طرح سبز/ یکسال گذشت و ما همچنان ایستاده ایم

کاش مونده بودید!!!!

با اصلاحات ۲۲ بهمنی دیگر خواهیم ساخت

اندکی صبر سحر نزدیک است / پایان شب سیه (سبز) است

تو ور خدا وا سه مراسم اطلاع رسانی کنید. ۱۴ خرداد هستیم یا نه/

یک سال گذشت و جوانان سبز ما به اندازه ی سالهای سال آگاه تر و پخته تر و با هدف تر شدند… حالا دیگر می توانیم مطمئن باشیم آینده ایران با گذشتن از همه سختی ها سبز و زیبا خواهد بود

از سران موج سبز آقایان خاتمی ؛ موسوی و کروبی درخواست دارم شرایط رو برای انجام راهپیمایی با مجوز از وزارت کشور فراهم کنند تا همانند سال قبل به بهانه ی عدم مجوز به جای معترض برچسب فتنه گر بر پیشانیه این ملت نچسبانند تا شاید بعد از هزاران راهپیمایی که اصول گرایان به نام اکثریت به مردم تحمیل کردند میزان واقعی رای ملت بر همگان ثابت شود … تا آخر ایستاده ایم

آره جون عمه ت برید گم شید خائنان کثیف شما دیگه مرده اید مردم دیگه به مردگان توجه نمیکنند

کیوان

خرداد ۷م, ۱۳۸۹ at ۱:۱۲ ق.ظ

آره جون عمه ت برید گم شید خائنان کثیف شما دیگه مرده اید مردم دیگه به مردگان توجه نمیکنند
************************************************************************

بیش از این نمیشه انتظار داشت این نوع بیان برای شما اصول گرایان یا به عبارتی خودشیفتگان ؛امری عادی است

تا آخر ایستاده ایم

دلم واس اون روزها خیلی تنگه

اون کسی که فکر می کنه ما مردیم حتی بر فرض محال اگر درست فکر کنه اینو خوب بدونه ملت ما مرده پرسته

ما سبز ماندگاریم.

کیوان جووون
از این که به خودت زحمت دادی و از فیلتر گذشتی ممنون
این کارت ۲ چیز رو ثابت می کنه
۱ – دنبال اطلاعات متفاوت از صدا و سیما و رسانه های جمهوری اسلامی می گردی
۲ – تو هم الان مثل ما متخلفی
آرزو می کنم مثل بچه های این ور فیلتر ادبیات و اندیشه ات عوض بشه

تو بگو ۱۰ سال،نه اصلا ۱۰۰ سال،تا اخرین لحظه زندگیمون می ایستیم

همه جان و تنم فدای وطنم، پرچمم

غم دارد ز خاموشی درون شعله پروردم

که صد خورشید آتش برده از خاکستر سردم

به بادم دادی و شادی ، بیا ای شب تماشا کن

که دشت آسمان دریای آتش گشته از گردم

شرار انگیز و توفانی ، هوایی در من افتاده ست

که همچون حلقه ی آتش درین گرداب می گردم

به شوق لعل جان بخشی که درمان جهان با اوست

چه توفان می کند این موج خون در جان پر دردم

وفاداری طریق عشق مردان است و جانبازان

چه نامردم اگر زین راه خون آلود برگردم

در آن شب های توفانی که عالم زیر و رو می شد

نهانی شبچراغ عشق را در سینه پروردم

بر آر ای بذر پنهانی سر از خواب زمستانی

که از هر ذره دل آفتابی بر تو گستردم

ز خوبی آب پاکی ریختم بر دست بد خواهان

دلی در آتش افکندم ، سیاووشی بر آوردم

چراغ دیده روشن کن که من چون سایه شب تا روز

ز خاکستر نشین سینه آتش وام می کردم