امام حسن مجتبی(ع) اسوه بندگی وعبودیت

کلمه-سید اسماعیل علوی- پانزدهم ماه مبارک رمضان مصادف با میلاد مسعود امام حسن مجتبی دومین پیشوای معصوم مسلمانان است. هنگامی که مژده ولادت اولین ثمره ازدواج دو اسوه مسلمانی امیرالمؤمنین علی (ع) و حضرت زهرا (س) به پیامبر اکرم (ص) رسید، سراپای وجود مبارکش را شادمانی فرا گرفت. بلافاصله جانب خانه فاطمه (س) شتافت تا از نزدیک نوزاد را ببیند. در خانه علی و فاطمه وقتی نوزاد را به آغوش رسول خدا (ص) سپردند، حضرت با خرسندی نوزاد را بوسیدند و در آغوش فشردند. آنگاه در گوش راست او اذان و در گوش چپش اقامه خواندند.
سپس خطاب به امیرالمؤمنین علی (ع) فرمودند: پسرم را چه نامیده ای؟ حضرت فرمودند: پیش از شما اقدام بدین کار نکرده ام، رسول خدا نیز فرمود: من هم قبل از پروردگارم چنین نمی کنم. هنوز این گفت وگو بین پیامبر اسلام و وصی بزرگوارش به پایان نرسیده بود که سروش الهی به پیامبر خبر داد خداوند متعال مولود مبارک را حسن نامیده است.
از منابع مختلف نقل است که حضرت رسول (ص) به امام حسن (ع) توجه و محبت خاصی داشتند و بارها می فرمودند: خدایا من او (حسن) را دوست دارم. تو نیز او را دوست بدار، هرکس هم که او را دوست می دارد، دوستش بدار و یا می فرمودند: این (امام حسن (ع)) ریحانه من است.
جابربن عبدالله می گوید: رسول اکرم (ص) در حق حسن بن علی (ع) فرمود: هرکس از دیدن سرور جوانان بهشت خشنود می شود به حسن بن علی نگاه کند. یعلی بن مره نیز می گوید: روزی پیامبر، حسن (ع) را در کوچه دید، با شتاب به طرف او رفت و دست های خود را باز کرد. حسن (ع) این طرف و آن طرف می گریخت و پیامبر را به خنده وامی داشت تا این که پیامبر (ص) او را گرفت، او را در آغوش کشید و بوسید ، سپس فرمود: حسن از من است و من از او هستم. خداوند دوست بدارد هرکس را که حسن را دوست دارد. همچنین از رسول گرامی اسلام نقل است که فرمود: تو (حسن بن علی (ع)) از لحاظ خلق و خوی و آفرینش مانند من هستی.
تقرب امام حسن (ع) به پروردگار متعال چنان بود که دلها را می لرزاند و افراد را از این همه خلوص خاشع می کرد. از امام صادق (ع) نقل است که فرمودند: حسن بن علی (ع) در زمان خویش عابدترین و زاهدترین و برترین مردم بود، ۲۵ سفر پیاده به حج رفت و دوبار تمام دارایی خویش را بین مردم تقسیم کرد.
از جمله میراث های فکری آن حضرت که حاوی مفاهیم بلند و سازنده است خطبه ای خطاب به مسلمانان است که ضمن آن به برخی از ارزش های اخلاقی و معنوی سفارش شده است. در این ستون و به مناسبت خجسته میلاد کریم اهل بیت ترجمه فرازهایی از آن را می آوریم: ای مردم کسی که به خاطر خداوند دیگران را نصیحت نماید و دلیل سخن خویش را بیان الهی قرار دهد به راه راست هدایت می شود و خداوند او را به تکامل موفق می سازد و به خوبی راهنمایی می نماید… تقوا پیشه کنید و با اطاعت به خدا نزدیک شوید، زیرا او نزدیک و پاسخگوی خواهندگان است. خداوند متعال می فرماید: «هرگاه بندگانم درباره من از تو پرسیدند به آنان بگو من نزدیکم و اگر کسی مرا بخواند، پاسخ می دهم. پس دعوت مرا بپذیرید و به من ایمان آورید، شاید هدایت گردید.» پس به خداوند روی کنید و به او ایمان آورید زیرا برای آن کسی که به عظمت خداوندی پی برده خود بزرگ بینی زیبنده نیست. بزرگی آنان که به شکوه و عظمت پروردگار آگاهند در تواضع ایشان است و بزرگی کسانی که جلال الهی را دریافته اند در کوچک دیدن خویشتن است و از آنان که قدرت خداوند را فهمیده اند در تسلیم شدن بدان است. نباید پس از آنکه به این امور معرفت یافتند در صدد انکار آن برخیزند و پس از هدایت گمراه شوند.
ای مردم بدانید پرهیزگاری را نخواهید شناخت مگر این که ابتدا صفت هدایت را بشناسید و به پیمان کتاب الهی تمسک نخواهید نمود، مگر این که نخست پشت کننده به آن را بشناسید و قرآن را چنان که باید نخواهید خواند، مگر آن که تحریف کننده آن را بشناسید. هرگاه این مطالب را دریافتید، بدعت ها و تکلف ها را شناخته اید و افترا به خداوند و تحریف کلمات الهی را دیده اید و دریافته اید که چگونه گروهی به خواهش های نفسانی خویش ترتیب اثر می دهند.
میلاد مسعود اسوه نیکوکاری و صبر امام حسن مجتبی (ع) بر عموم مسلمانان تهنیت باد.