمان، وابسته به حمایتهایی است که صدام حسین از زمان جنگ علیه کشورمان از آنان نمود.

سازمان مجاهدین خلق، «نماد خشونت و ترور» در ایران است و کمترین حضور این واژه و کمترین تعلق خاطر به این سازمان، کافی است تا مخاطب ایرانی به یاد خشونت و ترور و خیانت بیافتد. مادامی که شالوده فرقه ای و فردپرستانه‌ی این سازمان باقی است این سازمان چاره ای جز تمکین به بیگانگان برای خنجر زدن به ملت خود ندارد و هر کشور و نهادی که از این سازمان حمایت کند، خود را در میان مردم ایران بدنام می‌کند و در اذهان تاریخی مردم ایران به دفاع از خشونت و خیانت مشهور می‌شود.

دولتمردانی که فریبِ حمایت از این سازمان را می‌خورند تنها دیوار بی‌اعتمادی میان ملت‌ها را بالا می‌برند و خاطرات تلخ سیاست‌های ضدایرانی همچون کودتای ۲۸ مرداد را در اذهان مردم زنده می‌کنند.

سازمان مجاهدین خلق، راندهٔ ملت ایران است؛ پیش از آنکه راندهٔ دولت باشد. زنده کردن نام بدیُمن مجاهدین خلق، آرزوی شوم همهٔ دشمنان دموکراسی و مردمسالاری در ایران است. خشونت طلبان از زنده شدن نام و یاد مجاهدین خلق خوشحال خواهند شد، چه در کنار آن‌ها باشند و چه در برابر آن‌ها؛ زیرا از خشونت، خشونت می‌زاید.

حضور این سازمان تروریست در هر نقطه‌ای از جهان می‌تواند، بهانه‌ای برای برخوردهای نامشروع اقتدارگرایان در ایران با فضای نقد و اعتراض باشد و آن‌ها تنها گروهی خواهند بود که از وجود و حضور رسمی آن‌ها استقبال خواهند کرد؛ حتی اگر در ظاهر خود را دشمنان آنان بخوانند.

سازمان مجاهدین خلق نماد خشونت و دشمنی، و نماد وابستگی و تکیه بر قدرت‌های بیگانه و درنتیجه نامشروع است و یادآور تلخ‌ترین خیانت‌ها هست. و امروز که ملت ایران، سر مشق مبارزه ی مسالمت آمیز و ضد استبدادی و نماد «استقلال و استغنا»ی ملتها است پیوند با «خشونت و وابستگی » را نمی پذیرد و حمایت هیج دولتی را از خشونت و وابستگی برنمی تابد.

به پیروی از همراه بزرگ جنبش سبز، سازمان مجاهدین خلق را همچنان «منافقینی می‌دانیم که با خیانت‌ها و جنایت‌های خود مرده‌اند» و هشدار میرحسین موسوی را اینگونه تکرار می‌کنیم که «هیچ دولتی نباید برای کسب امتیازهای خود آنان را زنده کند و اگر چنین تلاشی کرد در خاطر ملت ایران به بدنامی نامبردار خواهد شد».

Kaleme: Mojahedin-e Khalq (MEK); The symbol of Treason, Violence and Terror in Iran

I am saying, as someone who cares, the MEK with betrayals and crimes committed are considered dead. You, [the leaders of the government] don’t bring them back to life for the sake of scoring points and taking revenge.” – Mir Hossein Mousavi, Statement no.17

In the modern history of Iran, there is no organization, no party and no cult more infamous than the MEK amongst the Iranian nation. The Iranian people are yet to forget how their beloved children were terrorized and martyred in the worst ways possible. And, thousands of family members and children of those murdered are still alive and witnesses to these crimes. The Iranian nation does not forget how this organization, along with Saddam Hussein, craved for the lives and honor of Iranians and assisted him in the suppression and massacre of the people of Iran and Iraq. Iranians are proud of the years they stood against the MEK and Saddam and on any opportunity possible they praise the hundred thousand martyrs of the Iraq-Iran war. Iranian people know very well that this organization used unlawful and illegal sources, which initially belonged to the Iranian and Iraqi people. They are well aware that the MEK owes its remaining financial power and its limited existence to the support which Saddam Hussein provided them during the war against our country.

Mojahedin-e Khalq is the symbol of “violence and terror” in Iran and the slightest mention of this word [MEK] and the remembrance of this organization is needed to remind the Iranian audience of the violence, terror, and treason they caused. As long as the groundwork of this organization is cult-like behavior, the only solution for them is to submit to foreigners in order to stab its own people in the back. Any country that supports this organization defames itself among the Iranian people and remains infamous for defending violence and betrayal.

Leaders who are deceived into supporting the MEK are only making the wall of mistrust between the nations taller and are bringing back to life the bitter memories of anti-Iranian policies, such as 1953 coup.

Mojahedin-e Khalq are outcasts of the Iranian people; even before being the outcast of the government. To invigorate the ominous name of the MEK is only the wish of sinister enemies of democracy and rule of the people in Iran. Seekers of violence whether by MEK’s side or against them would be happy to see them empowered since violence creates violence.

The presence of this terrorist group in any part of the world could become an excuse for those in power in Iran to have unlawful confrontations with critics and protesters. They [those in power] would be the only group welcoming the official presence, even if they pretend to be their enemies.

Mojahedin-e Khalq is the symbol of violence, animosity, submission, and reliance on foreign powers. Thus, the organization is illegal and is the reminder of the most bitter of betrayals. Today, Iranian people who have become the example for nonviolent resistance, anti-dictatorship and independence for other countries, do not accept “violence and submission” and do not look kindly on the support of any government that relies on violence and submission.

In supporting the great Green Movement, we continue to consider Mojahedin-e Khalq hypocrites who “with betrayals and crimes committed are considered dead.” And we repeat Mir Hossein Mousavi’s warning by saying “No nation should bring them back to life for the sake of rewards and if they do so, they will remain infamous in the memory of the Iranian people.”