به راه حق رفته ای خدا نگه دارت

کلمه:پرستو سرمدی روزنامه نگار برای همسر دربندش ،حسین نورانی نژاد که این روزها در انتظار صدور حکم دادگاهش به جرم برگزاری مراسم مذهبی در دارالزهراست ،نوشته است:با دست بندی بر دست آمده ای ولبخندی بر لب، در جامه آبی زندان؛ در این هیات چه سبز می نمایی و چه استوار.

پدر به گریه می افتد، هر گز گمان نمی برد پسری که این گونه به پاکی شهره است چنین به بند کشیده شود و مادر نفرینی بر آمده از ظلمی سترگ را فرو می خورد، ظلمی که بر جگر گوشه اش روا می رود، فرزندی که با نان حلال بزرگ کرده و اندیشه های پاک تا در چنین روزهایی یاریگر دیگران باشد. خواهرت، خواهرم و دوستانت خشمگینند از دستبندی که شرمسالارنه بر دستانت زنجیر شده است.

اما من در این هیبت جز زیبایی نمی بینم، این هیات آزادگی است و ایستادگی بر آرمانهای سبزمان.

آرام و مطمئن گام بر می داری، به مسیحا مانند شده ای با تاج خاری به نام کیفر خواست که قرار است در محکمه بر سرت گذاشته شود، محکمه ای که قرار است دست مزد خدماتت را تعین کند و سرنوشت مرا.

پیش از محکمه چند دقیقه ای رخصت دیدار یافته ام. درست بعد از ۱۲۲ روز اولین باری است که چنین چشم در چشم و بی واسطه با هم سخن می گوییم و اولین بار است که به خودت مانند شده ای، پیش از این هر وقت در زندان می دیدمت لاغرتر و بی رنگ تر شده بودی و به سختی می توانستم باز شناسمت.

سخن می گویی از آرزوهایی که برای آشیانه کوچکمان داشته ای وبرای خوشبخت کردن من، اما حالا دست بسته ای. عذر گناه ناکرده می خواهی و می گویی به راه حق رفته ای راهی که جز آن نمی شناسی وبر اساس باورهایت گریزی جز رفتن به آن راه نداری، می گویی حتی بازجوها هم از عشقمان با خبر بودند ، عشقی که پیروز شد بر تفاوت هایی که در باورها وعقایدمان داشته ایم. می خواهی تاری از گیسوانم را برایت بگذارم و به دنبال زندگیم بروم.

می گویم می دانم به راه حق رفته ای، جز این هم انتظاری از تو نداشته ام ، قرار این نبود که زندگی هایمان از هم بپاشد اما قرار هم نبود که اگر روزی رفتن به راه حق پر هزینه شد از آن بازگردیم. می گویم افتخار می کنم به همسری تو حتی اگر تنها حاصلش نامی در شناسنامه ام باشد و بی پایانی این روزهای تنهایی. می گویم برای ادامه راه به باورهای تو اقتدا می کنم که چنین استوارت نگاه داشته است و می دانم که حسین نام سبزهمه آزادگان جهان است.

فرصت گفتگو تمام می شود و محکمه آغاز، قرار است حکمی داده شود برای ادامه زندگی مان، مدت هاست که منتظر این حکمم و آماده پذیرش آن ، از همان تابستان که تو رفتی و من هم آشیانه ای را که بی تو نمی توانستم تحمل کنم ترک کردم از همان زمان تا کنون خانه ام را در کیف دستی کوچکی جای داده ام وسرگردانم در کوچه پس کوچه های سرزمینم.

منتظر حکم قاضی نشسته ام پشت در بسته ی مکانی که دادگاهش می خوانند. به قاضی بگو دل بسته آشیانه کوچکمان هستم که حتی نتوانستیم دومین سال ساختنش را باهم جشن بگیریم . همان آشیانه ای که به سختی و بی یاری اداره کنندگان این دیار ساختیم و بعد به این راحتی از ما گرفتند. اداره کنندگانی که حالا شبیه آن مرد معتادی شده اند که همسرش را می زد و می گفت خرجی که نمی دهم محبتی هم که برایش ندارم اگر کتکش هم نزنم یادش می رود شوهری دارد.

پشت در دادگاه نشسته ام و به ادامه زندگی مان فکر می کنم آیا باید آب و جارو کنم آشیانه ام را برای بازگشت مرد زندگیم یا وسایلم را جمع کنم وبروم به آشیانه کوچکتری که برای یک نفر کافی باشد؟ آیا باید لباسهای زمستانیت را هم مانند تابستانیها و پاییزی ها جمع کنم؟ حالا که دیگر سال رو به اتمام است و بهار نزدیک. تو آیا با بهاری که می رسد از راه باز می گردی یا نوروز راهم پشت دیوارهای سنگی جشن خواهی گرفت؟ آیا روزگار سرود دیگری سر خواهد داد؟

به قاضی بگو می خواهیم به زندگیمان باز گردیم، ما و همه هم نسلانمان اما هرگز از ما نخواهید که از راه حق که چون بهار سبز است بازگردیم و نخواهید فراموش کنیم لاله هایی را که پرپر شدند و در این بهار در کنار ما نخواهند بود.

…..دادگاه تمام شده است و تو رفته ای ومن فراموش کردم تار مویم را برایت بگذارم…رفته ای به راه حق خدانگه دارت…..

پرستو سرمدی همسر حسین نورانی نژاد رییس کمیته اطلاع رسانی جبهه مشارکت ۲۸ دی ۸۸