کلمه: شب گذشته(۲۵ اسفند) پس از نمایش فیلم داریوش مهرجویی؛ کارنامه ۴۰ ساله به کارگردانی مانی حقیقی، جمعی از هنرمندان و بازیگران سینما و کارگردانان با امضای نامهای از مسئولان ذیربط تقاضای آزادی و رفع مشکل جعفر پناهی و محمدرسولاف شدند.
متن کامل این نامه که به امضای بیش از ۵۰ نفر از هنرمندان سینما رسیده است؛ به شرح ذیل است:
پس از پیروزی انقلاب اسلامی در طول ۳۰ سال گذشته این فیلمسازان بودهاند که به عنوان سفیران فرهنگی ایران نام این کشور عزیز را در سراسر جهان پرآوازهتر ساختهاند. اینک دو هفته است که از بازداشت فیلمسازان نامی کشور جعفر پناهی و محمدرسولاف میگذرد. پاسخ ساخت فیلم، هرچند بدون مجوز، بازداشت و سلول انفرادی نیست. ما امضاکنندگان این نامه مسرانه انتظار داریم که وزرای فرهنگ و ارشاد اسلامی اطلاعات و ریاست محترم قوه قضائیه تا پیش از پایان سال و در آستانه عید نوروز موجبات آزادی هنرمندانی را که تنها گناهشان ساخت فیلم است، فراهم آورند.
این نامه به امضای هنرمندانی همچون محمد سریر، فرهاد توحیدی، اصغر فرهادی، رخشان بنیاعتماد، مجتبی میرطهماسب، مانی حقیقی، شادمهر راستین، سارا قرچه داغی، ابراهیم مختاری، حمیرا ریاضی، بهمن کیارستمی، مهتاب نصیرپور، محمد رحمانیان، مهناز افضلی،کامبوزیا پرتوی، فاطمه معتمدآریا، محسن عبدالوهاب، ناصر صفاریان، بهرام عظیم پور، مهرداد لشگری، سعید ابراهیم زاده، آناهیتا آبا، محس امیریوسفی، کامران شیردل و جمع بسیاری از هنرمندان و بازیگران سینما رسیده است.







RSS
Facebook
Twitter
چه خبر از اکبر عبدی،امین حیایی،محمدرضا شریفی نیا ،جهانگیر الماسی و ….؟!
0
0
۱۳۸۸/۱۲/۲۵ ۳:۰۱ ب.ظ
اگر این اتفاق در فرانسه می افتاد تمام سینماگران دست از کار می کشیدند و اعتصابات چنان بالا می گرفت که حرکت چرخهای سینمای این کشور دچار وقفه می شد… اما دریغ و صد دریغ که اینجا ایران است و پناهی عزیز در زندان… و هم صنفانش به نامه و بیانیه اکتفا می کنند…
0
0
۱۳۸۸/۱۲/۲۵ ۶:۲۴ ب.ظ
در تمام حکومتهای دیکتاتوری عاقبت ازادیخواهی همینه
0
0
۱۳۸۸/۱۲/۲۵ ۷:۱۵ ب.ظ
اینایی که اسمشونونوشتین بازیگر گارگردانن واقعا
0
0
۱۳۸۸/۱۲/۲۶ ۶:۳۱ ب.ظ
فقط میخواستم مطلبی در جواب دوستمون “هموطن سبز” بیان کنم. دوست عزیز در فرانسه دموکراسی وجود داره و الان در ایران دیکتاتوری. در فرانسه به حرف معترضین گوش میدن ولی در ایران معترضین را محارب میخونن، با چماق به جونشون میفتن، زندانی میکنن و بدون هیچ حقوقی محکومشون میکنن. در فرانسه هر فردی از تمامی حقوق شهروندی برخورداره ولی در ایران آقایون خودشونو صاحب حقوق شهروندان میدونن. خلاصهٔ کلام اینکه ایران با فرانسه قابل مقایسه نیست و راههای مبارزه نیز در ایران با فرانسه متفاوت است. ما باید همگی از هر اقدامی که برای دفاع از حقوق یک بیگناه مثل پناهی انجام میشه حمایت کنیم حتی اگر اون اقدام نوشتن یک نامه باشه. دیکتاتورها در برابر مبارزه بدون خشونت بالاخره به زانو در میان هرچند که روند مبارزه کند باشه. باید امید داشت به آینده و ایمان داشت به اینکه هیچ دیکتاتوری پایدار نیست.
0
0
۱۳۸۸/۱۲/۲۷ ۱:۴۱ ب.ظ